سینماسینما – پاریس:
خبر برنده شدن سریال «آکتور» ساخته نیما جاویدی در فرانسه، بازتاب زیادی داشت.
به تازگی جشنواره جهانی سریالهای تلویزیونی-سریز مانیا- درشهر لیل به پایان رسید و نیما جاویدی جایزه بزرگ را بدست آورد. او در جشنواره نیز حضور داشت و بسیار مورد توجه و تشویق قرار گرفت.
همچنین رسانههای بسیاری از جمله روزنامه لوموند، با او مصاحبه کردند و وی را از استعدادهای جدید فیلمسازی در ایران شمردند.
در این دوره از جشنوارهی سریز مانیا، ۵۷ پروگرام از فیلمهای تلویزیونی انتخاب شده بود که روز ۲۴ مارس نمایش آنها به پایان رسید. در سالنهای جشنواره در مجموع ۸۵ هزار نفر به دیدن فیلمها رفته بودند که تعداد ۵۵ سریال در بخش مسابقه شرکت داشتند. نیما جاویدی ۴۲ ساله که آثاری چون ملبورن و سرخپوست را بهعنوان کارگردان در کارنامه خود دارد و جوایز بسیاری هم دریافت کرده، با بهدست آوردن جایزه اول جشنواره سریز مانیا در فرانسه، یک گام بلند برای مطرح کردن خود در سطوح وسیعتر برداشت. این باعث خواهد شد فرانسویان در آینده منتظر دیدن آثار دیگری از او باشند. همچنین شنیده شد که قرار است کانال آرته فرانسه سریال «آکتور» را خریداری کند.
در مصاحبهی مجله Les Échos با جاویدی، روزنامهنگار فرانسوی از او میپرسد: ایدهی ساخت این سریال بیست قسمتی چگونه به ذهنتان آمد؟
جاویدی پاسخ میدهد: سالها پیش میخواستم فیلمی راجع به دو هنرپیشه بسازم که بهدنبال انتقام گیری هستند. یادداشتهای زیادی برداشتم و اندک اندک نکات دیگری به کارم اضافه شد و شخصیتها گسترش یافتند. در مدت زمانی که کووید ۱۹ همه جا برقرار بود بیشتر روی سناریو کار کردم. درضمن یادم هست که وقتی نوجوان بودم خیلی علاقه داشتم بازیگر شوم، بنابراین همه این نکات برای نوشتن سناریو، ترکیب شدند.
خبرنگار میپرسد: آیا در ایران بازیگران زیادی هستند که با شبیهسازی موقعیتهای کم و بیش ترسناک در خانهها امرار معاش میکنند؟
جاویدی پاسخ میدهد: هنرپیشههایی وجود دارند که شغلی ندارند، احتمالا مثل بقیه کشورها. آنها اجراهایی خصوصی انجام میدهند. من ویدیوهای این اجراها را دیدهام. ولی نه به قدرت و وسعتِ آنچه که در سریال میبینیم و کمی در ساخت آن اغراق شدهاست. چیزی که برایم در کار جالب است این است که آن وقایع در زندگی آنها چه تاثیری میگذارد و چه اتفاقی میتواند رخ دهد.
خبرنگار میپرسد: در شروع فیلم، صحنههای خشونتآمیز که در جاده صحرایی دیده میشود واقعا تکان دهنده است، چگونه آنرا طراحی کردید؟
پاسخ جاویدی این است: بسیار اهمیت دارد که از همان ابتدا شخصیتهای بدجنس معرفی شوند که بتوانند در ذهن تماشاگر حک شوند. در این سریال این دو هنرپیشه، در نقشهایشان هیچ وجه مشترکی با شخصیت اصلی خودشان در زندگی واقعی ندارند. این تنها یک بازی است که آنها شروع میکنند. در طول ماجرا من بهدنبال گسترش این خط موازی زندگی واقعی و آنچه را که بهعنوان «رُل» دارند بازی میکنند، بودم. باید اضافه کنم که در طول این ماجرا، این هنرپیشهها چه چیزهایی در خود کشف میکنند، به چه چیزی میرسند که بتوانند از آن برای نقش استفاده کنند. در ادامه اپیزودهای این سریال، پرسوناژهای دیگری که در ابتدا بازیگر هم نیستند، وارد ماجرا میشوند و به آکتور تبدیل خواهند شد. من مطمئن هستم که ما هر روز در حال بازی کردن یک رل هستیم که بستگی به موقعیت آن دارد.
خبرنگار سوال میکند: بنابراین واقعیتی وجود ندارد؟
جاویدی پاسخ میدهد: این یک بحث طولانی است ولی باور دارم که در هر واقعیتی بخشی از دروغ وجود دارد.
