مهم ترین مسابقات رسمی که تیم ملی فوتبال بزرگسالان ایران درگیر آن است، مقدماتی جام های جهانی، جام های جهانی و جام ملت های آسیا است. طی ۱۶ بازی گذشته تیم ملی فوتبال ایران (۱۰ بازی در دور مقدماتی نهایی جام جهانی ۲۰۱۸ روسیه، ۳ بازی در جام جهانی روسیه و ۳ بازی در راند نخست جام ملت های آسیا) تنها یک شکست و آن هم در جام جهانی مقابل اسپانیا داشته و تنها ۴ گل خورده است (دو گل در بازی برگشت دور مقدماتی از سوریه، یک گل از اسپانیا و یک گل از پرتغال) همین کارنامه درخشان از «کارلوس کی روش» نشان می دهد تا چه اندازه به کارش اشراف دارد و هیچ مربی ای در تاریخ تیم ملی فوتبال ایران چنین نتایجی نگرفته است.
همین چند سال پیش بود که در بازی مقابل یمن و عمان و… باید تن مان می لرزید که نبازیم و اردن در ورزشگاه آزادی ما را شکست می داد و بحرین مانع صعودمان به جام جهانی می شد و پس از پیروزی مقابل ما، پرچم سعودی ها را به اهتزاز درمی آورد. یا عربستان در خواب هم نمی دید که در ورزشگاه آزادی و در برابر ۱۰۰ هزار هوادار ایرانی ما را شکست دهد. در زمان صعود هم همیشه در روزهای آخر کره جنوبی باید x را می برد، عربستان با y مساوی می کرد و در آن حالت اگر ما با ۳ گل اختلاف z را می بردیم، آن گاه به جام جهانی صعود می کردیم؛ «همسایه ها یاری کنید تا تیم به جام جهانی برود.» حالا برای صعود نهایت امتیاز را از کره جنوبی می گیریم و در فاصله دو بازی مانده، صعودمان قطعی می شود. این اگر شاهکار کی روش نیست پس چیست؟
حالا کی روش در آستانه بازی حذفی مقابل عمان یک مصاحبه کرده و گفته مردم ایران در نان شب شان اشکال دارند. گفته یک تیم خاص با پرواز «فرست کلاس» سفر می کند که وقتی تیم ملی یک بازی تدارکاتی درست و حسابی ندارد، نباید هم بکند. باز گلی به گوشه جمال همین کی روش که به تدارکاتچی های تیم ملی «چند صد میلیون تومان» از دستمزد خودش عیدی می دهد و تازه ایرانی هم نیست. از همه شگرف تر واکنش «جواد خیابانی» و «محمدحسین میثاقی» مجریان برنامه های ورزشی به سر مربی تیم ملی است. خیابانی که چندی است علاوه بر گزارش های آنچنانی اش که دستمایه شوخی در جامعه فوتبالی و غیرفوتبالی می شود، عادت دیگری را نیز جلوی دوربین آورده و از برنامه طنز بگیر تا انتقاد فوتبال، بغض کرده و می گرید؛ چند شب پیش در نطقی غرا، هر کاسه کوزه ای داشت بر سر کی روش شکاند و در نهایت گفت که او حق ندارد درباره وزیر کشور ما حرف بزند.نکته جالب این بود که این مجری کهنه کار با نگاه در دوربین گفت که تیم ملی فوتبال ایران پیش از جام ملت های آسیا هم اردو و هم بازی های تدارکاتی مناسب داشته است! یا یک نگاه گذرا به فهرست مربیان شاغل در جام ملت های آسیا که تنها کارنامه سرمربی تیم ملی فوتبال ایران در قیاس با «مارچلو لیپی» سرمربی تیم چین افتخارات کمتری دارد می توان تدارکات سایرین را با تیم ملی فوتبال کشورمان مقایسه کرد و دریافت که کی روش با دستی خالی به مصاف آنان رفته است. جالب تر ماجرا آنجاست که مجری برنامه «آسیا ۲۰۱۹» تشخیص داده که نباید مصاحبه کی روش پخش شود. با این حرکت مشخص می شود که علم رسانه و علوم ارتباطات و البته روزنامه نگاری تا چه اندازه برای این دست مجریان مبهم و ناشناخته است چرا که با حذف مصاحبه کی روش از آیتم ها و ایجاد فضای قضاوتی در بین مخاطبان، نوک پیکان به سمت کی روش و رفتار نادرست او متمرکز شد حال آنکه خبر دو سر دارد و برای تحلیل لازم است که گفته های هر دو طرف پخش شود تا افکار عمومی بتواند قضاوتی درست از موضوع برداشت کند اما با «حذف» مصاحبه کی روش که مجری تازه کار برنامه هنوز از راه نرسیده تشخیص می دهد، قضاوت درستی در مورد موضوع نمی توان کرد. در آخر و حالا که روند برنامه های زنده صدا و سیما و به خصوص فوتبالی هایش به سمت «*، پول، #» می رود؛ بهتر است همین برنامه ها یک نظرسنجی پیامکی برگزار کنند و عملکرد کی روش را به نظرسنجی عمومی بگذارند تا دریابند که مردم ایران، گریستن و حذف کردن مصاحبه ها را بیشتر می پسندند یا کارنامه کی روش، سر مربی تیم ملی فوتبال ایران را!
