بله، فعلا همان نسخه است تا چهارشنبه که کی دی ام و دی سی پی ها تغییر می کند و نسخه های تازه به سراسر کشور فرستاده می شود. چون ما اصلاحات را که تعداد آنها۱۱ مورد بود، روز دوشنبه انجام دادیم.
تا حدودی کوتاه شده، اما بیشتر در برخی نماها، جابه جایی صورت گرفته است. ما رقص ها را کم کردیم، هرچند هنوز برای من جای سوال است که چطور آقای نقدعلی در مجلس این همه مشکلات را رها کرده و بدون این که فیلم را نگاه کرده باشد، از روی تیزر و با رقص چند بازیگر مرد (در نقش گربه) تحریک می شود. اگر جرات دارید این جملات من را بنویسید.
نه، این عقب نشینی نیست. به نظرم این احترام است. من به مردم احترام گذاشته ام که این کار را کرده ام. البته این احترام من شامل آن نماینده مجلس نمی شود. آیا رقص بازیگران برای اولین بار در فیلم شهر گربه ها اتفاق افتاده است؟ تاریخ سینما و تلویزیون ایران، مملو از رقص بوده و حتی همین الان هم نمونه های این چنینی در فیلم ها هست. اگر ما از این صحنه ها در تیزر استفاده کردیم، به خاطر ایجاد جذابیت برای جلب مخاطب است. اما مشکل، بنده هستم. مشکل سیدجواد هاشمی است. سیدجواد هاشمی، هر کاری بکند خطاست.
این هم به خاطر انتظارات عجیب جامعه از شخص سیدجواد هاشمی است که واقعا نمی دانم با آن چه کار کنم. به هرحال من فیلم کودک ساخته ام و همیشه سعی کرده ام، رعایت کنم. در مثال مشابه، هیچ وقت رقص دونفره فیلم هزارپا را فراموش نمی کنم که در همه تیزرها بود. اما اگر آن فیلم را من ساخته بودم، قطعا هزارپا هم با همین هجمه روبه رو می شد و این نکته عجیبی است. اگر رقص فقط در فیلم من حرام است که باید یک فکر اساسی برای خودم کنم. (می خندد) اگر من که همیشه در فیلم های دیگر مراقب حجاب بودم، در یکی از فیلم های خودم از یک شخصیت بی حجاب استفاده کنم، چه بلایی سرم می آورند؟! عین فیلم هایی که در سینمای ما ساخته می شود، اما می گویند چون بازیگر خارجی است، عیب ندارد. اگر من همین کار را کنم، چه اتفاقی می افتد؟ واقعا می خواهم این را بدانم. این چالشی است که خودم با خودم پیدا کرده ام.
مردم و حتی این گروه مخالفان، شما را دوست دارند و شاید چون همیشه شما را در نقش شهدا و افراد ارزشی دیده اند، این تغییرمسیرها را برنمی تابند و این طوری واکنش نشان می دهند. ضمن این که شما هم همیشه نشان داده اید به انتقادات منصفانه، توجه داشته اید.
مگر ما فقط ۱۵ یا ۲۰هزار مذهبی در مملکت داریم که آن نامه را امضا کرده اند؟ خاک بر سر من! بقیه مذهبی نیستند؟ آیا عواطف این تعداد در مقابل هشتاد و خرده ای میلیون نفر مهم است؟! اگر همین تعداد معترض، در همین چهار روز به تماشای شهر گربه ها رفته بودند، فیلم یک میلیارد فروش را رد می کرد، اما فقط کمی بیشتر از ۲۰۰ میلیون فروخته ایم که نشان می دهد نرفته اند فیلم را ببینند. برخی تا کی می خواهند قضاوت کنند؟ دیشب در یک حرم شریفی با هجوم چند خانم محجبه مواجه شدم. در جواب اعتراض آنها گفتم من این فیلم را برای شما نساخته ام، شما بهتر است فیلم هایی از دست «منصور» را ببینید که خودم هم در آن بازی کرده ام. من این فیلم را برای جماعتی ساخته ام که اتفاقا مذهبی نیستند.
من چطور باید آن جماعت را به سینما جذب کنم و بگویم شخصیتی مثل ترامپ به جامعه ضربه می زند؟ به آنها گفتم خوشبختانه شما که این چیزها را از بحر هستید، اما من باید جماعتی را به سینما بکشانم که در خانه شان بیشتر از اسم خدا، نعوذباا… اسم سگشان را می شنوند. من باید این جماعت را به سینما بکشانم و حرف های خود شما را به آنها بزنم. چرا وقتی فیلم را ندیدید، آن را از روی تیزر و از رقص هایی قضاوت می کنید که مشابه آن در همه فیلم ها هست. به نظرم آنها با حرف های من قانع شدند اما متاسفانه تریبونی برای من نیست که حرف بزنم و مورد فحش و تهمت قرار نگیرم. چون شما از روزنامه جام جم هستید این را می گویم. اگر تلویزیون میزگردی به صورت زنده در این مورد برگزار کند و من و دو کارشناس دیگر درباره این مسائل حرف بزنیم، خیلی خوب است.