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
- «سرخپوست»؛ یک روایت مینیمال
- نگاهی به طراحی لباس «شکارگاه»؛ طراحیِ پود بر چلّه تاریخ
- به بهانه پایان سریال «شکارگاه»/ متخصص روایتهای طولانی اما بیملال
- «شکارگاه» به طور مشترک از دو پلتفرم پخش میشود
- آکتور ایرانی در شبکه آرته فرانسه
- جشنواره فریبورگ و نمایش ۵ فیلم کوتاه ایرانی
- درخشش «آکتور» در جایزه جهانی درامای سئول
- گفتگوی اختصاصی سینماسینما با بابک اسکندری/ «سلمان فارسی» چهرهپردازی با پنج اسکار را هم وسوسه میکرد
- جایزه بزرگ جشنواره فرانسوی به «آکتور» رسید
- نسخه ویژه نابینایان سریال «آکتور» با صدای محسن بهرامی منتشر میشود
- داوران هفتمین مسابقه عکس سینمای ایران معرفی شدند
- طلوع جاودانگی / بوسه «خورشید» بر پیشانی علی
- فروش فیلم «خورشید» از یک میلیارد تومان گذشت
- نوید محمدزاده «آکتور» میشود/ زندگی چند بازیگر تئاتر جلوی دوربین
- سیزدهمین جشنواره فیلم بلغارستان میزبان ۱۳ فیلم ایرانی
پربازدیدترین ها
- یک پایان بد برای یک سریال قابل قبول/ یادداشت احمد میراحسان بر پایانبندی سریال «نجلا»
- نشانهشناسی «صد سال به این سالها»؛ از اندوه بیپایان ایران تا احیای حس نوستالژی
- تاریخچه سریالهای ماه رمضان از ابتدا تاکنون/ در دهه هشتاد ۴۰ سریال روی آنتن رفت
- جدیدترین عکس از پسر شهرزاد/پدر فرهاد و کبیر در پشت صحنه «شهرزاد ۲»
- «بت»؛ روایتی پلی فونیک از انسان در وضعیت آیکونیکال
آخرین ها
- جوایز ایدا؛ فهرست اولیه برترین مستندهای سال معرفی شد/ «روباه و ماه صورتی» در میان مدعیان
- همزمان با روز جهانی انیمیشن؛ رونمایی از نخستین انیمیشن «دستساز» جهان
- انتشار ۱۱ قطعه باکلام و بیکلام با ۱۶ نوازنده مطرح و ۴ خواننده
- مسیری تازه برای بازآفرینی حماسه ملی ایران؛ «شاهنامه» در راه است
- معرفی هیئت داوران بخشهای جشنواره بینالمللی فیلم مقاومت
- تهیهکننده «امیرکبیر» معرفی شد
- «یک ساعت از آن روز»، روایتی از ایرانِ این روزها
- محکومیت جعفر پناهی به ۵ سال حبس و ۲ سال ممنوعیت خروج از کشور
- سینمای ایتالیا؛بازگشت مخاطب و جستوجوی هویت تازه
- خوانشی سینماتیک میان خاطره، هویت و زوال یک خیابان/ خیابانی که از حافظه آدمها عبور میکند
- «بُت»؛ طوفانی که به پا نشد
- یک فرش قرمز بارانی/ جشنواره فیلم توکیو ۲۰۲۶ آغاز به کار کرد
- جشنواره توکیو جایگاه جهانیاش را ارزیابی میکند
- پنج فیلمنامه مجوز ساخت گرفتند
- محسن راستانی پرکنتراست بود/ خلاق، دقیق و جسور
- به یاد محسن راستانی؛ ممنونم برای عکسهای درجه یکتان
- تردید مخاطبان در تماشای فیلم چینی/ احساس خطر کمپانیهای هالیوود
- آنجا که اسطوره از حصار زمان رها میشود
- محسن راستانی درگذشت
- «بت»؛ روایتی پلی فونیک از انسان در وضعیت آیکونیکال
- ایران و جایزه نوبل ادبی
- این یک سفر جهنمی است؛ حمایت سازنده «تلماسه» از فیلم ایناریتو
- نگاهی به نمایشنامهخوانی «آرش»/ حماسهای که از حافظه ادبی ایران غایب ماند
- نمایش «راشومون»؛ دوزخ قضاوت
- فقر تکراری نیست؛ روایتهای ما در سینما تکراریاند
- معرفی برگزیدگان چهل و سومین جشنواره بین المللی فیلم کوتاه تهران
- «نیرنگبازها» در تماشاخانه ایرانشهر/ پیشفروش بلیت نمایش «مسلوب» آغاز شد
- علی نصیریان به «ده پهلوان» پیوست
- داریوش عیاری؛ جریانساز سینمای آماتوری و مدافع سرسخت کلاسیسیزم
- «سرخپوست»؛ یک روایت مینیمال





