سینماسینما، پاریس: جشنواره برلین تمام شد، اما ماجراهای سیاسی اش ادامه دارد!
یک روز بعد از اختتامیه هفتاد و چهارمین جشنواره برلین در روز شنبه ۲۴ فوریه، در رسانه های غربی بویژه در آلمان و فرانسه، جنجال بر سر جهت گیری های مستقیم سیاسی برندگان جوایز بر علیه دولت اسرائیل جنجال ایجاد کرد. در هر سخنرانی ضد دولت اسرائیل، جمعیت بسیاری شروع به کف زدن و تشویق سینماگران می کردند. آنها دولت اسرائیل را که در غزه دست به کشتار مردم فلسطین زده، نژاد پرست توصیف کرده بودند. از جمله سینماگرانی که با صدای بلند اعتراض کردند سینماگر امریکایی، بن روسل، و سینماگر فلسطینی بازل ادرا و غیره بودند. سخنان آنان جو مراسم پایان جشنواره را متزلزل کرده بود. برمبنای گزارش روزنامه فرانسوی فیگارو، همان شب و فردای آن روز عکس العمل های گوناگونی به وجود آمده و از سوی شهردار برلین (کای وگنر) وضع به وجود آمده را غیر قابل تحمل توصیف کرد. وی از مسئولان و برگزار کنندگان جشنواره و سینماگران که به کشتار در نوار غزه اعتراض کرده بودند، برافروخته شده بود و شدیدا به آنها اعتراض کرد و گفت: «دولت آلمان عمده بودجه جشنواره برلین را تامین میکند و ما همواره از حقوق ملت ها دفاع کرده و می کنیم، در حالیکه کشور ما را متهم به یهودستیزی می کنند».
همین نشریه در بخش دیگری از مقاله خود به سیاسی بودن و متعهد بودن جشنواره اشاره مستقیم می کند و به فیلم داهومی برنده جایزه خرس طلا ساخته خانم ماتی دیوپ می پردازد که بسیار از آن استقبال کرده است. نویسنده مقاله اضافه می کند که این کارگردان در سال ۱۹۸۲ در پاریس بدنیا آمده و اصلیتی سنگالی دارد و نوه سینماگر مشهور جیبریل دیوپ است. وی بین سالهای ۲۰۰۰/۲۰۰۵ در کار موزیک بوده، بعدا به کار تاتر میپردازد، و از سال ۲۰۰۴ شروع به ساختن فیلمهای کوتاه میکند. با اولین فیلم بلندش، «آتلانتیک» در ۲۰۱۹ به مسابقه جشنواره کن راه می یابد که جایزه بزرگ ویژه داوران را بدست می آورد. در همان فیلم، نشانه های تعهد اجتماعی در اثرش دیده میشود، و در دومین فیلم بلندش «داهومی» که مستند است در مسابقه امسال برلین برنده خرس طلا میشود.
ماجرای فیلم به سال ۱۸۹۲ برمیگردد که ارتش فرانسه در سنگال مقدار زیادی از گنجینه های گرانبهای این کشور را به غارت میبرد و بعد از بیش از یک قرن، حالا فرانسه میخواهد ۲۶ قطعه از این گنجینه سلطنتی را در نوامبر ۲۰۲۱ به کشور مبدا استرداد کند. این جواهرات به مدت بیش از یک قرن توسط فرانسه در موزه نگهداری می شده است.
در هنگام نمایش این فیلم در برلیناله، تماشاگران بسیار تحت تاثیر فیلم قرار گرفته بودند. در بخشی از فیلم کارگردان، کلام را در اختیار اجسام قرار میدهد همچنین وقتی این اشیا قیمتی به سرزمین خود برگردانده میشوند، ارزشی ملکوتی به آنها داده میشود و این هویت بخشیدن، چیزی است که ارزش کار کارگردان را می رساند. به نوشته هفته نامه تله راما، این ژست قوی، مستند او را از هر طرف و هر طریق ممکن، بیان می کند که برای عدالت بیشتر ، برای پایان دادن به سلطه دیگران و نفوذ آنان پایان میدهد. داهومی به عنوان نماد کامل دوران ما برجسته است، و با دیدن ان حال هوای فیلمی شاعرانه را پیش رو داریم. برای دومین سال پیاپی، سینمای فرانسه با فیلم مستند، برنده جایزه خرس طلا میشود.
