فرش قرمز جشنواره کن در چند سال اخیر محل قدم زدن چهرهها و اینفلوئنسرهایی شده که هیچ ارتباطی با سینما ندارند؛ اما این چهرهها چگونه خود را به ویترین مورد توجهترین جشنواره سینمایی جهان میرساند؟
به گزارش سینماسینما، جشنواره فیلم کن مدتهاست که بستری معتبر برای بزرگداشت بهترین آثار سینمایی جهان به شمار میآید، اما در سالهای اخیر، بهویژه در سال ۲۰۲۵، فرش قرمز این جشنواره بیشتر شبیه به یک کتواک مُد شده تا محلی برای معرفی فیلمسازان. اینفلوئنسرهایی که هیچ ارتباطی به سینما ندارند نسبت به بسیاری از فیلمهای اکرانشده در این رویداد توجه بیشتری به خود جلب کردهاند و دلیلش هم چندان پیچیده نیست.
پاسخ این پرسش در اقتصاد روبهرشد اینفلوئنسرها نهفته است. حضور در کن حالا بخشی از استراتژی برندینگ شده است. بستههای ویژه «کن» با قیمتهایی بین ۱۰ تا ۳۰ هزار دلاری (تقریبا بین ۷۵۰ میلیون تا ۲.۸ میلیارد تومان) به اینفلوئنسرها اجازه میدهند روی فرش قرمز قدم بگذارند، در مهمانیها شرکت کنند و تصاویر آنها توسط عکاسان حرفهای ثبت شوند. برخی از این افراد خودشان هزینهها را میپردازند، در حالی که برخی دیگر توسط برندهایی که به دنبال دیدهشدن جهانی هستند، حمایت مالی میشوند.
وبسایت هندی «MoneyControl» در گزارشی با اشاره به حضور اینفلوئنسرهای این کشور از جمله نانسی تیاگی و پارول گولاتی عنوان کرد به عنوان مثال رسانههایی مانند «Brut India» نیز در گشودن درهای کن به روی جمع گستردهتری نقش داشتهاند. این رسانه که شریک رسمی جشنواره است، اینفلوئنسرها و فعالان اجتماعی را به عنوان اعضای «Brut Squad» برمیگزیند و به آنها دسترسی رسمی به فرش قرمز میدهد. این راهبرد، کن را به صحنهای عظیم نهتنها برای سینما، بلکه برای تولید محتوا، بازاریابی برند و ساخت هویت شخصی تبدیل کرده است.
اما جایگاه فیلمسازان در این میان چیست؟ متأسفانه، در حاشیه. در حالی که برخی فیلمها هنوز هم خبرساز میشوند، تمرکز رسانههای جریان اصلی و البته شبکههای اجتماعی بیشتر بر این است که «چه کسی چه پوشیده است». اگر در ایام جشنواره در اینستاگرام جستوجو کنید، به احتمال زیاد ابتدا با نکات مد و استایل مواجه میشوید تا نقدهای سینمایی. روح اصیل کن که برای بزرگداشت هنر سینما شکل گرفته بود، بهتدریج تحت تاثیر زرقوبرق مد و فرهنگ اینفلوئنسری قرار گرفته است.
وبسایت بالیود لایف نیز در گزارشی در این باره آورده است: با گذر زمان، شایعات زیادی درباره «انحصاریبودن» این رویداد مطرح شده است، بهویژه از آنجا که ستارههای محبوب شبکههای اجتماعی که هیچ ارتباطی با دنیای سینما ندارند نیز در فرش قرمز کن دیده شدهاند. پس آیا واقعاً افراد برای راه رفتن روی فرش قرمز پول پرداخت میکنند؟
واقعیت این است که نه کاملاً. جشنواره کن خود را رویدادی «فقط با دعوت» معرفی میکند؛ جایی که شرکتکنندگان یا دعوت میشوند یا باید فرایند ارائه و گزینش را طی کنند. بیشتر هزینههای حضور نیز توسط برندهایی که با این افراد همکاری دارند پرداخت میشود.
اما واقعیتهای پشتپرده نیز کمکم فاش میشود. آنوپریا کاپور، تولیدکننده محتوای اینستاگرامی، در استوری خود از جزئیات تکاندهندهای پرده برداشت. او تصویری از ایمیلی را منتشر کرد که مدعی بود به او پیشنهاد بستهای برای حضور در جشنواره کن داده شده است. در این ایمیل، فردی پیشنهاد «بستهای» را مطرح کرده که با قیمتی از ۸۰۰ هزار روپیه برای تجربه متوسط تا ۱.۲ میلیون روپیه برای تجربه سطح بالا آغاز میشود و وعده دیدهشدن و فرصت شبکهسازی میدهد.
آنوپریا در استوری خود نوشت: «اگر فکر میکنید اینفلوئنسرها به جشنواره کن یا نمایشهای مد بینالمللی «دعوت میشن»، بدونید که خودشون هزینهشو میدن و این اشکالی نداره اما مشکل این است که وانمود میکنند که دعوت شدند و طوری رفتار میکنند که انگار نماینده کشورشون هستند.»
