پایگاه خبری تحلیلی سینماسینما

سینماسینما، محسن جعفری راد: 

بدون تاریخ بدون امضا،نسبت به فیلم قبلی وحید جلیلوند گامی رو به جلو محسوب می شود. داستانی نسبتا پرکشش با اجرایی در خدمت تبیین فضای تردید و دوگانگی و معلق بودن شخصیت ها. هم دوربین روی دست کنترل شده ای دارد و هم در طراحی میزانسن سعی شده از هرگونه قضاوت نسبت به شخصیت ها و موقعیت ها پرهیز شود. در واقع جلیلوند هوشمندانه اجرایی در خدمت نسبی نگری به بحران داستان طراحی کرده تا در روایت داستان از هرگونه ایدیولوژی زدگی پرهیز کرده باشد.
از لحاظ محتوایی نگاهی ظریف به تاثیر فقر و بیکاری در خانواده ها شده؛ کارگری مرغ مرده به مردی می فروشد و مرد از آن مرغ به خانواده اش می دهد و پسرش به خاطر مسمومیت می میرد.در این میان یک پزشک هم که شب قبل از مرگ با این خانواده تصادف کرده،دچار عذاب وجدان می شود. با این داستان دو خطی ، اختناق موجود در خانواده طبقه پایین جامعه تبیین شده،تاثیر فقر و بیکاری، به خوبی ترسیم می شود و گره افکنی داستان به این ترسیم درست کمک می کند.

بهترین بازی فیلم از آن نوید محمدزاده است که همچنان نشان می دهد استعدادهای کشف نشده ای دارد. به معنی دقیق کلمه برای شخصیت صداسازی کرده،مثلا حرفها را نصف و نیمه ادا می کند و صدای غیر شفاف دارد که نشانه ای از سرخوردگی شخصیت است که محمدزاده به کمک متن و کارگردان به این شکل ملموس پرورش شخصیت دست یافته است.او توانایی این را دارد که در اوج خشونت و پرخاش ،اوج و فرود صدایش را کنترل کند که مهمترین برگ برنده بازی او در چند سال اخیر است؛تعادل میان انرژی درونی که در چشمها برجسته می شود و انرژی بیرونی که در حرکات دستها و سر به اوج خودش می رسد.

اما چرا این امتیازات مثبت نمی تواند به یک دستاورد بزرگ ختم شود؟ مشکل به جاه طلبی کارگردان مربوط می شود. اینکه ایده مرکزی داستان پتانسیل پرداختی بهتر از این را داشت،به خصوص پایان بندی الکن فیلم که نسبت به قوام گره افکنی،گره گشایی شتابزده و مغشوشی دارد.در واقع انگار فیلمساز
افق اندکی برای راه یافتن شخصیتهایش به حافظه عاطفی و تحلیلی مخاطب در نظر گرفته و به کمترین ها قانع شده.مثلا به راحتی می شد به جنس رابطه زوج دکتر داستان نزدیک شویم،از حجم احساسات گرایی صحنه بازسازی مرگ کاسته شود،فضایی متنوع و تر و تازه برای دادگاه در نظر گرفته شود،سکانسهایی زاید مثل دفن کردن فرزند در خدمت یک روایت موجز،حذف شود و …اما به خاطر بسنده کردن فیلمساز به تاثیر موقتی بر مخاطب، کمتر از این پرداخت ها خبری هست.
با وجود این ضعف ها جلیلوند نشان می دهد که موفقیت نسبی فیلم اولش اتفاقی نبوده و می توان مشتاق کارهای بعدی اش ماند.