سینماسینما، ایلیا محمدینیا
مجموعه تلویزیونی «لحظه گرگ و میش» به کارگردانی همایون اسعدیان تمام فاکتورهای جذب مخاطب را داشت از بازی های استاندارد، داستان پرکشش و جذاب و تعلیق های به جا در روایت قصه و کارگردانی سنجیده و… با این همه اما کارگردان در چند قسمت پایانی همه چیز را فدای جذب هر چه بیشتر مخاطب می کند.
اگر اسعدیان تا پیش از سکانس های بعد از قتل پیرزن (مادر پروانه نامادری سوگند) تلاش کرده بود برمبنای واقعیت جاری در بطن جامعه به دور از قصه پردازی های رایج و تصنعی مجموعه های ترکیه ای داستانش را پیش ببرد به یک باره تغییر مسیری غیر منطقی می دهد؛ تا آن جا که یاسمن را که در طول قصه سریال، فردی منطقی معرفی کرده بود تبدیل به موجودی غیر منطقی و اعصاب خردکن می کند.
نگاه کنید، یاسمن از یک خانواده باسواد بالاست هم او و هم همسر نخست و همسر دومش پزشک هستند.پدرش و مادرش هم همچنین و… برادرش وکیل خبره ای است اما او اصرار به کار غیر منطقی خود دارد؛ این که تن به خواسته غیر منطقی پروانه بدهد و تمام مال و اموال سروش را برای جلب رضایت اش به او منتقل کند و عجیب آن که در انتها برادر وکیلش هم مجاب می شود که با او همسو شود. آن هم با این توجیه که او مادر است و او باعث معرفی سوگند به پلیس شده و…
اما هر آدم عاقلی می داند وقتی دادگاهی تشکیل نشده نمی توان و قاعدتا نباید دنبال جلب رضایت خانواده مقتول بود چون هیچ چیزی معلوم نیست.خاصه در این پرونده که یکی از متهمان متواریست و از طرفی با بازسازی صحنه کاملا مشخص می شد که با توجه به قد کوتاه سوگند در قیاس با مقتول و زاویه برخورد گلدان به سر او، عملا قتل توسط سوگند منتفی است .
از طرفی دادگاه بدوی و بعد دادگاه تجدید نظر و البته در نهایت دیوان عالی کشور درباره پرونده با اعتراض هریک از طرفین دعوا می توانستند ورود داشته باشند تا حقی ضایع نشود و این را برادر یاسمن خوب می دانست چون وکیل است؛ اما باز در نهایت تن به خواسته خواهرش داد با این استدلال که راهی دیگر نمانده است. (صحنه صحبت یوسف با سروش در آسایشگاه که یادتان هست.)
به نظر می رسد اسعدیان فقط به منظور تعلیق در قصه تن به چنین امر غیر منطقی داد تا چند قسمت دیگر مجموعه کش پیدا کند. غافل ار اینکه این امر لطمه ای سخت به روایت مبتنی بر واقعیت داستان مجموعه زد. تا آن جا که منطق داستانی مجموعه را تا حد مجموعه های نازل ترکیه ای تنزل داد و این برای کارگردانی، درخور توجه و ارزشمند همایون اسعدیان در مجموعه «لحظه گرگ و میش» خوشایند نیست.
