📝حسین قدیانی نوشت:
🔹دقیق نمیدانم در هشت سال دفاع مقدس، چند تا شهید دادیم اما خوب میدانم که هیچ کدام از خانوادههای شهدای نجیب و بیادعای دههی شصت، همچین کارهای سخیفی نمیکردند که روی اسم یک خیابان، اسم دیگری بچسبانند؛ ولو اسم یک شهید!
🔸هر چقدر ژانگولربازیهای اللهکرم و دهنمکی و دار و دسته در اوایل دههی هفتاد به نفع انقلاب اسلامی تمام شد، این حرکات مذبوحانه هم به نفع جمهوری اسلامی تمام خواهد شد!
👈نفع که البته چه عرض کنم؛ ضرر! الغرض! از نقشههای دشمن، همین است که با لطائفالحیل، بین شهدای جنگ تحمیلی با شهدای مدافع حرم یا شهدای هستهای، فاصله بیندازند و معالاسف چنین کارهایی قطعا بازی در زمین دشمن است!
📍طبق قانون، خیابانی را گذاشتهاند به نام استاد شجریان و تو برداری اسم شهید والامقام هستهای را بزنی روی اسم «خسرو آواز ایران» و توهم هم بزنی که داری از فرهنگ ایثار و شهادت دفاع میکنی! این کارهای نابخردانه، ظلم به فخریزاده است، ظلم به احمدیروشن است، ظلم به روحالله است و ظلم به سیدعلی است!
🔸با این کارها، حتما محبوبیت شجریان بیشتر میشود؛ همچنان که قطعا نفرت تودهی مردم از حزباللهیها بیشتر میشود! اگر رسانههایی که خود را «انقلابی» یا «اصولگرا» میخوانند، این کار زشت را محکوم نکنند، دوفردای دیگر حق نخواهند داشت که علیه رنگپاشی روی اسم شهدا توسط جماعت غربزده واکنش تند نشان بدهند!
👈چه اینکه چنین کارهایی به چنان کارهایی ختم خواهد شد؛ اینکه چهار نفر دیگر هم پیدا شوند که روی اسم شهید، بزنند گوگوش یا داریوش! نکن جناب احمدیروشن از این کارها! به ضرر خون پسرت داری فعالیت میکنی! به قرآن اینجور نبودند پدران شهدای دههی شصت! بس کن! اسم چند تا کوچه و خیابان و مدرسه و پایگاه را به اسم شهدای هستهای بزنند، تا شما بزرگوار بیخیال این کارها شوی؟!
🔸والله شمار زیادی از مردم در دههی شصت، برای این ایران و این اسلام و این انقلاب، شهید دادند اما هرگز اینقدر حق به جانب نبودند! کاش مشخصا بگویید چه میخواهید؟!
👈بسا خانوادهی شهدای دوران جبهه و جنگ که نه یک بار دیدار امام رفتند و نه حتی کوچهی بنبستی به نام شهیدشان شد! ولی کدام پدر شهید دههی شصت، اخلاق این مدلی داشت؟!
🔻رک بگویم: روزبهروز بیشتر درک میکنم آن خانمهایی که از سر لج، رسما و علنا کشف حجاب میکنند! کارهایی از این دست، عین مجوز است برای لجبازی! نکن حاجآقا! کلاس خون مصطفی را پایین نیاور! کاری نکن که حتی من هم از سر لج بگویم که خدا را شکر، پدرم «شهید فتح خرمشهر» بود، نه هستهای!
منبع جماران
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
نظر شما
پربازدیدترین ها
آخرین ها
- در پنجاه و یکمین دوره برگزاری؛ فیلم قصیده گلمکانی در بخش پلتفرم جشنواره تورنتو
- «نفسگیر»؛ وقتی بحران نه با ویروس که با انکار آغاز میشود
- «فراموشخانه»؛ قربانیان فراموششدهی تاریخ
- نگاهی نقادانه بر تجربه تئاتر تعاملی ایوب بختیاری/ پداگوژی روایت
- به مناسبت ۲۸ تیری که سالمرگ خسرو شکیبایی بود/ دیداری که خاطرهای ماندگار شد
- کمدی «مادرکیو» دوباره روی صحنه میرود
- «روز افشاگری»؛ وقتی اسپیلبرگ به سوی ناشناختهها بازمیگردد
- مریم همتیان درگذشت
- نامه خانه سینما به پزشکیان منتشر شد/ پاسخ سخنگوی دولت
- «زن و بچه»؛ فروپاشیدن
- ورایتی خبر داد؛ عبدالرضا کاهانی با «بهشت خالی» به ادینبورگ میرود
- رکورد «انتقامجویان: پایان بازی» شکست؛ «مرد عنکبوتی: روز کاملاً جدید» درحال ورود به فهرست تاریخی فروش گیشه
- امیر نادری و ذات و زبان سینما
- رمان «رخشان»؛ گُذار از خامیِ عاطفی تا رسیدن به بلوغ فکری
- فستیوال فیلم ونیز ۲۰۲۶؛ توضیحات مدیر جشنواره درباره غیبت فیلمهای هالیوودی
- نگاهی به بازی محسن قصابیان در سریال «کلاغ»/ استراتژی مکث و سکوت
- فوت یکی از برندگان اسکار؛ گلن هانسارد درگذشت
- کاوه کاویان درگذشت
- «روسری آبی»؛ فرا رفتن از چارچوب بسته
- «جای دندان پلنگ»؛ جای دندان پلنگ بر تن زخمی گربه
- ۲۰ سریال غیرانگلیسیزبان برگزیده سالهای اخیر
- اکبر عبدی؛ پدیده کمنظیر بازیگری در سینمای ایران
- «سامی» به ایتالیا میرود
- «غروب در دیاری غریب» به خانه اردیبهشت اودلاجان رسید
- تغییرات در سازمان سینمایی با انتشار سه حکم جدید
- درباره چهار فیلم موفق در باکس آفیس ۲۰۲۶/ نابودگران کلیشه
- مرضیه برومند دبیر جشنواره سی و یکم تئاتر کودک و نوجوان شد
- «پیکا» و ضرورت شکستن سکوت پیرامون تاثیر طلاق بر کودکان
- آیا مدیر جشنواره مقصر است؟/ سهم فیلمسازان زن در ونیز ۲۰۲۶: یک از بیست
- «خون بس»؛ زخمهایی که التیام نمییابند





