
عباس قادری در اولین گفتگویش پس از ۴۰ سال از آرزویش برای گرفتن مجوز فعالیت، رفاقت با شجریان، آغاسی و جواد یساری، همکاری با وثوقی و ملک مطیعی، تولد قطعه زیارت و ناگفته های دیگر گفت.
به گزارش سینماسینما وبه نقل از روابط عمومی سایت اشتراک ویدیوی تماشا، قادری گفت: آرزویم این است که مجوز برگزاری کنسرت در کشور خودم را داشته باشم و پس از پنجاه سال فعالیت در حوزه موسیقی، در این دو سه سال باقی مانده از عمرم با مجوز برای مردم کشورم اجرا داشته باشم.
قادری اظهار داشت: ۴۰ سال از پیروزی انقلاب می گذرد و ما هم جزء همان مردمی هستیم که انقلاب کردند و در تمام این سالها در مملکت خودمان ماندیم. توقع ما پس از این همه سال از وزارت ارشاد این است که یادی از ما هم بکنند، ما به عشق وطن و مردم در مملکت خودمان ماندیم و دوست داریم در مملکت خودمان و برای مردم مان بخوانیم.
۴۰ سال است منتظر مجوزم
قادری تصریح کرد: ۱۵ سال ابتدایی پس از پیروزی انقلاب مدام به وزارت ارشاد میرفتیم تا مجوز فعالیت بگیریم که متاسفانه هیچ اتفاقی نیافتاد و هنوز هم که هنوز است پس از گذشت چهل سال هیچ اتفاقی نیافتاده است. وی با اشاره به اما و اگرهایی که در خصوص گرفتن مجوز اجرای کنسرتش مطرح شده، اظهار کرد: همچنان پیگیر دریافت مجوز هستم و قول هایی برای دریافت مجوز رسمی در کشور گرفته ام.
آشنایی من و شجریان به جامعه باربد لاله زار برمیگردد
خالق قطعه زیارت در بخشی از صحبت هایش با اشاره به همکاری با محمدرضا شجریان در جامعه باربد اظهار کرد: در بخش جنبی تئاتر جامعه باربد که من در آن هر شب برنامه اجرا می کردم، سالنی بود که در آن استاد اسماعیل مهرتاش به خوانندگانی مانند جمال وفایی و محمدرضا شجریان تعلیم خوانندگی می داد و آشنایی من و آقای شجریان به همان سالهای جامعه باربد و لاله زار برمی گردد.
لب کارون آغاسی، آرم رادیو کویت بود
قادری در خصوص آغاسی گفت: موسیقی آغاسی با استفاده از دستمال و نوع موسیقی عربی از همان ابتدا با اقبال مردم روبرو شد، موسیقی لب کارون آرم رادیو کویت در آن زمان بود که تبدیل به آن قطعه معروف شد، آقای یساری هم در سالهای میانی دهه ۵۰ به لاله زار آمد.
قطعه زیارت نتیجه سفر زیارتی مان بود
وی در خصوص تولد قطعه زیارت اظهار داشت: به همراه آقای ریاحی پور ترانهسرای آثارم به سفر زیارتی رفتیم و آقای نصرالله ریاح پور خواستند که سفر را در قالب ترانه تصویر کنند به این ترتیب ترانه زیارت سروده شد و قاسم رئیس نژاد آهنگسازی این قطعه را بر عهده گرفت و این قطعه پس از گذشت ۵۰ سال هنوز هم مخاطبان خود را دارد.
لاله زار دانشگاه بود
خواننده قطعه تکه سنگ در خصوص آهنگساز قطعاتش توضیح داد: با آهنگسازانی مثل حسین واثقی، انوشیروان روحانی، ناصر تبریزی، ناصر آهنیان و یدالله بدر فعالیت کردم نصرالله ریاح پور از دوستان قدیمی ام، ترانه سرای اشعارم بود.
قادری با اشاره به تولد موسیقی لاله زاری تصریح کرد: لاله زار در واقع یک دانشگاه بود، در آن سالها مردم شهرستانهای مختلف پنجشنبه شب به مقصد لاله زار، سوار اتوبوس های ایران پیمان آن روزها میشدند و پنجشنبه ظهر به تهران و لاله زار می رسیدند.
با وثوقی و ملک مطیعی در جامعه باربد همکار بودیم
این خواننده پیشکسوت موسیقی مردمی ادامه داد: آن روزها لاله زار ۵ سالن تئاتر و پنج سینما داشت و من در تئاتر جامعه باربد فعالیت می کردم، آقای آقاسی در تئاتر پارس بودند و آقای جبلی در تئاتر، مردم هم براساس انتخاب خواننده مورد علاقه شان به سالنهای تئاتر می رفتند. وی در خصوص همکاری با ناصر ملک مطیعی و بهروز وثوقی و عزت الله انتظامی در تئاتر جامعه باربد گفت: در سالن های تئاتر لاله زار ابتدا نمایش نامه هایی اجرا می شد و در ادامه خواننده ها، برنامه های موسیقی خود را به نمایش می گذاشتند، در آن سال ها در تئاتر ما بازیگرانی مثل نصرتالله وحدت ناصر ملک مطیعی، بهروز وثوقی، عزت الله انتظامی و عباس مصدق حضور داشتند.