منبع: ایسنا
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
- ژیل ژاکوب در ۹۶ سالگی آخرین کتابش را منتشر خواهد کرد
- بحث بر سر فیلمی که نخل طلا گرفت
- کن ۲۰۲۶، از پرده تا پیادهرو
- تولد هفتادسالگی سینمای هنروتجربه
- جشنواره فیلم کن ۲۰۲۶؛ فیلم کریستین مونجیو نخل طلا گرفت/ دو جایزه برای سینماگران ایرانی
- شنبه روز خوبی است؟/ آنچه در جشنواره کن میگذرد
- سه فیلم در جشنواره کن جایزه فیبرشی گرفتند
- جشنواره فیلم کن ۲۰۲۶؛ پگاه آهنگرانی برنده جایزه چشم طلایی شد
- جشنواره فیلم کن ۲۰۲۶/ برندگان بخشهای جنبی معرفی شدند؛ از دوهفته کارگردانان تا سینهفونداسیون
- گزارش محمد حقیقت از کن ۲۰۲۶؛ یک فیلم فرانسوی در صدر جدول منتقدان/ محبوبیت پایینِ «داستانهای موازی»
- کن و «تمرینهایی برای یک انقلاب»
- فیلم «مولن» تماشاگران را منقلب کرد
- فیلم فرهادی را نپسندیدند؛ فیلم پاولیکوفسکی در صدر جدول منتقدان مجله اسکرین کن ۲۰۲۶
- جشنواره کن ۲۰۲۶؛ نظرات ضد و نقیض منتقدان درباره «داستانهای موازیِ» فرهادی
- نگاهی به حضور سینمای ایران در جشنواره کن از ۱۹۶۱ تا ۲۰۲۶/ شش دهه زیر فلاش دوربینها
پربازدیدترین ها
- نشانهشناسی «صد سال به این سالها»؛ از اندوه بیپایان ایران تا احیای حس نوستالژی
- تاریخچه سریالهای ماه رمضان از ابتدا تاکنون/ در دهه هشتاد ۴۰ سریال روی آنتن رفت
- «غریزه»؛ وقتی همچون تبعیدی از شهر خود میگریزی
- با انتشار بیانیهای اعلام شد؛ دلایل کنار گذاشتن نوید محمدزاده به روایت سازندگان تئاتر «آرش»
- «زن ناشناس» ساخته آرتور هراری، موفق در گیشه
آخرین ها
- یادداشتی بر بیضاییخوانی؛ تاریخ فقط با نامهای تازه تکرار میشود
- جواد مجابی درگذشت
- نگاهی به موسیقی فیلم «استخر»/ ناظرِ آرام صحنهها
- «۱۵/۱۸» (محلی برای شفا)؛ صدای عصیان جوانان فرانسوی
- حسین وخشوری دبیر اولین جشنواره فیلم فجر و مدیرمسئول هفتهنامه سینما درگذشت
- سینمای تینایجری در ایران/ از دهههای دور تا «تهران کنارت» و «بیداد»
- همزمان با برگزاری ونیز ۲۰۲۶/ آلبرتو باربرا: جشنواره امسال نسبت به سالهای گذشته سیاسیتر است
- پس از کسب چهار جایزه بینالمللی/ ادامه حضور جهانی « این صداها واقعیست» در هشت جشنواره
- مستند «زعفران»؛ زیبایی، توازن و جهانی فراموش شده
- «نفرین توقیف» راهی جشنواره فیلم لندن میشود
- نخستین نمایش جهانی «در جاده با کیارستمی» در بوسان
- اندیشکده خانه تئاتر تاسیس شد
- نمایش «سر به سر» در جشنواره کره جنوبی
- «کوری»؛ وقتی جنایت از یک فرد به شبکه قدرت و سکوت میرسد
- سیکل معکوس نظارت و سانسور بر سینما
- مادری با سه فرزند هنرمند / خاویر باردم: خوششانس بودم که او مرا بزرگ کرد
- جشنواره فیلم بوسان ۲۰۲۶؛ نخستین اکران فیلم مجید مجیدی و نمایش ۵ فیلم ایرانی
- «ضیافت» به پروژه بیضاییخوانی رسید/ «اژدهاک» دوباره خوانده شد
- «استوار ساقی»، «باگ» و «چمدان آبی» در جشنواره احمدآباد هندوستان/ نمایش ۶ انیمیشن
- جایزه بهترین فیلم برداری تونس به فیلم کوتاه «البنات» رسید
- «زن ناشناس» ساخته آرتور هراری، موفق در گیشه
- همچون غرش شیری باستانی که در درهای خواب رفته به گوش میرسد
- خوانشی چند لایه از فضا، فرم و سیاست در فیلم «انگل»/ معماریِ نابرابری
- با انتشار بیانیهای اعلام شد؛ دلایل کنار گذاشتن نوید محمدزاده به روایت سازندگان تئاتر «آرش»
- یک شکست برای فیلم ریدلی اسکات؛ «مرد عنکبوتی» به پیشتازی ادامه میدهد
- «امیرو»؛ پرترهای ناتمام از یک انسان طردشده
- رابطه سوژه و قدرت در «بیداد»/ آواز برای بازپسگیری سوژگی
- «بیداد»؛ وقتی مضمون از فیلم جلو میزند
- نگاهی به نمایش «ویکنت شقه شده»/ توپها برای که شلیک می کنند؟
- یادداشتی بر بیضایخوایی؛ تجربهای تازه با نسلی تازه
