سینماسینما، فرهاد خالدی نیک
همه چیز از یک درب شروع می شود. دربی که آرام، آرام باز می شود و توجه ساکنان آسایشگاه را جلب می کند. پدران و مادرانی که ناگفته پیداست مدتهاست چشم انتظار عزیزان شان هستند. این را از نگاه مشتاقانه آن ها به آن درب کذایی می توان فهمید. با ورود اولین ملاقات کنندگان به آسایشگاه، با حال و احوال یکی از ساکنان آن جا همراه می شویم. پیرمردی که با آمدن بچه ها، نوه و البته عشق سابق اش، فیل اش یاد هندوستان می کند. پس از پیرمرد، پیرزنی را می بینیم که به یاد ایام جوانی اش بزک می کند و پذیرای جوانکی عاشق پیشه می شود. پیرمردی دیگر در حین اصلاح صورت، دختران دوقلو اش را می بیند که در مقابلش نشسته اند و بهانه های همیشگی را مطرح می کنند.
به این ترتیب مخاطب در می یابد که در حال تماشای تصورات ذهنی این آدم های تنهای آسایشگاه سالمندان است. این تصورات با ورود عروس و پسر زری خانم در لباس دامادی تکمیل می شود. جایی که یکی دیگر از شخصیت های فیلم، موضوع را متوجه می شود و با خواندن آهنگی شاد، همگان را در این عروسی ذهنی شریک می کند. رقص و پایکوبی پیرمردها و پیرزن ها برای لحظاتی هم که شده، حال و هوایی شاد به فیلم می بخشد. نوعی شادی خاص که در پس آن تلخی و گزندگی آشکاری نهفته است و می تواند مخاطب را دچار بغضی عجیب کند. نمایش دلپذیری از تقابل غم و شادی و مخاطبی که خوب می داند در دل این شادی های ظاهری، غمی نهفته است که به این زودی ها زدوده نخواهد شد.
با ورود پرستار آسایشگاه، دوربین برای لحظاتی هم که شده، ساکنان کهنسال آسایشگاه را رها کرده و با او همراه می شود تا شاهد بسته شدن درب حیاط باشیم. پرستاری که انگار هیچ تصوری از جهان ذهنی مددجویانش ندارد. در لحظه ی بسته شدن درب، دوربین از بالا پدری را نشان می دهد که به همراه فرزندش در کالسکه، از مقابل آسایشگاه رد می شود. پدری که بعید نیست چندی بعد، یکی از ساکنان بی نوای همین آسایشگاه باشد. آسایشگاهی که در پایان بندی فیلم، مجدداً دربش باز می شود تا باز هم رؤیا پردازی های ساکنان آن خانه ی فراموش شده، ادامه داشته باشد.
محمدرضا گلپور با ساخت فیلم کوتاه «ذن» که در جشنواره ای در شنزن چین به عنوان برترین فیلم کوتاه درام برگزیده شده، موفق می شود ضمن خلق شخصیت هایی باورپذیر، تصویری کم و بیش ملموس از فلسفه ذن را برای مخاطب کنجکاو ایرانی عرضه کند. فلسفه ای که شاید به راحتی آن را نتوان در قالب کلمات توضیح داد و با چنین فیلم هایی می توان ایده هایی از این فلسفه و توصیف هایی از آن را منتقل کرد. شاید فیلم کوتاه «ذن» را بیشتر بتوان توصیف این ایده ی فلسفه ذن دانست که می گوید: «ذن در اصل همان هنر تماشای طبیعت و واقعیت درون خود است.» واقعیتی که هر بار به نوعی خودنمایی می کند و به رنگ حقیقت در می آید. حقیقتی که گویی بیشتر مجازی است تا واقعی ولی می تواند تاثیراتی مثبت در حال و هوای درونی فرد بگذارد.
همین که فیلمی موفق می شود در زمانی در حدود یازده دقیقه، مفهومی مهم را به مخاطبش منتقل کند و تاثیری عمیق در او بگذارد، نشان از موفقیت کارگردانش دارد. کارگردانی که با «ذن» نشان داده علاوه بر سینما، مخاطب را هم می شناسد و ما را مشتاق تماشای آثار بعدی اش می کند.

