کیانوش عیاری معتقد است یکی از بهترین بازیهای سینمای ایران را در فیلم «آی لاو تهران» دیده است.
به گزارش سینماسینما، «آی لاو تهران» نام یک فیلم داستانی بلند به کارگردانی سهند صمدیان است که چند سال قبل تندیس ویژه شهر تهران را در جشنواره فیلم تصویر که کیانوش عیاری هم در آن داور بود، از آن خود کرد.
این فیلم روایتی در چند اپیزود از عوالم و دیدگاههای پنج گروه دو نفره از قشرهای مختلف جوانان ایرانی درباره زندگی، جامعه و… در شهر تهران است که اکران آن اوایل مردادماه در گروه سینمایی هنر و تجربه آغاز شد، اما فعلا به دلیل آنچه مشکلات فنی گفته شده، متوقف شده است.
سهند صمدیان ایده ساخت این فیلم را از حدود ۲۷ سال قبل در سر داشت ولی پس از کشوقوسهای فراوان آن را به عوان اولین فیلم بلندش ساخت. او در یادداشتی که به مناسبت اکران فیلم منتشر کرد، درباره ایده ۲۰ سالگی خودش نوشت که در آن یک ماشین مشخص بود که توی خیابانهای تهران حرکت میکرد و سرنشینهایی داشت که همسن و سالهای خودش هستند از قشرهای مختلف جامعه که با هم فارسی حرف میزنند اما به سبک خاص خودشان.
این فیلم در جشنواره تصویر تندیس ویژه گرفت و کیانوش عیاری بازیهای آن را تحسین کرده است.
او در گفتوگویی تازه با ایسنا بیان کرد: چند سال قبل که به عنوان داور جشنواره فیلم «آی لاو تهران» را دیدم تصور میکردم بازیگران این فیلم شهروندانی واقعی هستند که بدون آگاهی از حضور دوربین صحبت کردهاند و در واقع فیلم با دوربین مخفی ساخته شده است.
وی افزود: بعد از آن از سیفالله صمدیان (پدر سهند صمدیان) خواهش کردم راستش را به من بگوید که دوربین مخفی بوده یا نه و او هم گفت که مخفی نبوده است. به همین دلیل همان طور که به سیفالله صمدیان هم گفتم، اگر این واقعیت داشته باشد به نظرم یکی از بهترین بازیهای سینمای ایران را تاکنون در «آی لاو تهران» دیدهام، فیلمی که کارگردان به خوبی توانسته بود از بازیگرانش بازی بگیرد.
عیاری درباره ویژگی بازیهای این فیلم گفت: در این فیلم اثری از هنر در بازیهای بازیگران دیده نمیشود و این یک امتیاز بزرگ محسوب میشود.
منبع: ایسنا
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
- داریوش عیاری؛ جریانساز سینمای آماتوری و مدافع سرسخت کلاسیسیزم
- «داریوش عیاری» درگذشت
- بزرگداشت کیانوش عیاری با نمایش «شبح کژدم»
- یادداشت «کیانوش عیاری» در سوگ ناصر تقوایی
- نسخه اصلی «خانه پدری» آنلاین اکران شد
- یک نمایش برای «خانه پدریِ» کیانوش عیاری
- از راههای رفته/ چیزهایی که نباید میگفتم!
- واکنش کیانوش عیاری به قاچاق فیلم «کاناپه»؛ از نمایش غیرقانونی اثرم ناراضی هستم
- نوبت فیلم کیانوش عیاری شد؛ انتشار نسخه قاچاق از فیلم توقیفی «کاناپه»
- مجوز ساخت سینمایی برای ۶فیلمنامه صادر شد
- کیانوش عیاری در بیمارستان بستری شد
- تقدیم «ترانهای عاشقانه برایم بخوان» به کیانوش عیاری/ سینما دارای یک زبان مشترک است
- سرنوشت نامعلوم سریال کیانوش عیاری/ چرا تلویزیون ۸۷ متر را گردن نمیگیرد؟
- نشست «بررسی ارتباط میان کتاب و سینما»؛ کیانوش عیاری: نمیدانم اگر سینما نباشد باید چه کار کنم؟
- نگاهی به کارنامه فیلمسازی کیانوش عیاری
نظر شما
پربازدیدترین ها
- یک پایان بد برای یک سریال قابل قبول/ یادداشت احمد میراحسان بر پایانبندی سریال «نجلا»
- نشانهشناسی «صد سال به این سالها»؛ از اندوه بیپایان ایران تا احیای حس نوستالژی
- تاریخچه سریالهای ماه رمضان از ابتدا تاکنون/ در دهه هشتاد ۴۰ سریال روی آنتن رفت
- «بت»؛ روایتی پلی فونیک از انسان در وضعیت آیکونیکال
- جدیدترین عکس از پسر شهرزاد/پدر فرهاد و کبیر در پشت صحنه «شهرزاد ۲»
آخرین ها
- کوچ سینماگران ایرانی به اروپا و آمریکا/ چه اتفاقی در راه است؟
- برای محسن راستانی/ حیرت
- نگاهی به نمایشنامهخوانی «کارنامهی بندار بیدخش»/ خردمندِ دربندِ رویینه دژ
- ایدفا۲۰۲۶؛ ایرانیها تریلر رسمی مهمترین جشنواره مستند جهان را ساختند
- «پاتریک استوارت» درگذشت
- جوایز ایدا؛ فهرست اولیه برترین مستندهای سال معرفی شد/ «روباه و ماه صورتی» در میان مدعیان
- همزمان با روز جهانی انیمیشن؛ رونمایی از نخستین انیمیشن «دستساز» جهان
- انتشار ۱۱ قطعه باکلام و بیکلام با ۱۶ نوازنده مطرح و ۴ خواننده
- مسیری تازه برای بازآفرینی حماسه ملی ایران؛ «شاهنامه» در راه است
- معرفی هیئت داوران بخشهای جشنواره بینالمللی فیلم مقاومت
- تهیهکننده «امیرکبیر» معرفی شد
- «یک ساعت از آن روز»، روایتی از ایرانِ این روزها
- محکومیت جعفر پناهی به ۵ سال حبس و ۲ سال ممنوعیت خروج از کشور
- سینمای ایتالیا؛بازگشت مخاطب و جستوجوی هویت تازه
- خوانشی سینماتیک میان خاطره، هویت و زوال یک خیابان/ خیابانی که از حافظه آدمها عبور میکند
- «بُت»؛ طوفانی که به پا نشد
- یک فرش قرمز بارانی/ جشنواره فیلم توکیو ۲۰۲۶ آغاز به کار کرد
- جشنواره توکیو جایگاه جهانیاش را ارزیابی میکند
- پنج فیلمنامه مجوز ساخت گرفتند
- محسن راستانی پرکنتراست بود/ خلاق، دقیق و جسور
- به یاد محسن راستانی؛ ممنونم برای عکسهای درجه یکتان
- تردید مخاطبان در تماشای فیلم چینی/ احساس خطر کمپانیهای هالیوود
- آنجا که اسطوره از حصار زمان رها میشود
- محسن راستانی درگذشت
- «بت»؛ روایتی پلی فونیک از انسان در وضعیت آیکونیکال
- ایران و جایزه نوبل ادبی
- این یک سفر جهنمی است؛ حمایت سازنده «تلماسه» از فیلم ایناریتو
- نگاهی به نمایشنامهخوانی «آرش»/ حماسهای که از حافظه ادبی ایران غایب ماند
- نمایش «راشومون»؛ دوزخ قضاوت
- فقر تکراری نیست؛ روایتهای ما در سینما تکراریاند





