سینماسینما، عدنان شاه طلایی
در آغاز شهر خیالی میبروک در فیلم «سلاحها» به کارگردانی، نویسندگی و تهیهکنندگی زک کرگر، شهری خالی است که عمدتا زیر نور کمرمقی روشن است. خیابانهای آن پهن، فراخ و خالیاند. شبهایش آرام وسرد. تا این سکوت در ساعت ۲:۱۷ بعد از نیمه شب شکسته میشود. دقیقا در همان لحظهای که ماه شاید از پشت ابرها پدیدار شده باشد، اتفاقی بیسابقه رخ میدهد؛ هفده کودک دانشآموز بیهیچ سروصدایی، بیهیچ التماسی، درحالی که گویی هیچ نیرویی آنها را به بیرون نکشانده، ناپدید میشوند. تنها یک کودک (الکس لیلی) باز میماند؛ انگار خودش نیز نمیداند چرا هنوز آنجاست.
رنج واقعی وقتی آغاز میشود که ما در مییابیم این ناپدیدشدن مرموز، نه بهخاطر جنایتی عظیم، بلکه بیش از آن که از خون و وحشت صرف بهره ببرد، ترس را در سکوت قاب میگیرد. کارگردان با نوسان لحن ما را از سکانسهای معمایی تاریک به مناظری سوا از واقعیت میکشاند؛ جایی که قضاوت و گناه میان معلمان، والدین، پلیس و شخص گمشدهای همچون الکس تقسیم میشود. روایت که مانند باد در گیاه میپیچد، از دیدگان شخصیتهای متفاوتی بازتعریف میشود: از نگاه آرچر مورگان (الدن ارنرایج)، افسر پلیسی که شاید بیش از وظیفهاش درگیر ماجرای شخصی است و جاستین گندی (جولیا گارنر) معلمی که طعنهآمیزترین قربانی است. کسی که همه شکها به سمت او نشانه میرود، او که شاید بیش از همه قربانی ناگفتهی این محفل وحشت و ترس است.
درخشش جولیا گارنر در این نقش، همچون روشنایی شمعی در تاریکی است. بسیاری از منتقدان او را در «سلاحها» به عنوان معلمی که احساس گناه و درماندگی بر جانش، سنگینی میکند، تا پدری که باخشم، نقش او را جیمز برولین بهعهده دارد. او با سوگ و اعتمادی درگیر است و ماموری میان خط باریک وظیفه و هویت شخصیاش، حرکت میکند. همگی در این معمای تلخ نقش دارند، معلم گندی تاثیری شگرف بر بیننده میگذارد، او ترکیبی ست از شکسته شدن، وفادارای و تردید درونی؛ زنی که بیش، از هر کس دیگری با ناپدید شدن شاگردانش زخم خورده. اما درعین حال در مظان اتهام نیز قرار دارد. مخاطب در میان همدلی و بیاعتمادی نسبت به او گرفتار میشود، و این تجربه دوگانه، اساسا همان چیزی است که فیلم بر آن بنا شده است.
هتل افسرده داستان، که از طراحی سادهگرا عبور کرده و به فرمهای غیرعادی رسیده، تبدیل به قفسی سرد و روانی برای مخاطب میشود، مکانی پر از درهای بسته به نظر میآیند، اما نمیتوان رد یک راز را در آن ندید.
این طراحی که از ذهن تام هاک طراح صحنه فیلم جوشیده، به تماشاگران اجازه میدهد هر لحظه در آن درخشش معمولی، ردی از بیقراری حس کنند. «سلاحها» نه تنها یک ماجرای اسرارآمیز ترسناک است، بلکه نمودی از فقدان ارتباط، ترس از ناشناختهها، و خالی شدن جامعه از آرامش مدنی است. وقتی آن عمق ناپدید شدن رخ دهد، پرسشها نمیتوانند تاوانی برای سکوت و فقدان باشند. اگر پایانبندی «سلاحها» کمی بلند پروازانه و مغرور بهنظر میرسد، این امر بازتابی از خود ترس است، ترس انباشتهای که با طنینی شوکآور وعجیب گره خورده است؛ پایان بندی، اگر درست انتخاب شود قادر است تصویر التهاب را برجستهتر کند.