لینک کوتاه
مطالب مرتبط
- «پاستا آلفردو» از آلبانی جایزه گرفت/ «ماهی کوچولو» آماده نمایش و پخش جهانی شد
- در یک نشست رسانهای مطرح شد؛ دغدغه کارگردان باید فقط ساخت یک فیلم خوب باشد/ ما در قبال این فرهنگ مسئولیم
- ده فیلم کوتاه اکران آنلاین میشوند
- با معرفی هیات انتخاب و داوری بخش آثار تجربی؛ فیلمهای تجربی راهیافته به سی و نهمین جشنواره فیلم کوتاه تهران اعلام شد
- با معرفی هیات انتخاب بخش آثار داستانی؛ فیلمهای داستانی راهیافته به سی و نهمین جشنواره فیلم کوتاه تهران اعلام شد
- صدور پروانه ساخت غیرسینمایی برای شش فیلم کوتاه داستانی
- پوستر سی و نهمین جشنواره فیلم کوتاه تهران رونمایی شد
- راهیابی فیلم کوتاه voice به دو جشنواره آمریکایی و ایتالیایی
- راهیابی «پِلی بک» به جشنواره فیلم سئول
- گوزن ایرانی در ایتالیا
- فیلمهای کوتاه جشنواره کن معرفی شدند
- فراخوان سی و نهمین جشنواره بینالمللی فیلم کوتاه تهران منتشر شد/ توجه به سینمای بومی با تأکید بر خلاقیت و نوآوری
- مهلت ارسال اثر به سیزدهمین جشنواره ملی دانشجویی «سایه» تمدید شد
- معرفی نامزدهای بخش فیلم کوتاه و مستند چهلمین جشنواره فیلم فجر
- معرفی مستندها و فیلمهای کوتاه راه یافته به جشنواره فیلم فجر
نظر شما
پربازدیدترین ها
آخرین ها
- مستند «شهین» نمایش داده میشود
- «مرلین» به تماشاخانه هما میرود/ «اندوه اردیبهشت» روی صحنهی لبخند
- فیلمبرداری فیلم پنجاه و یکم وودی آلن تمام شد
- «فادرلند»؛ وطنی که دیگر نیست
- انتشار نسخه ویژه نابینایان «بدنام» و «کنکل»
- نامزدهای گرمی ۲۰۲۷ معرفی شدند
- مرور آثار کیارستمی در پاریس
- پایان تصویربرداری «سلبریتی»/ روایتی از تقابل چهره عمومی و جهان درونی شهرت
- نمایش مجموعهای از فیلمهای کوتاه و انیمیشن در موزه سینمای ایران
- علیرضا رهگذر درگذشت
- «مجلس قربانی سنمّار» در بیضاییخوانی
- «عشق ممکن»؛ طمع در لباس فضیلت
- نگاهی به سینمای مستقل و هنرمندانه ناصر تقوایی؛ از میزانسنهای ماندگار تا معنای ایستادگی و سکوت
- «یل» فعلا اجازه ادامه انتشار ندارد
- «همسفر» و «ذوق مرگ» در راه سینماها
- پاسداشت خسرو احمدی؛ مرد مهربانی که صادقانه کار میکند
- جلسه شورای داوری انجمن صنفی تماشاخانههای خصوصی برگزار شد؛ تأکید بر حل اختلافات درونصنفی
- سرژ رضوانی؛ هنرمندی چند وجهی که هیچگاه خود را جدا از ایران نمیبیند
- در سیونهمین دوره برگزاری؛ مستند پگاه آهنگرانی نامزد جایزه فیلم اروپا شد
- میکاییل شهرستانی «افسانههای تبای» را روی صحنه میبرد/ «چمدانهای بیمقصد» در خانه نمایش مهرگان
- جشنواره تئاتر فجر۴۵؛ معرفی مدیران بخشهای دیگرگونههای اجرایی، نمایشنامهنویسی و پایش دانشجویی
- سینمای مستند؛ مهمان کمسهم جشنواره ملی فیلم فجر
- «آنها که کمتر میشناسیم»؛ روایتی از زندگی زنان و کودکان روستایی
- گلاب آدینه؛ بازیگر مؤلف و راوی رنجهای معاصر
- در پنجاهودومین دوره برگزاری؛ نیکول کیدمن در مراسم سزار تجلیل میشود
- «بلفاست»؛ روایت یک رویداد تلخ تاریخی از دریچهی نگاه یک کودک
- پارک چان-ووک «راهزنان رتلکریک» را میسازد
- «بلفاست» زیر ذرهبین منتقدان؛ دریچهای تاریخی به جهان از منظر یک کودک
- فراخوان چهل و پنجمین جشنواره ملی فیلم فجر منتشر شد
- «افسانه سپهر» و «دیاِناِی» در راه اکران آنلاین





