
فرزانه متین- شاید خیلی از ماها با نام جودی گارلند آشنا نبودیم و این شخص را به نام دوروتی فیلم جادوگر شهر اوز می شناختیم اما روپرت گولد در سال ۲۰۱۹ با ساخت فیلم جودی ما رابا دوروتی واقعی به نام جودی گارلند آشنا کرد. گولد به سالهای آخر این بازیگر و خواننده ی افسانه ای با بازی بی نظیر رنه زلوگر پرداخته که در سال ۱۹۶۸ در زمستانی سرد و سخت وارد لندن میشود تا در آن جا کنسرت اجرا کند که یک سری اتفاقات رقم میخورد.
جودی نیز مانند مرلین مونرو به خوبی توانستهاند پشت پرده صنعت هالیوود را به ما نشان دهند و آنهم دروغ بوده است و هر دو سرنوشتی تقریبا یکسان داشته اند و فرقشان در این بوده که در مورد مرلین مونرو کتاب ها، مستندها و فیلم ها ساخته شد اما در درمورد جودی این اتفاق رخ نداده است.جودی گارلند در سال های آخر زندگی اش به فردی الکلی و پایبند مواد مخدر معرفی شده است که تمامی این موارد ناشی از رفتار نامناسب هالیوود با وی در دوران کودکی اش است که جودی بارها آن را در رویاهای خود می بیند.
رنه زلوگر در نقش جودی توانسته به روانی خلق پریشان، افسرده خویی و حتی میمیک صورت وی در هنگام شادی و بغض های پنهانی اش را نشان دهد.از آنجا که زندگی شخص اول داستان یعنی جودی شاد نبوده ما هم با فیلمی دو ساعته روبه رو هستیم که به شدت تلخ است و این حجم از داستان دردناک، مخاطب را خسته می کند البته زلوگر توانسته با بازی روان و خوبش مخاطب را بر روی صندلی میخکوب کند اما فیلم، درامی بسیار تلخ است که کارگردان از مخاطبش ترحم می خواهد و تماشاگر تا حدودی با او همذات پنداری می کند اما گاهی اوقات از کارهای غیر عقلانی جودی عصبی می شود ، جودی دوست دارد زندگی اش در تلاطم باشد و دائم اشتباهاتش مانند ازدواج پنجم را تکرار می کند. او، جنگجوی شکست خورده ایست که خودش هم نمی تواند برای خود کاری کند و فقط وضع زندگی اش را بدتر از قبل می کند.جودی از این جهت اجرا در لندن را پذیرفت تا بتواند با درآمدی که کسب می کند حضانت فرزندانش را بگیرد اما ما در فیلم با حس مادرانهای از وی غیر از ابتدای فیلم مواجه نمیشویم.کارگردان به خوبی توانسته بحران روحی و مالی وی را به تصویر بکشاند اما به وی ادای احترام نموده و مرگش را به تصویر نکشانده است.جودی که در سال ۱۹۴۷ چندین بار خودکشی کرده و در آسایشگاه خصوصی بستری بود در سال ۱۹۶۹ جسدش را در حمام خانه پیدا می کنند که علت مرگش مصرف بیش از اندازه داروهای خواب آور بوده است .این عمل کارگردان قابل تقدیر است چرا که نخواسته وجهه ی جودی یا همان دوروتی دوران کودکی مان را این گونه به ما نشان دهد.
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
نظر شما
پربازدیدترین ها
آخرین ها
- به مناسبت ۲۸ تیری که سالمرگ خسرو شکیبایی بود/ دیداری که خاطرهای ماندگار شد
- کمدی «مادرکیو» دوباره روی صحنه میرود
- «روز افشاگری»؛ وقتی اسپیلبرگ به سوی ناشناختهها بازمیگردد
- مریم همتیان درگذشت
- نامه خانه سینما به پزشکیان منتشر شد/ پاسخ سخنگوی دولت
- «زن و بچه»؛ فروپاشیدن
- ورایتی خبر داد؛ عبدالرضا کاهانی با «بهشت خالی» به ادینبورگ میرود
- رکورد «انتقامجویان: پایان بازی» شکست؛ «مرد عنکبوتی: روز کاملاً جدید» درحال ورود به فهرست تاریخی فروش گیشه
- امیر نادری و ذات و زبان سینما
- رمان «رخشان»؛ گُذار از خامیِ عاطفی تا رسیدن به بلوغ فکری
- فستیوال فیلم ونیز ۲۰۲۶؛ توضیحات مدیر جشنواره درباره غیبت فیلمهای هالیوودی
- نگاهی به بازی محسن قصابیان در سریال «کلاغ»/ استراتژی مکث و سکوت
- فوت یکی از برندگان اسکار؛ گلن هانسارد درگذشت
- کاوه کاویان درگذشت
- «روسری آبی»؛ فرا رفتن از چارچوب بسته
- «جای دندان پلنگ»؛ جای دندان پلنگ بر تن زخمی گربه
- ۲۰ سریال غیرانگلیسیزبان برگزیده سالهای اخیر
- اکبر عبدی؛ پدیده کمنظیر بازیگری در سینمای ایران
- «سامی» به ایتالیا میرود
- «غروب در دیاری غریب» به خانه اردیبهشت اودلاجان رسید
- تغییرات در سازمان سینمایی با انتشار سه حکم جدید
- درباره چهار فیلم موفق در باکس آفیس ۲۰۲۶/ نابودگران کلیشه
- مرضیه برومند دبیر جشنواره سی و یکم تئاتر کودک و نوجوان شد
- «پیکا» و ضرورت شکستن سکوت پیرامون تاثیر طلاق بر کودکان
- آیا مدیر جشنواره مقصر است؟/ سهم فیلمسازان زن در ونیز ۲۰۲۶: یک از بیست
- «خون بس»؛ زخمهایی که التیام نمییابند
- درباره اکبر عبدی/ آقای خنده و خاطره
- در سی و دومین دوره برگزاری جشنواره؛ فیلمساز ایرانی با «۳۲ متر» به سارایوو میرود
- آقای کارگردان جنگ فرهنگی را برده است؛ یونانیها در افسون «اودیسه» کریستفر نولان
- مراسم تشییع و خاکسپاری پیکر زنده یاد «اکبر عبدی»





