پایگاه خبری تحلیلی سینماسینما

سینماسینما، حمیدرضا گرشاسبی

می‌گوید این گونه که شما می خواهید نظارت کنید، شدنی نیست. حتی قسم می خورد که شدنی نیست و از نسل دهه هشتادی می گوید که نگاهی دیگر به جامعه و زندگی دارند. و باز ادامه می دهد که د ر هیچ کجای دنیا این چنین نظارتی وجود ندارد که بخواهند پیش از نمایش فیلم ها، برای حیات و ممات فیلم ها تعیین تکلیف بکنند. فریدون جیرانی این سخنان را با فریاد می گوید و البته لحن دلسوزانه ای هم دارد. او این حرف ها را وقتی می زند که در جلسه ای شرکت کرده که قرار است برای سامان دادن به  شبکه خانگی از نظرهای مشورتی اهالی سینما  استفاده شود. حرص و جوشی که می خورد حاصل دغدغه‌مندی اش برای درست بودن و ساختن است. فریدون جیرانی در هفتاد و دو سالگی همچنان آدمی سازنده و مولد است. جریان های سینمایی و تولیدی را دنبال می کند و سعی می کند نقشی درست به خودش بدهد تا هدایتگرِ کسانی باشد که دخل و تصرف های شان از نظرگاه او درست نیست. جیرانی با آگاهی فراوان نسبت به تاریخ سینما و بسترهای جامعه شناختی و اجتماعی این رسانه و تاثیری که بر زندگی مردم می گذارد، همواره آدمِ درستِ مشورت است و می شود از او بسیار آموخت و توصیه هایش را به گوش گرفت. او بیشتر از یک فیلمنامه نویس/کارگردان است و می داند که سینما و تلویزیون و نمایش های خانگی، صرفا فیلمنامه و دوربین نیستند. نه، سینما و تلویزیون با داشتن فیلمنامه و دوربین ساخته نمی شوند و این فکرهای درست هستند که باعث می شوند این رسانه ها نقش حیاتی خود را بازی کنند. حتی اگر فکر کنیم این رسانه ها صرفا هستند که سرگرمی ساز باشند، اما همان و همین سرگرمی ها نیز نیازمند فکر و اندیشه ای تولیدی و جریان محور هستند. فریادها و توصیه های جیرانی را باید به فال نیک بگیریم و باید خوشحال باشیم در عصری زندگی می کنیم که آدم هایی همچون جیرانی زندگی شان را از دغدغه‌مندی تهی نکرده اند. که باز هم همه مسائل و مشکلات سینما را دنبال می کنند و عقب نمی نشینند و صرفا تماشاگرِ اضمحلال و متلاشی شدن این سرگرمیِ جذاب نیستند. جیرانی به خوبی درک کرده که نگاه و سلیقه آنها که سینما و تلویزیون را دنبال می کنند، بر خلاف قرائت و نگاه رسمی است. که اگر همین نگاه ها روی صنعت سینما پیاده شود، روز به روز شاهد رخوت و سستی در شالوده این صنعت خواهیم بود چرا که آن نگاه خودش را بالاتر از سلائق جمعی جامعه می داند و گویا چندان هم برایش فرقی نمی کند که چنین رسانه هایی مخاطب نداشته باشند. من آن خطابه ی جیرانی در پایان آن جلسه را چه قدر نیازِ پیشبرد سینمای مان می دانم.

این روزها که فریدن جیرانی را در برنامه ای دیگر از سلسله برنامه های گفتگو محورش با نام سینما ۲۵ دنبال می کنم، باز هم می توان از خلال حرف هایش، پرسش هایش و پاسخ هایش و همچنین مداخله اش در حرف های مهمانان به آموختن های بسیاری رسید. احترامِ به او احترام به دانایی و آگاهی است و این موضوع را در حرف های تک به تک مهمانان جیرانی می توان پیدا کرد که با احترام بسیار پای صحبت جیرانی می نشینند چرا که می دانند جیرانیِ ۷۲ ساله سرشار از دانایی و تجربه است.