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
نظر شما
پربازدیدترین ها
- نگاهی به موسیقی فیلم «استخر»/ ناظرِ آرام صحنهها
- تاریخچه سریالهای ماه رمضان از ابتدا تاکنون/ در دهه هشتاد ۴۰ سریال روی آنتن رفت
- نشانهشناسی «صد سال به این سالها»؛ از اندوه بیپایان ایران تا احیای حس نوستالژی
- نگاهی به فیلم پرویز ساخته مجید برزگر / پرویز، مستند یک سقوط پس از هبوط
- نگاهی به مستند «ثانیه های سربی»/ در ستایش سینما
آخرین ها
- وداع با پیکر جواد مجابی / گزارش تصویری
- جشنواره فیلم تورنتو ۲۰۲۶/ پایانِ پایتختِ واحد و بازنویسی جغرافیای قدرت در سینمای جهان
- همگام با بهروز وثوقی در قلههای بازیگری
- درباره فیلم «مرغ»/ منم اسپارتاکوس
- «پروانه»؛ وقتی غیاب، شکل دیگری از حضور است
- نمایش تازه علی اصغری؛ روایتی کمدی از تاریخ تئاتر عامهپسند
- جشنواره ونیز ۲۰۲۶ از نیمه گذشت؛ آیا نتفلیکس با چند فیلم در بخش مسابقه شیر طلا را میبَرد؟
- «مرد عنکبوتی: روز کاملاً جدید» پیشتاز گیشه آمریکا/ فیلم نولان در رده دوم
- یادداشتی بر «اژدهاک»؛ نفرین به راههای رفته بیهوده!
- «بدون ایرج»؛ جسارت و عریانی فیلم در روایت تنهایی انسان ایرانی
- نگاهی به زنانِ «پاتر پانچالی»/ سه برش از یک زندگی
- «دوازده مرد خشمگین»؛ دوازده مرد، یک اتاق، یک تصمیم
- یادداشتی بر بیضاییخوانی؛ تاریخ فقط با نامهای تازه تکرار میشود
- جواد مجابی درگذشت
- نگاهی به موسیقی فیلم «استخر»/ ناظرِ آرام صحنهها
- «۱۵/۱۸» (محلی برای شفا)؛ صدای عصیان جوانان فرانسوی
- حسین وخشوری دبیر اولین جشنواره فیلم فجر و مدیرمسئول هفتهنامه سینما درگذشت
- سینمای تینایجری در ایران/ از دهههای دور تا «تهران کنارت» و «بیداد»
- همزمان با برگزاری ونیز ۲۰۲۶/ آلبرتو باربرا: جشنواره امسال نسبت به سالهای گذشته سیاسیتر است
- پس از کسب چهار جایزه بینالمللی/ ادامه حضور جهانی « این صداها واقعیست» در هشت جشنواره
- مستند «زعفران»؛ زیبایی، توازن و جهانی فراموش شده
- «نفرین توقیف» راهی جشنواره فیلم لندن میشود
- نخستین نمایش جهانی «در جاده با کیارستمی» در بوسان
- اندیشکده خانه تئاتر تاسیس شد
- نمایش «سر به سر» در جشنواره کره جنوبی
- «کوری»؛ وقتی جنایت از یک فرد به شبکه قدرت و سکوت میرسد
- سیکل معکوس نظارت و سانسور بر سینما
- مادری با سه فرزند هنرمند / خاویر باردم: خوششانس بودم که او مرا بزرگ کرد
- جشنواره فیلم بوسان ۲۰۲۶؛ نخستین اکران فیلم مجید مجیدی و نمایش ۵ فیلم ایرانی
- «ضیافت» به پروژه بیضاییخوانی رسید/ «اژدهاک» دوباره خوانده شد