شهرتم با آهنگ چیزی که عوض داره گله نداره اتفاق افتاد
بعد از ۵۰ سال خوانندگی، سراغ چه شغلی بروم؟!
این خواننده پیشکسوت در پاسخ به این پرسش که آیا مانند سایر هنرمندان شغل دوم هم داشته است تاکید کرد: پنجاه سال کار من همین بوده است بعد از ۵۰ سال کجا برم کار کنم؟ چه کاری کنم؟
قادری در خصوص آهنگی که باعث شهرتش در عرصه موسیقی شد گفت: شهرتم با آهنگ چیزی که عوض داره گله نداره در سال ۵۳ اتفاق افتاد و در سال ۵۵ این قطعه به عنوان موسیقی فیلم در شهر خبری نیست استفاده شد.
فقط خواندن احسان خواجه امیری را در میان خواننده ها جدید می پسندم
«ساعت» را از همه قطعاتم بیشتر میپسندم
وی با اشاره به اینکه قطعه ساعت را از میان تمامی آثارش بیشتردوست دارد، تاکید کرد: در میان خوانندگان این روزها فقط خواندن احسان خواجه امیری را می پسندم
لینک کوتاه
نظر شما
پربازدیدترین ها
- نگاهی به موسیقی فیلم «استخر»/ ناظرِ آرام صحنهها
- تاریخچه سریالهای ماه رمضان از ابتدا تاکنون/ در دهه هشتاد ۴۰ سریال روی آنتن رفت
- نگاهی به فیلم پرویز ساخته مجید برزگر / پرویز، مستند یک سقوط پس از هبوط
- نشانهشناسی «صد سال به این سالها»؛ از اندوه بیپایان ایران تا احیای حس نوستالژی
- نگاهی به مستند «ثانیه های سربی»/ در ستایش سینما
آخرین ها
- وداع با پیکر جواد مجابی / گزارش تصویری
- جشنواره فیلم تورنتو ۲۰۲۶/ پایانِ پایتختِ واحد و بازنویسی جغرافیای قدرت در سینمای جهان
- همگام با بهروز وثوقی در قلههای بازیگری
- درباره فیلم «مرغ»/ منم اسپارتاکوس
- «پروانه»؛ وقتی غیاب، شکل دیگری از حضور است
- نمایش تازه علی اصغری؛ روایتی کمدی از تاریخ تئاتر عامهپسند
- جشنواره ونیز ۲۰۲۶ از نیمه گذشت؛ آیا نتفلیکس با چند فیلم در بخش مسابقه شیر طلا را میبَرد؟
- «مرد عنکبوتی: روز کاملاً جدید» پیشتاز گیشه آمریکا/ فیلم نولان در رده دوم
- یادداشتی بر «اژدهاک»؛ نفرین به راههای رفته بیهوده!
- «بدون ایرج»؛ جسارت و عریانی فیلم در روایت تنهایی انسان ایرانی
- نگاهی به زنانِ «پاتر پانچالی»/ سه برش از یک زندگی
- «دوازده مرد خشمگین»؛ دوازده مرد، یک اتاق، یک تصمیم
- یادداشتی بر بیضاییخوانی؛ تاریخ فقط با نامهای تازه تکرار میشود
- جواد مجابی درگذشت
- نگاهی به موسیقی فیلم «استخر»/ ناظرِ آرام صحنهها
- «۱۵/۱۸» (محلی برای شفا)؛ صدای عصیان جوانان فرانسوی
- حسین وخشوری دبیر اولین جشنواره فیلم فجر و مدیرمسئول هفتهنامه سینما درگذشت
- سینمای تینایجری در ایران/ از دهههای دور تا «تهران کنارت» و «بیداد»
- همزمان با برگزاری ونیز ۲۰۲۶/ آلبرتو باربرا: جشنواره امسال نسبت به سالهای گذشته سیاسیتر است
- پس از کسب چهار جایزه بینالمللی/ ادامه حضور جهانی « این صداها واقعیست» در هشت جشنواره
- مستند «زعفران»؛ زیبایی، توازن و جهانی فراموش شده
- «نفرین توقیف» راهی جشنواره فیلم لندن میشود
- نخستین نمایش جهانی «در جاده با کیارستمی» در بوسان
- اندیشکده خانه تئاتر تاسیس شد
- نمایش «سر به سر» در جشنواره کره جنوبی
- «کوری»؛ وقتی جنایت از یک فرد به شبکه قدرت و سکوت میرسد
- سیکل معکوس نظارت و سانسور بر سینما
- مادری با سه فرزند هنرمند / خاویر باردم: خوششانس بودم که او مرا بزرگ کرد
- جشنواره فیلم بوسان ۲۰۲۶؛ نخستین اکران فیلم مجید مجیدی و نمایش ۵ فیلم ایرانی
- «ضیافت» به پروژه بیضاییخوانی رسید/ «اژدهاک» دوباره خوانده شد