به نظرم جرات دعوت از من را پیدا نمی کنند که درباره این موضوع به صورت زنده حرف بزنیم. درحالی که من هیچ وقت در هیچ شرایطی حتی در برنامه های زنده تلویزیون، حرفی نزدم که خدای ناکرده منطق در آن نباشد. برای همین هم تلویزیون همیشه این شرافت را داشته که برنامه های زنده را به من سپرده است، اما در این مورد خاص، احتمالا مسوولانی باشند که از طرح این موضوع واهمه دارند. به هرحال این یک معضل در جامعه ماست و نیاز به بحث و بررسی دارد. آیا مخالفان به فیلم من، نظرات مثبت موافقان فیلم را خوانده اند که برخی آنها اتفاقا مذهبی هم هستند؟ به نظرم دوره تندروی ها گذشته و ما باید فکر جواب دادن به سوالات و سوءتفاهم های جوان ها به ویژه درباره دین باشیم.
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
نظر شما
پربازدیدترین ها
- نگاهی به موسیقی فیلم «استخر»/ ناظرِ آرام صحنهها
- تاریخچه سریالهای ماه رمضان از ابتدا تاکنون/ در دهه هشتاد ۴۰ سریال روی آنتن رفت
- نشانهشناسی «صد سال به این سالها»؛ از اندوه بیپایان ایران تا احیای حس نوستالژی
- نگاهی به فیلم پرویز ساخته مجید برزگر / پرویز، مستند یک سقوط پس از هبوط
- نگاهی به مستند «ثانیه های سربی»/ در ستایش سینما
آخرین ها
- وداع با پیکر جواد مجابی / گزارش تصویری
- جشنواره فیلم تورنتو ۲۰۲۶/ پایانِ پایتختِ واحد و بازنویسی جغرافیای قدرت در سینمای جهان
- همگام با بهروز وثوقی در قلههای بازیگری
- درباره فیلم «مرغ»/ منم اسپارتاکوس
- «پروانه»؛ وقتی غیاب، شکل دیگری از حضور است
- نمایش تازه علی اصغری؛ روایتی کمدی از تاریخ تئاتر عامهپسند
- جشنواره ونیز ۲۰۲۶ از نیمه گذشت؛ آیا نتفلیکس با چند فیلم در بخش مسابقه شیر طلا را میبَرد؟
- «مرد عنکبوتی: روز کاملاً جدید» پیشتاز گیشه آمریکا/ فیلم نولان در رده دوم
- یادداشتی بر «اژدهاک»؛ نفرین به راههای رفته بیهوده!
- «بدون ایرج»؛ جسارت و عریانی فیلم در روایت تنهایی انسان ایرانی
- نگاهی به زنانِ «پاتر پانچالی»/ سه برش از یک زندگی
- «دوازده مرد خشمگین»؛ دوازده مرد، یک اتاق، یک تصمیم
- یادداشتی بر بیضاییخوانی؛ تاریخ فقط با نامهای تازه تکرار میشود
- جواد مجابی درگذشت
- نگاهی به موسیقی فیلم «استخر»/ ناظرِ آرام صحنهها
- «۱۵/۱۸» (محلی برای شفا)؛ صدای عصیان جوانان فرانسوی
- حسین وخشوری دبیر اولین جشنواره فیلم فجر و مدیرمسئول هفتهنامه سینما درگذشت
- سینمای تینایجری در ایران/ از دهههای دور تا «تهران کنارت» و «بیداد»
- همزمان با برگزاری ونیز ۲۰۲۶/ آلبرتو باربرا: جشنواره امسال نسبت به سالهای گذشته سیاسیتر است
- پس از کسب چهار جایزه بینالمللی/ ادامه حضور جهانی « این صداها واقعیست» در هشت جشنواره
- مستند «زعفران»؛ زیبایی، توازن و جهانی فراموش شده
- «نفرین توقیف» راهی جشنواره فیلم لندن میشود
- نخستین نمایش جهانی «در جاده با کیارستمی» در بوسان
- اندیشکده خانه تئاتر تاسیس شد
- نمایش «سر به سر» در جشنواره کره جنوبی
- «کوری»؛ وقتی جنایت از یک فرد به شبکه قدرت و سکوت میرسد
- سیکل معکوس نظارت و سانسور بر سینما
- مادری با سه فرزند هنرمند / خاویر باردم: خوششانس بودم که او مرا بزرگ کرد
- جشنواره فیلم بوسان ۲۰۲۶؛ نخستین اکران فیلم مجید مجیدی و نمایش ۵ فیلم ایرانی
- «ضیافت» به پروژه بیضاییخوانی رسید/ «اژدهاک» دوباره خوانده شد





