سینماسینما، فریبا اشوئی
مادر بالذاته واژه مقدسی است که بر تارک هفت نوع هنر، همواره خوش نشین بوده و خوش درخشیده است. سینما نیز به عنوان هنر هفتم،در مقام مادر قصه های زیادی را به تصویر کشیده است. فیلم مادر ساخته زنده یاد علی حاتمی شاید زیباترین و پرخاطره ترین نمونه آن، در سینمای وطنی باشد. بی مادر فیلم بلند سینمایی سید مرتضی فاطمی هم قصه اش را با قهرمانی یک مادر روایت می کند.
ملودرامی خانوادگی اجتماعی که پی رنگ اصلی آن موضوع رحم اجاره ای است. ماجرای رحم اجاره ای چیزی حدود یک دهه است که در محافل پزشکی مطرح شده و سر و شکل قانونی و شرعی هم پیدا کرده است. در طول همین یک دهه، این موضوع سوژه داستان های مختلفی در عرصه ادبیات، نمایش و سینما بوده است. بنابراین بی مادر تا این جای کار در انتخاب عنوان فیلم و سوژه، موفق عمل کرده است. اما مشکل فیلم از کم جانی و ناکارآمدی خود داستان است. فاطمی در مقام نویسنده و کارگردان، تلاش کرده تا با افزودن چند داستانک(پی رنگ فرعی) به کمک قصه اصلی بیاید. اما متاسفانه خود این داستانک ها آن قدر الکن و ابتر هستند که فقط توانسته اند داستان اصلی را خط خطی و مخدوش کنند. مهروز قهرمان اصلی، در اصل گذشته ای ندارد. تنها شرحی از حالش با مخاطب به اشتراک گذاشته می شود که متاسفانه آن شرح حال نیز گویاتر از گذشته او نیست. تکلیف شخصیت برادر مهروز هم با خواهر و زندگی اش نامشخص است. شاید پرورش سگ که شغل اوست نمادی از کاراکتر محمود برادر مهروز باشد که قادر است هم بگیرد و هم نگهبانی دهد. نانش را هم از حلقوم همان سگ در بیاورد(اشاره به دیالوگی از محمود).
اما خانواده های مرجان و امیر علی چه رابطه علل و معلولی با زندگی آن ها دارند؟! آیا حضورشان صرفا دهن کجی است که ببینید ما بچه داریم و شما ندارید؟!
سیر استحاله مهروز از قبول ماجرا تا خروجش از قصهی زوج امیر علی و مرجان، با استناد به چه علل و عواملی صورت می پذیرد؟ نکته قابل توجه درباره این فیلم، دقیقا این است که اساسا عناصر درام به قدر کفایت در متن موجود هستند اما فیلمساز در به کارگیری آنها توانمند نیست. هیچ ماجرا و گره افکنی در میانه این ایستاییِ نفس گیر وجود ندارد که داستان با آن کمی جان بگیرد ومخاطب را با خودش همراه سازد.
بی مادر می توانست یک فیلم ملودرام خانوادگی خوب باشد اما عدم توانایی در پرداخت قصه و پیشبرد فرآیند دراماتیزه، آن را به یک فیلم خنثی و ناموفق بدل ساخته است.
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
- «کوری»؛ وقتی جنایت از یک فرد به شبکه قدرت و سکوت میرسد
- آخرین پلان مرد هزارچهره؛ اکبر عبدی در قاب جاودانگی
- «دکتر خوب»؛ از نقص تا نبوغ، جراحی که قواعد انسان بودن را دوباره مینویسد
- برخورد سینماگران با جشنواره فیلم فجر؛ مُرده شورها هم گریه کردند!
