سینما به ما امکان تخیل می دهد و به عبارت بهتر به تخیل ما دامن می زند. ما با دیدن فیلم می توانیم خود را به جای شخصیت های داستان بگذاریم و با آنها شادی و اندوه و هیجان و… را تجربه کنیم. سینما و فیلم به ما این امکان را می دهد که برای ساعاتی از زندگی واقعی خود دور شده و غرق در شخصیت های فیلم شویم؛ تجربه ای که گاهی حتی می تواند فانتزی یا کودکانه هم باشد. تماشای یک فیلم کمدی می تواند مانند مسکنی قوی، برای ساعاتی ما را بخنداند و شادی برایمان به ارمغان بیاورد.
گاهی یک فیلم غم انگیز به تخلیه روانی فرد کمک می کند یا برای بیننده آموزنده است. خیلی وقت ها ممکن است فرد با تماشای یک فیلم درام با خودش بگوید تجربه تلخ من می توانست خیلی بدتر باشد، پس خدا را شکر. بنابراین حتما برای تجربه حال خوب لازم نیست یک فیلم کمدی ببینیم بلکه اثری که ما را به فکر وادار کند یا به تخلیه هیجان های ما کمک کند هم می تواند حال بهتری را برایمان به ارمغان بیاورد. حال بد ناشی از هیجان هایی است که اگرچه ما آن را تجربه کرده ایم اما کلمه ای برای بیانش نداریم و به نوعی موفق نشده ایم آن را به درستی درک و هضم کنیم. هنگامی که یک فیلم را تحلیل می کنیم با خودمان می گوییم تجربه فلان شخصیت فیلم هم مشابه تجربه من بود و در اینجاست که گویی دلیل حال بدمان را متوجه می شویم. واقعیت این است که حال بد ما از نخندیدن نیست بلکه به خاطر وجود هیجان هایی است که بدرستی درکشان نکرده ایم؛ هیجان های تجربه نشده و معنا نشده ای که حال ما را بد می کند و گاهی می توان از فیلم برای معنا کردن این تجربه ها کمک گرفت.
یکی از ویژگی های سلامت روان این است که ما بتوانیم از تجربه دیگران درس بگیریم و کسانی که از این توانایی برخوردارند اغلب سلامت روانی بیشتری هم دارند. سینما به ما این امکان را می دهد که حتی کارهای خطرناکی را که در دنیای واقعی نمی توانیم و نباید انجام دهیم ، تجربه کنیم و گاه آنقدر با شخصیت های فیلم همراه می شویم که بعد از تماشای فیلم به تحلیل عملکرد شخصیت های داستان می پردازیم و در مورد عملکرد آنها قضاوت می کنیم. در این هنگام ما با تحلیل فیلم در واقع تجربه های تازه تری به دست می آوریم که ارزشمند است؛ تجربه ای که شاید بتواند به طور مستقیم یا غیرمستقیم زندگی ما را تحت تاثیر قرار دهد. پس در این دوران خانه نشینی فیلم ببینید آن هم فیلم های خوب از فیلمسازان خوب.
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
نظر شما
پربازدیدترین ها
آخرین ها
- با مشارکت انجمن تئاتر کودک و نوجوان و انجمن نمایشگران عروسکی؛ جشن روز کودک در خانه تئاتر برگزار میشود
- ادغام ۱۱۱ میلیارد دلاری پارامونت و برادران وارنر
- «زیور» از ایتالیا و تایلند جایزه گرفت
- معرفی بازیگران «قطع رابطه در خانه»
- نسخه ویژه نابینایان «نفس عمیق» با صدای پریوش نظریه منتشر میشود
- بازگشت «ویکُنتِ شقه شده»/ میزبانی عمارت نوفللوشاتو از ۳ نمایش
- جرج کلونی در فرانسه رستوران باز کرد!
- مستند «زیر یک آسمان» آمادهی نمایش شد
- بیضاییخوانی به «کارنامهی بُندارِ بیدخش» رسید
- ارزشمندترین بازیگران زن سینمای ایران بنابر تعداد فیلمهای مؤلف
- «بچهخور»؛ حقیقتی که خلاف جهتِ جهان میدود
- پس از ۴۰ سال؛ «مستر بین» به تئاتر بازمیگردد
- «کاغذ بیخط »؛ فیلمی روشنفکرانه با نگاهی فلسفهگرا
- شکست تام کروز و ایناریتو در اولین روز اکران «دیگِر»
- درباره «مردی که میخواست سلطان باشد»/ مُردن، بدونِ عاشقی، چه غمانگیز است!
- یادداشتی بر نمایشگاه نقاشیهای انتزاعی حسین اسماعیلی؛ «سوی بیکرانگی» حاصل جوششی خلاقانه است
- افتتاحیه سیوهشتمین جشنواره فیلمهای کودکان و نوجوانان / گزارش تصویری
- «بچهخرس» در خانه هنرمندان ایران/ علی غریب «تناسخ…» را روی صحنه میبرد
- «روز چهلم» و «منجمد» در جشنواره فیلم کوتاه تهران
- سه فیلم ایرانی در سی و نهمین جشنواره توکیو
- یادداشتی بر نمایشنامهخوانی «غروب در دیاری غریب»؛ شگفتی از ساز و کار جهان، وقتی عروسکها زبان باز میکنند
- اهدای ششمین نشان عالی خورشید به احمد ضابطی جهرمی
- «کودکی سیزیفوس» بهترین مستند کوتاه خارجی هاریانا شد
- «دیگِر»؛ فیلمی که در یک صحنه تئاتر میگذرد
- روزشمار جشنواره تورنتو؛ در حال و هوای سینما
- «مادرکیو»؛ بهرهگیری از فانتزی به عنوان زبان اثر
- «سرزمین فرشتهها» نماینده ایران در اسکار ۲۰۲۷ شد
- تجلیل از اصغر فرهادی در ترکیه
- «پسماند»؛ کابوسی از یک رنج
- «سکس و فلسفه»؛ دلا خو کن به تنهایی






