پایگاه خبری تحلیلی سینماسینما

سینماسینما، امیر پوریا

در حالی که تمام بحث ها بر سر نامزدهای جشنواره و بی اعتنایی هیأت داوران به چند فیلم و عوامل برگزیدۀ آنهاست، این احتمال وجود دارد که از کج بینی های مرحلۀ قبل تر یعنی هیأت انتخاب، غافل بمانیم. یکی از فیلم هایی که جشنواره سی و پنجم در بخش مسابقه نپذیرفت و آن را به بخش تشریفاتی «چشم انداز» تبعید کرد، فیلم «شَنل» است؛ ساختۀ دوم حسین کُندری. کارگردانی که سال گذشته فیلم اولش «اینجا کسی نمی میرد» تجربه ای ناکامل با ایده ای قابل توجه بود که در بخش هنر و تجربه بی سر و صدا و بی اقبال انتقادی یا مردمی، اکران شد و رفت. اما فیلم اخیرش که درام پرتعلیقی شبیه داستان های باج گیری و اخاذی بدمن های سیاه و سالوس برخی فیلم-نوآرها دارد، دست کم از دو سوم فیلم های حاضر در بخش مسابقه و حتی نصف فیلم های کاندیدای دریافت جوایز، دقیق تر و درگیرکننده تر است. می خواهم بی آن که با توصیف طولانی تر، گره های مهم فیلمنامه و فیلم را لو بدهم، از همکاران پرشماری که در برج میلاد فیلم ها را می بینند، تقاضا کنم روز نامناسب اکران این فیلم در آن کاخ جشنواره (روز آخر یعنی چهارشنبه ۲۰ بهمن) و ساعت ظهرگاهی نمایش آن را به معنای بی اهمیتی فیلم نگیرید و به تماشای آن بنشینید. دیالوگ نویسی اش از بسیاری مستقیم گویی های آزاردهندۀ فیلم های دیگر (از زیر سقف دودی تا پشت دیوار سکوت تا حتی بدون تاریخ، بدون امضا) دور است؛ شیوۀ پیشبرد قصه در آن با اطلاع رسانی شیرفهم کنندۀ خیلی فیلم ها (از مادری تا آباجان تا حتی ماجرای نیمروز) تفاوت دارد و … رابطه بین شخصیت ها برخلاف انبوهی از فیلم ها (از ماجان تا گشت ۲ تا حتی سد معبر) با تازگی همراه است. فقط به عنوان دو نمونه، نوع دوستی دو کاراکتر صحرا (باران کوثری) و آیدا (بهار کاتوزی) که هم به یکدیگر مهربانی و کمک می کنند و هم مدام مچ یکدیگر را می گیرند و از خجالت هم درمی آیند و کاراکتر طاهر/شعبان/حمید (رضا بهبودی) که از نیرنگ بازترین بدمن های سینمای این سال های ماست، به شدت ذهن و حس تان را درگیر خواهد کرد.