ابرهیم عمران در اعتماد نوشت : سلام، باوفا، بامعرفت، ایران، مردم عزیز؛ این واژگان در ابتدای گزارش بازی پرسپولیس و حریف کرهای از زبان فردی شنیده شد که مدت زیادی محروم شده از حرف زدن و بالمآل گزارش کردن برای مردم با وفا و با معرفتش و به تبع آن بغضی که عادل در دوحه آن را شکست. میگویند در مکان غریب دل آدم بیپیرایهتر است و آنچه بر زبان جاری میشود ندای درون است و از قبل بالا و پایین نشده واژگانش. آن ورزشگاه زیبای دوحه (الجنوب) که عادل از معمارش (زها حدید) گفت که حالیه رخ در نقاب خاک کشیده؛ لامحاله میتوانست گویای وصف حال خیلیها باشد. ورزشگاه ماند با معماری درخورش و یاد سازندهاش هم بر زبان فردی دیگر آمد. عادل با بغض شروع کرد. تو گویی میدانست سرخپوشان در پایان باید صورتشان را با سیلی سرخ نگه دارند از شرمندگی قهرمان نشدن. نیمی از ایران دستکم میتوانست ساعاتی خوش باشد و غم تحریم و نداری و کرونا را فراموش کند. عادل بغض همه ما بود. فشاری که عادل تحمل کرد طی این دو سال، شاید به نوعی ماهم لمسش کردیم. تریبونی نصیبش شد و چند ثانیهای با کمترین ِواژگان آن را بیان کرد. مگر این تریبون به صورت مجازی در ایران برایش نبود؟ چرا بود و خوبش هم بود. عادل اما صبور است و طی این همه سال میداند «سنگ لعل میشود در مقام صبر» و حاضر است خون جگرش را تحمل نماید. و گاه ِ مناسب که فرا رسد رخ نشان میدهد. زیاد گفته شد قدر عادل دانسته نشد. بله درست است؛ اما عادل قدر خویشتن میداند و گوهر وجودیاش را ارزان به این و آن نمیفروشد. در پی پول نیست. آنقدری که کفاف اموراتش بدهد؛ برایش کافی است. عشق فوتبالی است که زمین مستطیل شکل و استودیواش، بسان میلیونها دلار، پوند و ریال، برای اوست. وگرنه چه کم از آنانی دارد که طی همین دو سال سر از تلویزیون و رادیو فارسی زبان در آوردهاند. صبر استراتژیک عادل به حتم جواب میدهد و اولین جوابش هم در ای اف سی و لایو زندهاش دیده شد. رکوردی دیگر برای او. چه شعفی بالاتر از این دستاورد برایش. کمترین واکنشها را طی این مدت داشت. بسان یک سیاستمدار حرفهای ماند و دم بر نیاورد. چه که میدانست این صداست که میماند نه میز ریاست. زیر میز نزد با همه کارشکنیها و چه درسی داد با این صبوری به همه. چه موافقان و چه مخالفانش. بغض و گریه بیصدای عادل، دمی بیشتر نبود و سریع برگشت به گزارش. که عرصه این کار با مردم بودن است. بسان مردمش ناراحت شد و دم بر نیاورد به وقتش. ترک زمین (میهن) نکرد. مداری که برایش تعیین شد، به گوشه زمین کشاندش، توپش به بیرون رفت. خودش اما طاقت آورد. و بیرون (خارج) نرفت. دوحه قطر نشان داد که جام جهانی بعد را عادل در کجا گزارش خواهد کرد. آنجایی که به ایرانش سلام داد، به ایران عزیزش، به مردم با مرام و با معرفتش که دلش برایشان تنگ شده بود. و این دلتنگی دو سویه بود. عادل فرصت کرد که این دلتنگی را بر زبان آورد. طرف مقابل اما با گوش کردن به گزارشش در اینستاگرام با همه قطع و وصل شدن اینترنت؛ متقابلا آیینه تمامنمای او بودند. عادل میماند برای فوتبال ما؛ شکی در آن نیست. میماند ذکر این نکته که برخی حتی توان درآوردن ادای واژگانش را نیز ندارند. هرچند به قول خودشان در سازمان باید هرچه گفتند بدانها؛ اجرا کنند. عادل اما فرمان نپذیرفت. نه آنکه متمرد باشد؛ چرخش فرمانش سمت مردمی بود که به خاطر او میلیونها پیامک روانه برنامهاش میکردند. و این آبرو را حفظ کرد. تا در ورزشگاه الجنوب دوحه سلامی دوباره بدانها داشته باشد…
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
- توضیح روابط عمومی ساترا درباره برنامه عادل فردوسیپور در آپارات
- گزارشگری فردوسیپور ممنوع شد؟/ مدیرعامل فیلیمو فایل صوتی منتشر کرد
- وداع رسمی عادل فردوسیپور با صداوسیما با تیتراژی ۹۰ ثانیهای
- چرا تلویزیون از مجریانش مراقبت نمیکند؟/ افول ناگهانی ستارههای تلویزیونی؛ همچنان پرسش برانگیز
- آقای جبلی! صراحت بیشتری داشته باشید /یک بار برای همیشه تکلیف ۹۰ را مشخص کنید
- چرا فردوسی پور کنار گذاشته شد؟ محمد سرافراز: مدیر شبکه ۳ خواست خودی نشان بدهد ۹۰ را تعطیل کرد
- مدیر مخالف عادل فردوسیپور از شبکه ۳ رفتنی شد؟/ شبکه ۲ یا سیما فیلم در انتظار فروغی
- وقتی فردوسیپورها نباشند…
- عادل که نباشد علیفر الگو می شود!
