پایگاه خبری تحلیلی سینماسینما

سینماسینما، عدنان شاه طلایی

سریال «لندمن: کارگزار زمین‌های نفتی»،  توسط تیم شریدان ساخته شده است. سازنده‌ای که پیش از این آثار موفقی چون «نفوذ در دل غرب» و «وسترن‌های مدرن شهری»، مخاطب را با جهان‌های پیچیده قدرت، خانواده و رقابت آشنا کرده بود، تجربه شریدان در خلق شخصیت‌های خاکستری و روایت‌های پرتنش حالا در سریال «لندمن» به سطحی فراتر رسیده است، جایی که صنعت نفت تگزاس و میراث غرب وحشی با ظرافت در قالب‌ مدرن بازسازی شده و تضادهای اخلاقی و خانوادگی را پررنگ می‌کند.

در دل بیابان‌های خشک تگزاس،  نفت تنها ثروت نیست؛ نشانه‌‌ای از قدرت، میراث و تداوم فرهنگی است. رقابت میان خانواده‌ها و شرکت‌ها، حسادت و حتی دشمنی، همچون نبردی نامرئی، تاریخ را دوباره بازآفرینی می‌کند و مخاطب را به همان غرب وحشی دو قرن پیش می‌اندازد.  مالکیت زمین‌ها و چاه‌های نفتی تگزاس عمدتاً در دست سرمایه‌سالاران بزرگی است که همچنان از نمادهای سنتی مانند کلاه کابوی و پوشش‌های آن‌ دوره استفاده می‌کنند. این نماد، در کنار جایگاه فرهنگی‌اش در جامعه تگزاس، یادآور تداوم نگرش‌های برخاسته از تاریخ غرب وحشی نیز هست.

تامی نوریس (بیلی باب تورنتون) شخصیت محوری، نه کاراکتری اسطوره‌ای دارد و نه حتی ضدقهرمان مطلق است، او انسانی است که باید میان حفظ میراث و خانواده،  اجتماع بقا در صنعتی زمخت و خشن و تصمیم‌های اخلاقی، تعادلی ظریف برقرار کند.

بازی بیلی باب ترونتون با ظرافت و کنترل دقیق، این تناقض را منتقل می‌کند، شخصیتی که در عین قدرت و تسلط، درگیر تضادهای اخلاقى، رقابتی و خانوادگی است و بار اصلی روایت بر دوش اوست.  در کنار او آنجلا نوریس، کوپر نوریس و… نقش‌هایی ایفا می‌کنند که تصویر خانواده را در تقابل با صنعت،  ثروت و رقابت نمایان می‌سازند. این شخصیت‌ها نشان می‌دهند که در بطن تمدن مدرن غرب، روابط انسانی هنوز با حرص، حسادت و نفرت شکل می‌گیرند؛ تجربه‌ تاریخی و دستاوردهای اجتماعی و اخلاقی، قرن‌هاست برای آنان در سایه ثروت و قدرت معنا می‌یابد.  هر تصمیم اقتصادی، بازتابی از اخلاق و ضعف‌های انسانی است. خشم و رقابت همان نیروهایی هستند که دو قرن پیش غرب را شکل دادند و اکنون در قالب صنعتی  پیشرفته باز تولید شده‌اند. تمدن مدرن هنوز نمی‌تواند این میراث را به‌ شکلی اخلاقی و عقلانی مدیریت کتد؛ نسل‌های جدید در برابر میراث قدیم، با تضادهایی روبرو هستند که بی‌رحم و واقعی‌اند.

سریال «لندمن: کارگزار زمین‌های نفتی»، با تمرکز بر تاریخ نفت و جایگاه استراتژیک تگزاس در صنعت جهانی، نشان می‌دهد که این قطب نفتی نه تنها موتور اقتصادی منطقه است، بلکه مرکزی برای رقابت‌های صنعتی، علمی و جامعه شناختی نیز محسوب می‌شود. استخراج و پالایش و تجارت نفت در تگزاس،  شبکه‌ای از روابط قدرت و قانون اخلاق را شکل داده،  شبکه‌ای که سریال «لندمن» با دقت به جزئیات، آن را بازسازی کرده و‌ مخاطب را با واقعیت‌های پیچیده صنعت نفت آشنا می‌کند.  نفت نمادی از حرص، امکان و ابزار قدرت است، طلای سیاهی که همچون حیوانی رام نشده عمل می‌کند و تنها با ترکیبی از هوش و استراتژی می‌توان بر آن مسلط شد.

فضای تصویری سریال با قاب‌های گسترده، رنگ‌های خاکی و ‌چشم‌اندازهای خشک، نشان می‌دهد که این رقابت‌ها محصول محیط و تاریخ است؛ جایی که انسان‌ها در زمین‌های بی‌رحم و صنعتی که قانون و قرارداد تنها پوشش ظاهری برای‌ رقابت‌ و‌ تصاحب است، شکل گرفته‌اند.  وفاداری در این جهان،  مفهومی نسبی است و تنها با فهم قدرت و محدودیت ممکن می‌شود. این سریال که از سال  ۲۰۲۴ شروع شد، در ۲۰۲۵ نیز،  دنباله‌ها را تولید و توانست علاقه‌مندان گسترده خود را، حفظ کند.

«لندمن» با خلق تضادهایی میان نسل‌ها،  نشان می‌دهد که رقابت چیزی نیست که در گذر سال‌ها از بین برود، حتی دو قرن پس از شکل‌گیری غرب وحشی، این انگیزه‌ها همچنان پایدار و انسان‌ها را به تصمیم‌هایی سوق می‌دهد که اخلاق و عقلانیت را در سایه قدرت و ثروت مخفی می‌کند.  شخصیت‌ها با انتخاب‌هایی که گاه به صدمه دیگران منجر می‌شود و گاه با وفاداری محدود،  تلاش می‌کنند در این ساختار متخاصم بقا یابند. این تصویر عمیق نشان می‌دهد که تمدن مدرن هنوز با ارثیه طبیعی و فرهنگی خود در کشمکش است و ابزارهای اخلاقی برای مدیریت قدرت و منابع کافی نیستند.

تمرکز فیلمنامه بر ساختارهای انسانی و اجتماعی در تقابل با صنعت، ارزش سریال را فراتر از درام صرف نشان می‌دهد و هشدار می‌دهد که اگر انسان‌ها از تجربه‌ تاریخی، ابزارهای اخلاقی‌ و بینش اجتماعی بهره‌مند نشوند، ثروت تنها موجب استمرار نفرت، حسادت و توطئه‌های میان نزدیکان خواهد شد…