- اعتراض مهرانه ربی به استفاده از عکسِ کیومرث پوراحمد در جشنواره فجر
- بیانیه انجمن بازیگران درباره برخی اظهارات؛ نادیده گرفتن احوالات روحی جامعه داغدار، دور از موازین اخلاق حرفهای است
- به ادعای سرقت فیلمنامه؛ محمدرضا مروزقی خواستار جلوگیری از نمایش «تقاطع نهایی شب» شد
- اعلام اسامی فیلمهای راهیافته به جشنواره فجر
- درنگی بر جشنواره فیلم فجر/ قاب شکسته سینما
- اگر میدانستم مخالفت میکردم/ واکنش علی نصیریان به پوستر جشنواره فیلم فجر
- رونمایی از پوستر جشنواره فیلم فجر ۴۴ با تصویری از «شیر سنگی»
- به یاد استاد بیضایی؛ صدایی که نه فریاد بود، نه خطابه
- «کفایت مذاکرات» و خندههایی که از دل موقعیت میآیند
- «بامداد خمار»؛ عشق، طبقه و زبان تصویر
- فراخوان جشنواره فیلم فجر ۴۴ منتشر شد
نظر شما
پربازدیدترین ها
- یک پایان بد برای یک سریال قابل قبول/ یادداشت احمد میراحسان بر پایانبندی سریال «نجلا»
- نشانهشناسی «صد سال به این سالها»؛ از اندوه بیپایان ایران تا احیای حس نوستالژی
- تاریخچه سریالهای ماه رمضان از ابتدا تاکنون/ در دهه هشتاد ۴۰ سریال روی آنتن رفت
- جدیدترین عکس از پسر شهرزاد/پدر فرهاد و کبیر در پشت صحنه «شهرزاد ۲»
- «بت»؛ روایتی پلی فونیک از انسان در وضعیت آیکونیکال
آخرین ها
- جوایز ایدا؛ فهرست اولیه برترین مستندهای سال معرفی شد/ «روباه و ماه صورتی» در میان مدعیان
- همزمان با روز جهانی انیمیشن؛ رونمایی از نخستین انیمیشن «دستساز» جهان
- انتشار ۱۱ قطعه باکلام و بیکلام با ۱۶ نوازنده مطرح و ۴ خواننده
- مسیری تازه برای بازآفرینی حماسه ملی ایران؛ «شاهنامه» در راه است
- معرفی هیئت داوران بخشهای جشنواره بینالمللی فیلم مقاومت
- تهیهکننده «امیرکبیر» معرفی شد
- «یک ساعت از آن روز»، روایتی از ایرانِ این روزها
- محکومیت جعفر پناهی به ۵ سال حبس و ۲ سال ممنوعیت خروج از کشور
- سینمای ایتالیا؛بازگشت مخاطب و جستوجوی هویت تازه
- خوانشی سینماتیک میان خاطره، هویت و زوال یک خیابان/ خیابانی که از حافظه آدمها عبور میکند
- «بُت»؛ طوفانی که به پا نشد
- یک فرش قرمز بارانی/ جشنواره فیلم توکیو ۲۰۲۶ آغاز به کار کرد
- جشنواره توکیو جایگاه جهانیاش را ارزیابی میکند
- پنج فیلمنامه مجوز ساخت گرفتند
- محسن راستانی پرکنتراست بود/ خلاق، دقیق و جسور
- به یاد محسن راستانی؛ ممنونم برای عکسهای درجه یکتان
- تردید مخاطبان در تماشای فیلم چینی/ احساس خطر کمپانیهای هالیوود
- آنجا که اسطوره از حصار زمان رها میشود
- محسن راستانی درگذشت
- «بت»؛ روایتی پلی فونیک از انسان در وضعیت آیکونیکال
- ایران و جایزه نوبل ادبی
- این یک سفر جهنمی است؛ حمایت سازنده «تلماسه» از فیلم ایناریتو
- نگاهی به نمایشنامهخوانی «آرش»/ حماسهای که از حافظه ادبی ایران غایب ماند
- نمایش «راشومون»؛ دوزخ قضاوت
- فقر تکراری نیست؛ روایتهای ما در سینما تکراریاند
- معرفی برگزیدگان چهل و سومین جشنواره بین المللی فیلم کوتاه تهران
- «نیرنگبازها» در تماشاخانه ایرانشهر/ پیشفروش بلیت نمایش «مسلوب» آغاز شد
- علی نصیریان به «ده پهلوان» پیوست
- داریوش عیاری؛ جریانساز سینمای آماتوری و مدافع سرسخت کلاسیسیزم
- «سرخپوست»؛ یک روایت مینیمال