- چرا عادل فردوسیپور، محبوبِ سینماگران است
- معرفی برگزیدگان جشنواره بینالمللی فیلمهای ورزشی ایران/ فوتبال ۱۲۰، بهترین برنامه ورزشی از نگاه مردم
- ساترا اجازه پخش برنامه علی کریمی درباره انتخابات فوتبال را نداد
- فردوسیپور عذرخواهی کرد
- آغاز ماراتن جشنواره سی و نهم فجر / گزارش تصویری
- در گفتگو با کیوان کثیریان مطرح شد/ چرایی حملات تند به عادل فردوسیپور
نظر شما
پربازدیدترین ها
آخرین ها
- آیدا پناهنده: دیگر سریال نمیسازم!
- فوت مدیر دوبلاژ و صداپیشه ایرانی؛ ناهید شعشعانی درگذشت
- پیش از جنایت؛ سینما و مسئولیت اجتماعی در برابر خشونت
- مستند «شهین» نمایش داده میشود
- «مرلین» به تماشاخانه هما میرود/ «اندوه اردیبهشت» روی صحنهی لبخند
- فیلمبرداری فیلم پنجاه و یکم وودی آلن تمام شد
- «فادرلند»؛ وطنی که دیگر نیست
- انتشار نسخه ویژه نابینایان «بدنام» و «کنکل»
- نامزدهای گرمی ۲۰۲۷ معرفی شدند
- مرور آثار کیارستمی در پاریس
- پایان تصویربرداری «سلبریتی»/ روایتی از تقابل چهره عمومی و جهان درونی شهرت
- نمایش مجموعهای از فیلمهای کوتاه و انیمیشن در موزه سینمای ایران
- علیرضا رهگذر درگذشت
- «مجلس قربانی سنمّار» در بیضاییخوانی
- «عشق ممکن»؛ طمع در لباس فضیلت
- نگاهی به سینمای مستقل و هنرمندانه ناصر تقوایی؛ از میزانسنهای ماندگار تا معنای ایستادگی و سکوت
- «یل» فعلا اجازه ادامه انتشار ندارد
- «همسفر» و «ذوق مرگ» در راه سینماها
- پاسداشت خسرو احمدی؛ مرد مهربانی که صادقانه کار میکند
- جلسه شورای داوری انجمن صنفی تماشاخانههای خصوصی برگزار شد؛ تأکید بر حل اختلافات درونصنفی
- سرژ رضوانی؛ هنرمندی چند وجهی که هیچگاه خود را جدا از ایران نمیبیند
- در سیونهمین دوره برگزاری؛ مستند پگاه آهنگرانی نامزد جایزه فیلم اروپا شد
- میکاییل شهرستانی «افسانههای تبای» را روی صحنه میبرد/ «چمدانهای بیمقصد» در خانه نمایش مهرگان
- جشنواره تئاتر فجر۴۵؛ معرفی مدیران بخشهای دیگرگونههای اجرایی، نمایشنامهنویسی و پایش دانشجویی
- سینمای مستند؛ مهمان کمسهم جشنواره ملی فیلم فجر
- «آنها که کمتر میشناسیم»؛ روایتی از زندگی زنان و کودکان روستایی
- گلاب آدینه؛ بازیگر مؤلف و راوی رنجهای معاصر
- در پنجاهودومین دوره برگزاری؛ نیکول کیدمن در مراسم سزار تجلیل میشود
- «بلفاست»؛ روایت یک رویداد تلخ تاریخی از دریچهی نگاه یک کودک
- پارک چان-ووک «راهزنان رتلکریک» را میسازد