«سلاحها» بهمثابه سکوتی پرصدا در نیمه شب شهر خیالی میبروک، قصهای است که هیولایی ندارد، بلکه فقدان و ناپدید بودن و اضطراب روانشناختی عرصه را برای مخاطب ترسناکتر میکند. زک کرگر کارگردان این اثر با ساختاری تکاپوآمیز و خلاقانه بازیگران توانمندی چون جولیا گارنر و جیمزبرولین را کنار هم قرار میدهد تا تصویری از ترس را در نسبت با انسان بسازد ترسی که تنها در سکوت نمایان میشود و در قلب مخاطبان مینشیند. عنوان «سلاحها» به افرادی اشاره دارد که تحت تسلط شخصیت مرموز با کلاهگیس و گریم سنگین به نام گلدیس قرار میگیرند. راهروهای طویل و درهای اضافی طراحی شده، به طرز فجیعی فضایی، وهمآلود ایجاد میکند، در ظاهر همه چیز گاها پرفریب، اما تهدیدآمیز است…
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
- برای آخرین بار، «مرا ببوس»
- «وسواس»؛ روایتی از عشق که آرام، چهره خودرا گم کرد
- «هوکوم»؛ وحشت و بار سنگین گذشته در جنگلهای مرطوب
- «الماسهای تراش نخورده»؛ روایتی از طمع و اضطراب در جهانی بیقرار
- در سایه سوءظن و سکوت؛ «مأمور مخفی» و چهره پنهان برزیل
- تجربهای تقدیرگونه از موج نو و بازآفرینی روح گدار
- «لندمن: کارگزار زمینهای نفتی»؛ کلاه کابوی و طلای سیاه
- «کج پیله» وقتی زنها از پوست خودشان، خارج میشوند
- «اتاقک گلی»؛ تصویری از مقاومت خاموش در لبه تاریخ
- «دختری با سوزن»؛ تجربهای روانشناسانه از ترس و تعلیق
- «سوپرمن»؛ سقوط بزرگ ابرقهرمان/ ماجرای یک اسطورهی خسته از سی.جی.آی
- «ادینگتون»؛ تابلویی تلخ از بحران، قدرت و انسداد روانی
- «زن و بچه»؛ سفری در دل تلاطم زندگی یک زن
- «دست ناپیدا»؛ زنی برخاسته از خاک و تصویر با دوربین نه تفنگ
- «زیبا صدایم کن»؛ نجواى مردى از دل باران
پربازدیدترین ها
- نگاهی به سریال پریا / یک عاشقانه نامتعارف
- تاریخچه سریالهای ماه رمضان از ابتدا تاکنون/ در دهه هشتاد ۴۰ سریال روی آنتن رفت
- حقایقی درباره فیلم یک تکه نان به بهانه پخش آن از شبکه نمایش
- حیازدائی از جامعه به سبک نجلا/انتقاد شدید کیهان از سریال نجلا
- نشانهشناسی «صد سال به این سالها»؛ از اندوه بیپایان ایران تا احیای حس نوستالژی
آخرین ها
- «مرلین» به تماشاخانه هما میرود/ «اندوه اردیبهشت» روی صحنهی لبخند
- فیلمبرداری فیلم پنجاه و یکم وودی آلن تمام شد
- «فادرلند»؛ وطنی که دیگر نیست
- انتشار نسخه ویژه نابینایان «بدنام» و «کنکل»
- نامزدهای گرمی ۲۰۲۷ معرفی شدند
- مرور آثار کیارستمی در پاریس
- پایان تصویربرداری «سلبریتی»/ روایتی از تقابل چهره عمومی و جهان درونی شهرت
- نمایش مجموعهای از فیلمهای کوتاه و انیمیشن در موزه سینمای ایران
- علیرضا رهگذر درگذشت
- «مجلس قربانی سنمّار» در بیضاییخوانی
- «عشق ممکن»؛ طمع در لباس فضیلت
- نگاهی به سینمای مستقل و هنرمندانه ناصر تقوایی؛ از میزانسنهای ماندگار تا معنای ایستادگی و سکوت
- «یل» فعلا اجازه ادامه انتشار ندارد
- «همسفر» و «ذوق مرگ» در راه سینماها
- پاسداشت خسرو احمدی؛ مرد مهربانی که صادقانه کار میکند
- جلسه شورای داوری انجمن صنفی تماشاخانههای خصوصی برگزار شد؛ تأکید بر حل اختلافات درونصنفی
- سرژ رضوانی؛ هنرمندی چند وجهی که هیچگاه خود را جدا از ایران نمیبیند
- در سیونهمین دوره برگزاری؛ مستند پگاه آهنگرانی نامزد جایزه فیلم اروپا شد
- میکاییل شهرستانی «افسانههای تبای» را روی صحنه میبرد/ «چمدانهای بیمقصد» در خانه نمایش مهرگان
- جشنواره تئاتر فجر۴۵؛ معرفی مدیران بخشهای دیگرگونههای اجرایی، نمایشنامهنویسی و پایش دانشجویی
- سینمای مستند؛ مهمان کمسهم جشنواره ملی فیلم فجر
- «آنها که کمتر میشناسیم»؛ روایتی از زندگی زنان و کودکان روستایی
- گلاب آدینه؛ بازیگر مؤلف و راوی رنجهای معاصر
- در پنجاهودومین دوره برگزاری؛ نیکول کیدمن در مراسم سزار تجلیل میشود
- «بلفاست»؛ روایت یک رویداد تلخ تاریخی از دریچهی نگاه یک کودک
- پارک چان-ووک «راهزنان رتلکریک» را میسازد
- «بلفاست» زیر ذرهبین منتقدان؛ دریچهای تاریخی به جهان از منظر یک کودک
- فراخوان چهل و پنجمین جشنواره ملی فیلم فجر منتشر شد
- «افسانه سپهر» و «دیاِناِی» در راه اکران آنلاین
- آغاز کنسرتنمایش «فرهاد» از هفته آینده





