ادی مورفی درباره بازی در «پلیس بورلی هیلز: اکسل اف» گفت که در ۶۳ سالگی ترجیح میدهد هیچ نوع بدلکاری انجام ندهد.
به گزارش سینماسینما، ادی مورفی بار دیگر در نقش کارآگاه اکسل فولی با قسمت چهارم این مجموعه فیلمها که ۳ جولای از نتفلیکس پخش میشود، بازمیگردد.
وی اقرار کرد چهار دهه پس از فیلم اصلی که سال ۱۹۸۴ اکران شد، بازگشت به نقش این پلیس مشهور بورلی هیلز، از نظر فیزیکی به این راحتیها نبود.
این بازیگر درباره تکرار نقش این شخصیت در فیلم جدید «پلیس بورلی هیلز: اکسل اف» گفت: احساس پیری کردم. من در ۲۱ سالگی در بورلی هیلز کار کردم و اکنون ۶۳ سال دارم.
وی در ادامه گفت: حالا ترجیح میدهم هیچ بدلکاری انجام ندهم. داشتیم سکانسی را فیلمبرداری میکردیم و کارگردان گفت «میخواهم از این جا بیرون بیایی و از آن پلهها پایین بروی» بعد از اینکه فیلمبرداری کردیم، گفت «میتوانی با حس فوریت بیشتری پایین بیایی؟ سریع تر؟» و من گفتم: نه!
در چهارمین فیلم از این مجموعه، مورفی پس از تهدید جان دخترش به بورلی هیلز باز میگردد و با همکار جدیدش کارآگاه بابی ابوت با بازی جوزف گوردون-لویت و دوستان قدیمی جان تاگارت (جان اشتون) و بیلی رزوود (جاج راینهولد) برای کشف یک توطئه همراه می شود.
وی همچنین گفت: حرف من این بود که هیچ کار سختی نمی کنم. با من تماس نگیرید، مگر این که همان نقشهایی را که به مورگان فریمن میدهید، برای من داشته باشید.
این بازیگر نخستین بار سال ۱۹۸۴ در فیلم «پلیس بورلی هیلز» در نقش اکسل فولی ظاهر شد و در آن فیلم شخصیت وی به کالیفرنیا سفر کرد تا ماجرای قتل دوست دوران کودکی خود مایکی تاندینو با بازی جیمز روسو را حل کند. موفقیت آن فیلم موجب شد تا در سالهای ۱۹۸۷ و ۱۹۹۴ دنبالههای آن ساخته شود.
مورفی با یادآوری این که «پلیس بورلی هیلز» اولین فیلمی بود که در آن نقش اول را ایفا کرد افزود: هنوز اگر به خارج از کشور سفر کنم، من را اکسل فولی صدا میکنند. اکسل یک انسان است. یک ابرقهرمان یا پلیس فوقالعاده نیست و می تواند هر کسی باشد که در این جایگاه قرار میگیرد، فکر میکنم به همین دلیل است که مردم دوستش دارند و البته مهم تر از همه این که او بامزه است.
منبع: مهر به نقل از هالیوود ریپورتر
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
پربازدیدترین ها
- یک پایان بد برای یک سریال قابل قبول/ یادداشت احمد میراحسان بر پایانبندی سریال «نجلا»
- نشانهشناسی «صد سال به این سالها»؛ از اندوه بیپایان ایران تا احیای حس نوستالژی
- تاریخچه سریالهای ماه رمضان از ابتدا تاکنون/ در دهه هشتاد ۴۰ سریال روی آنتن رفت
- جدیدترین عکس از پسر شهرزاد/پدر فرهاد و کبیر در پشت صحنه «شهرزاد ۲»
- «بت»؛ روایتی پلی فونیک از انسان در وضعیت آیکونیکال
آخرین ها
- جوایز ایدا؛ فهرست اولیه برترین مستندهای سال معرفی شد/ «روباه و ماه صورتی» در میان مدعیان
- همزمان با روز جهانی انیمیشن؛ رونمایی از نخستین انیمیشن «دستساز» جهان
- انتشار ۱۱ قطعه باکلام و بیکلام با ۱۶ نوازنده مطرح و ۴ خواننده
- مسیری تازه برای بازآفرینی حماسه ملی ایران؛ «شاهنامه» در راه است
- معرفی هیئت داوران بخشهای جشنواره بینالمللی فیلم مقاومت
- تهیهکننده «امیرکبیر» معرفی شد
- «یک ساعت از آن روز»، روایتی از ایرانِ این روزها
- محکومیت جعفر پناهی به ۵ سال حبس و ۲ سال ممنوعیت خروج از کشور
- سینمای ایتالیا؛بازگشت مخاطب و جستوجوی هویت تازه
- خوانشی سینماتیک میان خاطره، هویت و زوال یک خیابان/ خیابانی که از حافظه آدمها عبور میکند
- «بُت»؛ طوفانی که به پا نشد
- یک فرش قرمز بارانی/ جشنواره فیلم توکیو ۲۰۲۶ آغاز به کار کرد
- جشنواره توکیو جایگاه جهانیاش را ارزیابی میکند
- پنج فیلمنامه مجوز ساخت گرفتند
- محسن راستانی پرکنتراست بود/ خلاق، دقیق و جسور
- به یاد محسن راستانی؛ ممنونم برای عکسهای درجه یکتان
- تردید مخاطبان در تماشای فیلم چینی/ احساس خطر کمپانیهای هالیوود
- آنجا که اسطوره از حصار زمان رها میشود
- محسن راستانی درگذشت
- «بت»؛ روایتی پلی فونیک از انسان در وضعیت آیکونیکال
- ایران و جایزه نوبل ادبی
- این یک سفر جهنمی است؛ حمایت سازنده «تلماسه» از فیلم ایناریتو
- نگاهی به نمایشنامهخوانی «آرش»/ حماسهای که از حافظه ادبی ایران غایب ماند
- نمایش «راشومون»؛ دوزخ قضاوت
- فقر تکراری نیست؛ روایتهای ما در سینما تکراریاند
- معرفی برگزیدگان چهل و سومین جشنواره بین المللی فیلم کوتاه تهران
- «نیرنگبازها» در تماشاخانه ایرانشهر/ پیشفروش بلیت نمایش «مسلوب» آغاز شد
- علی نصیریان به «ده پهلوان» پیوست
- داریوش عیاری؛ جریانساز سینمای آماتوری و مدافع سرسخت کلاسیسیزم
- «سرخپوست»؛ یک روایت مینیمال





