پایگاه خبری تحلیلی سینماسینما

سینماسینما، محمد حقیقت

در طول جشنواره وقتی دوستان و آشنایان به هم می رسند قبل از اینکه بپرسند «حال و احوالت چطوره؟» سراغ فیلم ها را می گیرند – اینطوری است که فیلمی با دهان به دهان چرخیدن می تواند یک بخش موفقیت یا شکست خود را نا خواسته رقم بزند.

با این توصیف امروز ، جمعه ۲۳ مه که تا ساعاتی دیگر دو فیلم آخر بخش مسابقه نمایش در خواهد آمد ، بحث و جدل میان کارشناسان، منتقدین و حتی تماشاگران عادی هم بالا می گیرد. هر یک به دفاع از فیلم های مورد سلیقه خود برمی‌آیند و حتی کار می تواند بالا گیرد.

با این اوصاف در ساعات آینده  می‌توان یک جمع بندی از جشنواره، حداقل برای ۲۲ فیلم بخش مسابقه کرد. در این میان سهم سینمای ایران متمرکز روی «یک تصادف ساده» از جعفر پناهی و «زن وبچه» از سعید روستایی است که فیلم پناهی با امتیازهای بالای منتقدین فرانسه و بین المللی روبرو شده  بود و طی جلسات نمایش خود اغلب هم با استقبال بسیار خوب مواجه شد. این مورد می تواند شانس خوبی برای فیلمساز در میان جوایز فردا شب (اختتامیه – شنبه ۲۴ مه) داشته باشد.

از سوی دیگر «زن و بچه» نسبت به دو فیلم خوب قبلی سعید روستایی «متری ۶ و نیم» و «برادران لیلا» کمتر مورد توجه قرار گرفته و می توان آنرا یک فیلم معمولی تلقی کرد.

فیلم پناهی با سناریوی خوب و ساختار درگیرکننده که مستقیم انگشت روی مسایل سیاسی این سال‌های پرالتهاب ایران گذاشته، توجه محافل بین المللی را بسیار به خود جلب می کند. البته در برخی صحنه ها این فیلم دیالوگ های کمابیش شعاری وجود دارد، و فیلم را به اثری انتقام جویانه پیش می برد هرچند  که به نظر می‌آید حرف دل مردم را زده است. با اینحال در پایان داستان کارگردان یک ویراژ می دهد و شخصیت اصلی با نکشتن شکنجه گری که اسیر کرده، به «نوعی تعامل» با او می رسد، در ادامه  در آخرین لحظات که شخصیت اصلی به خانه بازمی گردد، صدای پای چلاق این شکنجه گر از پشت سر قربانی شنیده می شود که به او نزدیک و بعد از لحظاتی دور می شود. در کشورهایی که در شرایط دشوار به سر می برند و در مقطع هایی مبارزات مردمی جامعه را تکان می دهد، همگی از هنرمندان و بویژه از سینماگران انتظار دارند به مسایل و وضعیت زمان حال بپردازند و آنرا با چشم باز ببینند- و این کاری است که جعفر پناهی انجام داده است. در واقع او به «سینمای به روز» متکی شده، ولی سعید روستایی با توجه به محدودیت سانسور حاکم بر سینمای ایران ، فرم دیگری از پرداختن به موقعیت جامعه را نظر انداخته  و بدنبال «انتقام شخصی» برمی آید، که در ان پرستاری در مقابل پدربزرگ خود می ایستد زیرا باعث بوجود آمدن درامی شده که در اثر رفتار فرزند ناخلف و سرکش او بوده است. بعدا باید بیشتر به هر دوی این فیلم‌ها پرداخت.