ایلیا سلیمان کارگردان شناخته شده فلسطینی با دریافت جایزه قلب افتخاری جشنواره سارایوو مورد تقدیر قرار گرفت.
به گزارش سینماسینما، سی‌امین جشنواره فیلم سارایوو از ایلیا سلیمان کارگردان فلسطینی به دلیل سهم برجسته در هنر سینما با اعطای جایزه قلب افتخاری تقدیر کرد که با نمایش منتخبی از آثار این کارگردان نیز همراه می‌شود.
سلیمان پس از کسب این جایزه گفت: «این زمان مناسبی برای دریافت جایزه قلب سارایوو است، زیرا ما در دوران سختی زندگی می‌کنیم و باید اجازه دهیم سینما از خشونت جهان بکاهد. ما باید قلب و عشق خود را به اشتراک بگذاریم. وقتی به خانه برگردم، این قلب را پیوند خواهم زد».
سلیمان در سال ۲۰۱۹ میهمان جشنواره سارایوو بود، جایی که فیلم خود با عنوان «این باید بهشت باشد» در بخش فضای‌باز جشنواره به نمایش گذاشت. این فیلم در جشنواره کن در همان سال جایزه ویژه هیات داوران را دریافت کرد. او همچنین در سال ۲۰۱۶ به عنوان رئیس هیات داوران در جشنواره سارایوو حضور داشت و در سال ۲۰۱۳ نیز میهمان این رویداد سینمایی بود.
جوآن مریانوویچ، مدیر جشنواره سارایوو گفت: «زبان جهانی سینمای سلیمان با ارزش‌ها و احساسات اساسی انسانی صحبت می‌کند: ترس و امید، خانه و وطن. او با شوخ طبعی و بینش عمیق خود، پیچیدگی‌های وجود ما را مرور می‌کند و با وضوح و ظرافتی بی‌نظیر، پوچی‌های زندگی را رو می‌کند و روح و هویت فلسطین را با سبکی منحصر به فرد به تصویر می‌کشد. اکنون، در تاریک‌ترین زمان‌ها در سرزمین مادری‌اش، آثار او به‌عنوان چراغی برای درک متقابل عمل می‌کند و قدرت داستان‌سرایی برای القای گفت‌وگوهای معنادار را به ما یادآوری می‌کند».
این کارگردان در گفتگویی با هالیوود ریپورتر گفت: «هنرمند فلسطینی بودن شما را در موقعیتی بیگانه نسبت به جهان قرار می‌دهد، زیرا از وحشتی که در فلسطین روی می‌دهد و دولت‌هایی که از آن وحشت حمایت می‌کنند، متعجب هستید.»
اما در میان تاریکی، او به طرز شگفت انگیزی به امکان تغییر و هنر به عنوان نوعی مقاومت امیدوار است و می‌گوید: «هنر بسیار کندتر از گلوله حرکت می‌کند. ما ممکن است شاهد تغییر در طول زندگی خود نباشیم، اما انباشت تولید فرهنگی که الهام بخش افراد آزادتر است، ممکن است در نهایت به نوعی نتیجه دهد».
سلیمان درباره هدف خود از فیلمسازی نیز توضیح داد: «فکر می‌کنم حداقل کاری که می‌توانم انجام دهم تولید لذت از طریق سینما برای ساختن لحظاتی لذت بخش است که تماشاگران بتوانند آن را به اشتراک بگذارند، و این حس تسلی خاطر را به ما بدهند که برخی از ما هنوز آنجا هستیم و به دنبال شرارت نیستیم. فکر می‌کنم وقتی مردم از زندگی‌شان لذت می‌برند، کمتر مضطرب می‌شوند و شاید نسبت به خود و دیگران خشونت کمتری داشته باشند. من زن و شوهری را می بینم که با احساس گرسنگی فیلم من را ترک می کنند، این خوشحال کننده است زیرا این بدان معناست که آنها از شام خود لذت می برند. نکته این نیست که آنها درباره فیلم صحبت می کنند یا صحبت نمی کنند. نکته احساسی است که از سینما بیرون می‌آورند و در حواس مختلفشان نفوذ می‌کند و می‌خواهند این لذت را گسترش دهند. می دانم که این مسئله فلسطین را حل نمی کند، اما همیشه این احساس را دارم که چیزی اضافه می‌کند».
ایلیا سلیمان در سال ۱۹۶۰ در ناصره به دنیا آمد و از سال ۱۹۸۱ تا ۱۹۹۳ در نیویورک زندگی کرد. زمانی که در ایالات متحده آمریکا بود، دو فیلم کوتاه اول خود با عنوان «مقدمه ای بر پایان یک مشاجره» و «ادای احترام با ترور» را کارگردانی کرد و جوایز متعددی را از آن خود کرد.
