ادی مورفی درباره بازی در «پلیس بورلی هیلز: اکسل اف» گفت که در ۶۳ سالگی ترجیح میدهد هیچ نوع بدلکاری انجام ندهد.
به گزارش سینماسینما، ادی مورفی بار دیگر در نقش کارآگاه اکسل فولی با قسمت چهارم این مجموعه فیلمها که ۳ جولای از نتفلیکس پخش میشود، بازمیگردد.
وی اقرار کرد چهار دهه پس از فیلم اصلی که سال ۱۹۸۴ اکران شد، بازگشت به نقش این پلیس مشهور بورلی هیلز، از نظر فیزیکی به این راحتیها نبود.
این بازیگر درباره تکرار نقش این شخصیت در فیلم جدید «پلیس بورلی هیلز: اکسل اف» گفت: احساس پیری کردم. من در ۲۱ سالگی در بورلی هیلز کار کردم و اکنون ۶۳ سال دارم.
وی در ادامه گفت: حالا ترجیح میدهم هیچ بدلکاری انجام ندهم. داشتیم سکانسی را فیلمبرداری میکردیم و کارگردان گفت «میخواهم از این جا بیرون بیایی و از آن پلهها پایین بروی» بعد از اینکه فیلمبرداری کردیم، گفت «میتوانی با حس فوریت بیشتری پایین بیایی؟ سریع تر؟» و من گفتم: نه!
در چهارمین فیلم از این مجموعه، مورفی پس از تهدید جان دخترش به بورلی هیلز باز میگردد و با همکار جدیدش کارآگاه بابی ابوت با بازی جوزف گوردون-لویت و دوستان قدیمی جان تاگارت (جان اشتون) و بیلی رزوود (جاج راینهولد) برای کشف یک توطئه همراه می شود.
وی همچنین گفت: حرف من این بود که هیچ کار سختی نمی کنم. با من تماس نگیرید، مگر این که همان نقشهایی را که به مورگان فریمن میدهید، برای من داشته باشید.
این بازیگر نخستین بار سال ۱۹۸۴ در فیلم «پلیس بورلی هیلز» در نقش اکسل فولی ظاهر شد و در آن فیلم شخصیت وی به کالیفرنیا سفر کرد تا ماجرای قتل دوست دوران کودکی خود مایکی تاندینو با بازی جیمز روسو را حل کند. موفقیت آن فیلم موجب شد تا در سالهای ۱۹۸۷ و ۱۹۹۴ دنبالههای آن ساخته شود.
مورفی با یادآوری این که «پلیس بورلی هیلز» اولین فیلمی بود که در آن نقش اول را ایفا کرد افزود: هنوز اگر به خارج از کشور سفر کنم، من را اکسل فولی صدا میکنند. اکسل یک انسان است. یک ابرقهرمان یا پلیس فوقالعاده نیست و می تواند هر کسی باشد که در این جایگاه قرار میگیرد، فکر میکنم به همین دلیل است که مردم دوستش دارند و البته مهم تر از همه این که او بامزه است.
منبع: مهر به نقل از هالیوود ریپورتر
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
پربازدیدترین ها
- نگاهی به موسیقی فیلم «استخر»/ ناظرِ آرام صحنهها
- تاریخچه سریالهای ماه رمضان از ابتدا تاکنون/ در دهه هشتاد ۴۰ سریال روی آنتن رفت
- نشانهشناسی «صد سال به این سالها»؛ از اندوه بیپایان ایران تا احیای حس نوستالژی
- نگاهی به فیلم پرویز ساخته مجید برزگر / پرویز، مستند یک سقوط پس از هبوط
- «زن ناشناس» ساخته آرتور هراری، موفق در گیشه
آخرین ها
- جشنواره ونیز ۲۰۲۶ از نیمه گذشت؛ آیا نتفلیکس با چند فیلم در بخش مسابقه شیر طلا را میبَرد؟
- «مرد عنکبوتی: روز کاملاً جدید» پیشتاز گیشه آمریکا/ فیلم نولان در رده دوم
- یادداشتی بر «اژدهاک»؛ نفرین به راههای رفته بیهوده!
- «بدون ایرج»؛ جسارت و عریانی فیلم در روایت تنهایی انسان ایرانی
- نگاهی به زنانِ «پاتر پانچالی»/ سه برش از یک زندگی
- «دوازده مرد خشمگین»؛ دوازده مرد، یک اتاق، یک تصمیم
- یادداشتی بر بیضاییخوانی؛ تاریخ فقط با نامهای تازه تکرار میشود
- جواد مجابی درگذشت
- نگاهی به موسیقی فیلم «استخر»/ ناظرِ آرام صحنهها
- «۱۵/۱۸» (محلی برای شفا)؛ صدای عصیان جوانان فرانسوی
- حسین وخشوری دبیر اولین جشنواره فیلم فجر و مدیرمسئول هفتهنامه سینما درگذشت
- سینمای تینایجری در ایران/ از دهههای دور تا «تهران کنارت» و «بیداد»
- همزمان با برگزاری ونیز ۲۰۲۶/ آلبرتو باربرا: جشنواره امسال نسبت به سالهای گذشته سیاسیتر است
- پس از کسب چهار جایزه بینالمللی/ ادامه حضور جهانی « این صداها واقعیست» در هشت جشنواره
- مستند «زعفران»؛ زیبایی، توازن و جهانی فراموش شده
- «نفرین توقیف» راهی جشنواره فیلم لندن میشود
- نخستین نمایش جهانی «در جاده با کیارستمی» در بوسان
- اندیشکده خانه تئاتر تاسیس شد
- نمایش «سر به سر» در جشنواره کره جنوبی
- «کوری»؛ وقتی جنایت از یک فرد به شبکه قدرت و سکوت میرسد
- سیکل معکوس نظارت و سانسور بر سینما
- مادری با سه فرزند هنرمند / خاویر باردم: خوششانس بودم که او مرا بزرگ کرد
- جشنواره فیلم بوسان ۲۰۲۶؛ نخستین اکران فیلم مجید مجیدی و نمایش ۵ فیلم ایرانی
- «ضیافت» به پروژه بیضاییخوانی رسید/ «اژدهاک» دوباره خوانده شد
- «استوار ساقی»، «باگ» و «چمدان آبی» در جشنواره احمدآباد هندوستان/ نمایش ۶ انیمیشن
- جایزه بهترین فیلم برداری تونس به فیلم کوتاه «البنات» رسید
- «زن ناشناس» ساخته آرتور هراری، موفق در گیشه
- همچون غرش شیری باستانی که در درهای خواب رفته به گوش میرسد
- خوانشی چند لایه از فضا، فرم و سیاست در فیلم «انگل»/ معماریِ نابرابری
- با انتشار بیانیهای اعلام شد؛ دلایل کنار گذاشتن نوید محمدزاده به روایت سازندگان تئاتر «آرش»