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
- دفاع امیریوسفی از سینمای زیرزمینی/ پاسخ نایب رییس خانه سینما به مدیرعامل
- نگرانی مدیر عامل خانه سینما/ اسعدیان: باید سینمای زیرزمینی را روی زمین بیاوریم تا قابل کنترل باشد
- نمایش «بانو»ی داریوش مهرجویی در بنیاد حریری
- «ارس، رود خروشان» روایت فاتحان شهرهای رفته بر باد است
- «پیکار با پیکر»؛ وقتی که سخن هرودوت بهانه فیلم میشود
- «مثل یک بهمن»؛ روایت خنیاگری که صدای یک قوم اصیل شد
- در نشست خانه سینما مطرح شد؛ بازداشت هنرمندان، حذف پروانه ساخت و پویش آب
- مراسم گرامیداشت روز ملی سینما برگزار شد؛ سینمای متفاوت را خفه نکنید/ صدای ما، صدای مردم است
- اسعدیان: خانه سینما بنگاه کاریابی نیست/ حسینی: سند ملی سینما را قبول نداریم
- همایون اسعدیان مدیرعامل خانه سینما شد
- همایون اسعدیان مطرح کرد؛ «پیر پسر» پروانه نمایش دارد ولی قراردادی در شورای صنفی نمایش ندارد
- به یاد آرش کوردسالی؛ فیلمساز نجیبی که جوانمرگ شد
- فیلمی در نوبت عید فطر به اکران اضافه نمیشود/ اسعدیان: پیشنهاد شورای صنفی نمایش برای بلیت، بیشتر از ۱۰۰ هزار تومان بود
- از انیمیشنی ناتوان در جذب مخاطب تا ایدههایی هدر رفته و با ساختار تکراری
- یک کمدی شیرین و یک فیلم که فقط کام را تلخ میکند
نظر شما
پربازدیدترین ها
- نگاهی به موسیقی فیلم «استخر»/ ناظرِ آرام صحنهها
- تاریخچه سریالهای ماه رمضان از ابتدا تاکنون/ در دهه هشتاد ۴۰ سریال روی آنتن رفت
- نشانهشناسی «صد سال به این سالها»؛ از اندوه بیپایان ایران تا احیای حس نوستالژی
- نگاهی به فیلم پرویز ساخته مجید برزگر / پرویز، مستند یک سقوط پس از هبوط
- «زن ناشناس» ساخته آرتور هراری، موفق در گیشه
آخرین ها
- جشنواره ونیز ۲۰۲۶ از نیمه گذشت؛ آیا نتفلیکس با چند فیلم در بخش مسابقه شیر طلا را میبَرد؟
- «مرد عنکبوتی: روز کاملاً جدید» پیشتاز گیشه آمریکا/ فیلم نولان در رده دوم
- یادداشتی بر «اژدهاک»؛ نفرین به راههای رفته بیهوده!
- «بدون ایرج»؛ جسارت و عریانی فیلم در روایت تنهایی انسان ایرانی
- نگاهی به زنانِ «پاتر پانچالی»/ سه برش از یک زندگی
- «دوازده مرد خشمگین»؛ دوازده مرد، یک اتاق، یک تصمیم
- یادداشتی بر بیضاییخوانی؛ تاریخ فقط با نامهای تازه تکرار میشود
- جواد مجابی درگذشت
- نگاهی به موسیقی فیلم «استخر»/ ناظرِ آرام صحنهها
- «۱۵/۱۸» (محلی برای شفا)؛ صدای عصیان جوانان فرانسوی
- حسین وخشوری دبیر اولین جشنواره فیلم فجر و مدیرمسئول هفتهنامه سینما درگذشت
- سینمای تینایجری در ایران/ از دهههای دور تا «تهران کنارت» و «بیداد»
- همزمان با برگزاری ونیز ۲۰۲۶/ آلبرتو باربرا: جشنواره امسال نسبت به سالهای گذشته سیاسیتر است
- پس از کسب چهار جایزه بینالمللی/ ادامه حضور جهانی « این صداها واقعیست» در هشت جشنواره
- مستند «زعفران»؛ زیبایی، توازن و جهانی فراموش شده
- «نفرین توقیف» راهی جشنواره فیلم لندن میشود
- نخستین نمایش جهانی «در جاده با کیارستمی» در بوسان
- اندیشکده خانه تئاتر تاسیس شد
- نمایش «سر به سر» در جشنواره کره جنوبی
- «کوری»؛ وقتی جنایت از یک فرد به شبکه قدرت و سکوت میرسد
- سیکل معکوس نظارت و سانسور بر سینما
- مادری با سه فرزند هنرمند / خاویر باردم: خوششانس بودم که او مرا بزرگ کرد
- جشنواره فیلم بوسان ۲۰۲۶؛ نخستین اکران فیلم مجید مجیدی و نمایش ۵ فیلم ایرانی
- «ضیافت» به پروژه بیضاییخوانی رسید/ «اژدهاک» دوباره خوانده شد
- «استوار ساقی»، «باگ» و «چمدان آبی» در جشنواره احمدآباد هندوستان/ نمایش ۶ انیمیشن
- جایزه بهترین فیلم برداری تونس به فیلم کوتاه «البنات» رسید
- «زن ناشناس» ساخته آرتور هراری، موفق در گیشه
- همچون غرش شیری باستانی که در درهای خواب رفته به گوش میرسد
- خوانشی چند لایه از فضا، فرم و سیاست در فیلم «انگل»/ معماریِ نابرابری
- با انتشار بیانیهای اعلام شد؛ دلایل کنار گذاشتن نوید محمدزاده به روایت سازندگان تئاتر «آرش»