سلیمان در سال ۱۹۹۴ در اورشلیم مستقر شد، جایی که کمیسیون اروپا مأموریت ایجاد یک گروه فیلم و رسانه در دانشگاه بیرزیت را به او سپرده بود. سلیمان نخستین فیلم بلند خود را با نام «تواریخ یک ناپدید شدن» ساخت که برنده جایزه بهترین فیلم اول جشنواره فیلم ونیز در سال ۱۹۹۶ شد. در سال ۲۰۰۲ نیز فیلم «مداخله الهی» ساخته او برنده جایزه هیات داوران و جایزه بین المللی منتقدان فیپرشی در جشنواره کن و همچنین جایزه بهترین فیلم خارجی در جوایز فیلم اروپا شد.
در سال ۲۰۰۷، او به عنوان یکی از ۳۵ کارگردان فیلم «هر کس سینمای خودش» انتخاب شد که یک فیلم جمعی برای شصتمین سالگرد کن بود. فیلم بلند بعدی او «زمانی که می‌ماند» هم در سال ۲۰۰۹ در رقابت رسمی جشنواره کن حضور داشت.
در سال ۲۰۱۲، او فیلم کوتاه «دفترچه خاطرات یک مبتدی» را که بخشی از فیلم گروهی با عنوان «۷ روز در هاوانا» بود، به پایان رساند که در بخش نوعی نگاه کن نمایش داده شد. آخرین فیلم بلند سلیمان «این باید بهشت باشد»، جایزه ویژه هیات داوران و فیپرشی جشنواره کن ۲۰۱۹ را به خود اختصاص داد.
ایلیا سلیمان به عنوان عضو هیات داوران در جشنواره‌های متعددی از جمله کن و ونیز شرکت کرده است. او در سال ۲۰۲۰ توسط وزارت فرهنگ فرانسه برای دریافت نشان هنر و ادب تقدیر شد و سلیمان در سال ۲۰۲۲ جایزه آکادمی فیلم اروپا در سینمای جهان را دریافت کرد.
ایلیا سلیمان در حال حاضر به عنوان مشاور هنری موسسه فیلم دوحه مشغول به کار است.
منبع: ایسنا
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
پربازدیدترین ها
- نشانهشناسی «صد سال به این سالها»؛ از اندوه بیپایان ایران تا احیای حس نوستالژی
- تاریخچه سریالهای ماه رمضان از ابتدا تاکنون/ در دهه هشتاد ۴۰ سریال روی آنتن رفت
- اکران آثار کریم لکزاده و پگاه آهنگرانی در فرانسه
- نگاهی به نمایشنامهخوانی «چهار صندوق»؛ در ستایش رهایی
- نگاهی به فیلم «لیلا» ساخته داریوش مهرجویی/ ماخولیای زنِ ستمکشِ ایرانی
آخرین ها
- محسن راستانی پرکنتراست بود/ خلاق، دقیق و جسور
- به یاد محسن راستانی؛ ممنونم برای عکسهای درجه یکتان
- تردید مخاطبان در تماشای فیلم چینی/ احساس خطر کمپانیهای هالیوود
- آنجا که اسطوره از حصار زمان رها می‌شود
- محسن راستانی درگذشت
- «بت»؛ روایتی پلی فونیک از انسان در وضعیت آیکونیکال
- ایران و جایزه نوبل ادبی
- این یک سفر جهنمی است؛ حمایت سازنده «تلماسه» از فیلم ایناریتو
- نگاهی به نمایشنامهخوانی «آرش»/ حماسهای که از حافظه ادبی ایران غایب ماند
- نمایش «راشومون»؛ دوزخ قضاوت
- فقر تکراری نیست؛ روایتهای ما در سینما تکراریاند
- معرفی برگزیدگان چهل و سومین جشنواره بین المللی فیلم کوتاه تهران
- «نیرنگبازها» در تماشاخانه ایرانشهر/ پیشفروش بلیت نمایش «مسلوب» آغاز شد
- علی نصیریان به «ده پهلوان» پیوست
- داریوش عیاری؛ جریانساز سینمای آماتوری و مدافع سرسخت کلاسیسیزم
- «سرخپوست»؛ یک روایت مینیمال
- «سازمان پسماندیه و نظارت بر اَزبله»؛ نقد نابهنجاریهای رفتاری شهروندان
- بازگشت «دیوانه خانه زری بوره» بدون هیچ تغییری در کارگاه تئاتر
- «روز چهلم»؛ بچهای روی پله آخر
- یخچال، سفره و خانواده/ «یخچال»؛ روایتی از فروپاشی تا بازگشت انسجام
- دراماتورژی چیست و چه می‌کند؟
- اکران آثار کریم لکزاده و پگاه آهنگرانی در فرانسه
- روایت ایرانی «سرخ و سیاه» استاندال
- میراث گناه و اراده رستگاری؛ کلاژ اسطوره و فرم در بازآفرینی «شرق بهشت»
- نمایش کمدی «قبض روح» / گزارش تصویری
- پوستر «من میترسم» رونمایی شد
- یادداشتی بر پروژه «بیضاییخوانی»؛ فرهنگ و هنر را آدم ها می سازند
- نمایشنامهخوانی «آرش»؛ از خوانش متن تا آفرینش روایت
- در ۷ ماه؛ فروش گیشه سینماها به ۱۰۰۰میلیارد تومان رسید
- «نجات ما»؛ یکی از درخشانترین فیلمهای سال فرانسه
