سینماسینما، ذبیحالله رحمانی
فیلم «مدار موازی» با تصاویر گرافیکی، خیالی و پر از اشارهها و نشانههای و با کدهای مخفی که برای معنا سازی مخاطب، نهایت صبر پیشگی را طالب است.
فیلم با تصاویر ابتدایی مبهم و پیچیده و با اصوات عجیب و غریب و گاهی آزار دهنده و تک داستانهای مینی مالیستی بی ارتباط و در عین حال با لایه زیرین مرتبط، شروع میشود.
کم کم شخصیتهای داستان معرفی شده و برای بیننده با تکرارهای متعدد در سراسر فیلم به نوعی شوخی و خنده بدل میشود.
تاکید زیاد بر نشانهها در فضای سیاهی مطلق و سفیدی آزار دهنده و نماهای درشت از صورت اشکدار، خونین و ترس بیشتر پرسوناژ ها، بیننده را وادار به معنا سازی کرده و با تصاویر کولاژی، کشف و شهودی مطابق فهم مخاطب در ذهن متبادر میشود.
روند تصاویر و نگاههای شخصیتها از تاریکی و بی رنگی شروع شده و کم کم در سیر حوادث به تک رنگی و روشنایی نزدیک میشود.
نماد آتش در زمستان سرد طاقت فرسا را میتوان از اسطوره پرومتئوس که آتش را از خدایان به سرقت میبرد و به انسان های فلاکت زده هدیه میدهد، دانست.
و این انسانهای در بنده کشیده را کمی آسایش و آرامش داده و هر چند آن زنها و تک و توک مردها در اسارت به سر میبرند و در نهایت تعدادی از زن ها به آزادی میرسند.
موج فرکانسهایی که در یک بی زمانی و مکانی مجهول که گاهی نور و گاهی صداهای شکنجه وار روح و روان شان را به بند میکشانند.
این فیلم بدون دیالوگ را میتوان چند بار دید و معناهای فراوانی از دل آن استخراج کرد هر چند به باور نگارنده، همگی عوامل اصلی و فرعی دست اندرکار فیلم «مدار موازی» از معنای کاری راکه انجام دادهاند، اطلاعات اندکی داشتهاند، در عوض کارگردان اثر هر آنچه را خواسته و دانستههایش را در سرتاسر فیلم آگاهانه، کاشته است.
تماشای این فیلم برای کسانی که به دنبال مفاهیم تازه و ترکیب کردن تصاویر به منظور رسیدن به معنای جدید هستند، بسیار سودمند است.
واثقی کمی از کمال گراییاش کوتاه بیاید و بعضی از تصاویر به غایت تکرار شده را و افکتهای آزار دهنده که گاهی سوهان روح میشوند را تعدیل کند، اثر بهتر دیده میشود.
سینمای تجربه گرایانه، پیشرو و عامل رشد و ارتقاء زبان سینما است. امید است که با توجه شرایط وخیم جامعه، نسل جدید از تجربههای جدید نهراسند.
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
- «مرا ببوس»؛ صدای زنی که روایت را از آنِ خود میکند
- برای آخرین بار، «مرا ببوس»
- «علت مرگ: نامعلوم»؛ فیلمی که تماشاگر را میخکوب میکند
- درآمدی بر فیلم «بهانه سکوت»؛ روایت یک مصیبت در ساختاری نو
- «بهانه سکوت»؛ بهانهای برای فکر کردن
- دمیدن بر هنر، کشف نیروهای تازه نفس/ پیشنهاد یک فعال سینما به رئیسجمهوری
- یک نوع سینمای غیرمتعارف/ نگاهی به ۳ فیلم یک کارگردان
- دوران مدیریت ویترینی
- سینما تعطیل هست یا نیست؟
- آغاز پیش تولید سریال «روزگار حبابی»
- دلدادگی در بستر برف/ نگاهی به فیلم «برف آخر»
- یک اعتراف و چهار اعتراض
نظر شما
پربازدیدترین ها
آخرین ها
- هرم طلایی مصر به حبیب باوی ساجد میرسد
- سایت داوری «آیین هفت سال سینمای ایران» رونمایی شد
- گرشا رضایی به «امیرکبیر» پیوست
- آیدا پناهنده: دیگر سریال نمیسازم!
- فوت مدیر دوبلاژ و صداپیشه ایرانی؛ ناهید شعشعانی درگذشت
- پیش از جنایت؛ سینما و مسئولیت اجتماعی در برابر خشونت
- مستند «شهین» نمایش داده میشود
- «مرلین» به تماشاخانه هما میرود/ «اندوه اردیبهشت» روی صحنهی لبخند
- فیلمبرداری فیلم پنجاه و یکم وودی آلن تمام شد
- «فادرلند»؛ وطنی که دیگر نیست
- انتشار نسخه ویژه نابینایان «بدنام» و «کنکل»
- نامزدهای گرمی ۲۰۲۷ معرفی شدند
- مرور آثار کیارستمی در پاریس
- پایان تصویربرداری «سلبریتی»/ روایتی از تقابل چهره عمومی و جهان درونی شهرت
- نمایش مجموعهای از فیلمهای کوتاه و انیمیشن در موزه سینمای ایران
- علیرضا رهگذر درگذشت
- «مجلس قربانی سنمّار» در بیضاییخوانی
- «عشق ممکن»؛ طمع در لباس فضیلت
- نگاهی به سینمای مستقل و هنرمندانه ناصر تقوایی؛ از میزانسنهای ماندگار تا معنای ایستادگی و سکوت
- «یل» فعلا اجازه ادامه انتشار ندارد
- «همسفر» و «ذوق مرگ» در راه سینماها
- پاسداشت خسرو احمدی؛ مرد مهربانی که صادقانه کار میکند
- جلسه شورای داوری انجمن صنفی تماشاخانههای خصوصی برگزار شد؛ تأکید بر حل اختلافات درونصنفی
- سرژ رضوانی؛ هنرمندی چند وجهی که هیچگاه خود را جدا از ایران نمیبیند
- در سیونهمین دوره برگزاری؛ مستند پگاه آهنگرانی نامزد جایزه فیلم اروپا شد
- میکاییل شهرستانی «افسانههای تبای» را روی صحنه میبرد/ «چمدانهای بیمقصد» در خانه نمایش مهرگان
- جشنواره تئاتر فجر۴۵؛ معرفی مدیران بخشهای دیگرگونههای اجرایی، نمایشنامهنویسی و پایش دانشجویی
- سینمای مستند؛ مهمان کمسهم جشنواره ملی فیلم فجر
- «آنها که کمتر میشناسیم»؛ روایتی از زندگی زنان و کودکان روستایی
- گلاب آدینه؛ بازیگر مؤلف و راوی رنجهای معاصر





