سینما به ما امکان تخیل می دهد و به عبارت بهتر به تخیل ما دامن می زند. ما با دیدن فیلم می توانیم خود را به جای شخصیت های داستان بگذاریم و با آنها شادی و اندوه و هیجان و… را تجربه کنیم. سینما و فیلم به ما این امکان را می دهد که برای ساعاتی از زندگی واقعی خود دور شده و غرق در شخصیت های فیلم شویم؛ تجربه ای که گاهی حتی می تواند فانتزی یا کودکانه هم باشد. تماشای یک فیلم کمدی می تواند مانند مسکنی قوی، برای ساعاتی ما را بخنداند و شادی برایمان به ارمغان بیاورد.
گاهی یک فیلم غم انگیز به تخلیه روانی فرد کمک می کند یا برای بیننده آموزنده است. خیلی وقت ها ممکن است فرد با تماشای یک فیلم درام با خودش بگوید تجربه تلخ من می توانست خیلی بدتر باشد، پس خدا را شکر. بنابراین حتما برای تجربه حال خوب لازم نیست یک فیلم کمدی ببینیم بلکه اثری که ما را به فکر وادار کند یا به تخلیه هیجان های ما کمک کند هم می تواند حال بهتری را برایمان به ارمغان بیاورد. حال بد ناشی از هیجان هایی است که اگرچه ما آن را تجربه کرده ایم اما کلمه ای برای بیانش نداریم و به نوعی موفق نشده ایم آن را به درستی درک و هضم کنیم. هنگامی که یک فیلم را تحلیل می کنیم با خودمان می گوییم تجربه فلان شخصیت فیلم هم مشابه تجربه من بود و در اینجاست که گویی دلیل حال بدمان را متوجه می شویم. واقعیت این است که حال بد ما از نخندیدن نیست بلکه به خاطر وجود هیجان هایی است که بدرستی درکشان نکرده ایم؛ هیجان های تجربه نشده و معنا نشده ای که حال ما را بد می کند و گاهی می توان از فیلم برای معنا کردن این تجربه ها کمک گرفت.
یکی از ویژگی های سلامت روان این است که ما بتوانیم از تجربه دیگران درس بگیریم و کسانی که از این توانایی برخوردارند اغلب سلامت روانی بیشتری هم دارند. سینما به ما این امکان را می دهد که حتی کارهای خطرناکی را که در دنیای واقعی نمی توانیم و نباید انجام دهیم ، تجربه کنیم و گاه آنقدر با شخصیت های فیلم همراه می شویم که بعد از تماشای فیلم به تحلیل عملکرد شخصیت های داستان می پردازیم و در مورد عملکرد آنها قضاوت می کنیم. در این هنگام ما با تحلیل فیلم در واقع تجربه های تازه تری به دست می آوریم که ارزشمند است؛ تجربه ای که شاید بتواند به طور مستقیم یا غیرمستقیم زندگی ما را تحت تاثیر قرار دهد. پس در این دوران خانه نشینی فیلم ببینید آن هم فیلم های خوب از فیلمسازان خوب.
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
نظر شما
پربازدیدترین ها
- نگاهی به موسیقی فیلم «استخر»/ ناظرِ آرام صحنهها
- تاریخچه سریالهای ماه رمضان از ابتدا تاکنون/ در دهه هشتاد ۴۰ سریال روی آنتن رفت
- نگاهی به فیلم پرویز ساخته مجید برزگر / پرویز، مستند یک سقوط پس از هبوط
- نشانهشناسی «صد سال به این سالها»؛ از اندوه بیپایان ایران تا احیای حس نوستالژی
- نگاهی به مستند «ثانیه های سربی»/ در ستایش سینما
آخرین ها
- وداع با پیکر جواد مجابی / گزارش تصویری
- جشنواره فیلم تورنتو ۲۰۲۶/ پایانِ پایتختِ واحد و بازنویسی جغرافیای قدرت در سینمای جهان
- همگام با بهروز وثوقی در قلههای بازیگری
- درباره فیلم «مرغ»/ منم اسپارتاکوس
- «پروانه»؛ وقتی غیاب، شکل دیگری از حضور است
- نمایش تازه علی اصغری؛ روایتی کمدی از تاریخ تئاتر عامهپسند
- جشنواره ونیز ۲۰۲۶ از نیمه گذشت؛ آیا نتفلیکس با چند فیلم در بخش مسابقه شیر طلا را میبَرد؟
- «مرد عنکبوتی: روز کاملاً جدید» پیشتاز گیشه آمریکا/ فیلم نولان در رده دوم
- یادداشتی بر «اژدهاک»؛ نفرین به راههای رفته بیهوده!
- «بدون ایرج»؛ جسارت و عریانی فیلم در روایت تنهایی انسان ایرانی
- نگاهی به زنانِ «پاتر پانچالی»/ سه برش از یک زندگی
- «دوازده مرد خشمگین»؛ دوازده مرد، یک اتاق، یک تصمیم
- یادداشتی بر بیضاییخوانی؛ تاریخ فقط با نامهای تازه تکرار میشود
- جواد مجابی درگذشت
- نگاهی به موسیقی فیلم «استخر»/ ناظرِ آرام صحنهها
- «۱۵/۱۸» (محلی برای شفا)؛ صدای عصیان جوانان فرانسوی
- حسین وخشوری دبیر اولین جشنواره فیلم فجر و مدیرمسئول هفتهنامه سینما درگذشت
- سینمای تینایجری در ایران/ از دهههای دور تا «تهران کنارت» و «بیداد»
- همزمان با برگزاری ونیز ۲۰۲۶/ آلبرتو باربرا: جشنواره امسال نسبت به سالهای گذشته سیاسیتر است
- پس از کسب چهار جایزه بینالمللی/ ادامه حضور جهانی « این صداها واقعیست» در هشت جشنواره
- مستند «زعفران»؛ زیبایی، توازن و جهانی فراموش شده
- «نفرین توقیف» راهی جشنواره فیلم لندن میشود
- نخستین نمایش جهانی «در جاده با کیارستمی» در بوسان
- اندیشکده خانه تئاتر تاسیس شد
- نمایش «سر به سر» در جشنواره کره جنوبی
- «کوری»؛ وقتی جنایت از یک فرد به شبکه قدرت و سکوت میرسد
- سیکل معکوس نظارت و سانسور بر سینما
- مادری با سه فرزند هنرمند / خاویر باردم: خوششانس بودم که او مرا بزرگ کرد
- جشنواره فیلم بوسان ۲۰۲۶؛ نخستین اکران فیلم مجید مجیدی و نمایش ۵ فیلم ایرانی
- «ضیافت» به پروژه بیضاییخوانی رسید/ «اژدهاک» دوباره خوانده شد