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
- سرژ رضوانی؛ هنرمندی چند وجهی که هیچگاه خود را جدا از ایران نمیبیند
- ستایش سینمای ایران و کشف سینمای کریم لکزاده در جشنوارهای فرانسوی
- کوچ سینماگران ایرانی به اروپا و آمریکا/ چه اتفاقی در راه است؟
- تردید مخاطبان در تماشای فیلم چینی/ احساس خطر کمپانیهای هالیوود
- «نجات ما»؛ یکی از درخشانترین فیلمهای سال فرانسه
- روایت «نفرین توقیف» از مالیخولیای توقیف در سینمای ایران
- «دیگِر»؛ فیلمی که در یک صحنه تئاتر میگذرد
- کدام فیلمها اسکاری خواهند شد؟
- جشنواره ونیز ۲۰۲۶/ «کمی نور»؛ در شرایط ناامیدی
- «۱۵/۱۸» (محلی برای شفا)؛ صدای عصیان جوانان فرانسوی
- «ناگهان»؛ فیلم موفق فرانسوی از کارگردانی ژاپنی
- چگونه سینمای فرانسه در انتخاباتِ ریاست جمهوری۲۰۲۷ تاثیر میگذارد؟
- «اودیسه»ی نولان خوب است اما نه بیشتر!
- «گرما»؛ فیلمی درباره اضطراب قتل غیرعمد
- عباس کیارستمی؛ برجستهترین سینماگران ایرانی در صحنه جهانی
پربازدیدترین ها
- تاریخچه سریالهای ماه رمضان از ابتدا تاکنون/ در دهه هشتاد ۴۰ سریال روی آنتن رفت
- حقایقی درباره فیلم یک تکه نان به بهانه پخش آن از شبکه نمایش
- نگاهی به سریال پریا / یک عاشقانه نامتعارف
- حیازدائی از جامعه به سبک نجلا/انتقاد شدید کیهان از سریال نجلا
- نشانهشناسی «صد سال به این سالها»؛ از اندوه بیپایان ایران تا احیای حس نوستالژی
آخرین ها
- «مرلین» به تماشاخانه هما میرود/ «اندوه اردیبهشت» روی صحنهی لبخند
- فیلمبرداری فیلم پنجاه و یکم وودی آلن تمام شد
- «فادرلند»؛ وطنی که دیگر نیست
- انتشار نسخه ویژه نابینایان «بدنام» و «کنکل»
- نامزدهای گرمی ۲۰۲۷ معرفی شدند
- مرور آثار کیارستمی در پاریس
- پایان تصویربرداری «سلبریتی»/ روایتی از تقابل چهره عمومی و جهان درونی شهرت
- نمایش مجموعهای از فیلمهای کوتاه و انیمیشن در موزه سینمای ایران
- علیرضا رهگذر درگذشت
- «مجلس قربانی سنمّار» در بیضاییخوانی
- «عشق ممکن»؛ طمع در لباس فضیلت
- نگاهی به سینمای مستقل و هنرمندانه ناصر تقوایی؛ از میزانسنهای ماندگار تا معنای ایستادگی و سکوت
- «یل» فعلا اجازه ادامه انتشار ندارد
- «همسفر» و «ذوق مرگ» در راه سینماها
- پاسداشت خسرو احمدی؛ مرد مهربانی که صادقانه کار میکند
- جلسه شورای داوری انجمن صنفی تماشاخانههای خصوصی برگزار شد؛ تأکید بر حل اختلافات درونصنفی
- سرژ رضوانی؛ هنرمندی چند وجهی که هیچگاه خود را جدا از ایران نمیبیند
- در سیونهمین دوره برگزاری؛ مستند پگاه آهنگرانی نامزد جایزه فیلم اروپا شد
- میکاییل شهرستانی «افسانههای تبای» را روی صحنه میبرد/ «چمدانهای بیمقصد» در خانه نمایش مهرگان
- جشنواره تئاتر فجر۴۵؛ معرفی مدیران بخشهای دیگرگونههای اجرایی، نمایشنامهنویسی و پایش دانشجویی
- سینمای مستند؛ مهمان کمسهم جشنواره ملی فیلم فجر
- «آنها که کمتر میشناسیم»؛ روایتی از زندگی زنان و کودکان روستایی
- گلاب آدینه؛ بازیگر مؤلف و راوی رنجهای معاصر
- در پنجاهودومین دوره برگزاری؛ نیکول کیدمن در مراسم سزار تجلیل میشود
- «بلفاست»؛ روایت یک رویداد تلخ تاریخی از دریچهی نگاه یک کودک
- پارک چان-ووک «راهزنان رتلکریک» را میسازد
- «بلفاست» زیر ذرهبین منتقدان؛ دریچهای تاریخی به جهان از منظر یک کودک
- فراخوان چهل و پنجمین جشنواره ملی فیلم فجر منتشر شد
- «افسانه سپهر» و «دیاِناِی» در راه اکران آنلاین
- آغاز کنسرتنمایش «فرهاد» از هفته آینده





