پایگاه خبری تحلیلی سینماسینما

سینماسینما، محمد تقی زاده:

واقعیت اینست که سینمای ایران در مقایسه با سینمای جهان و بخصوص امریکا و اشن ها فیلم نوار ها و بطور کلی  ژانرهای مرسوم در سینمای امریکا که به شدت هم طرفدار دارد ، یا حرفی برای گفتن ندارد یا گام های اول را تاتی تاتی وار در حاب پیمودن و تجربه کردن است .
حکایت ساخت فیلم جدید کارگدان قرمز و پارک وی نیز از این جدا نیست که فریدون جیرانی در فیلم جدیدش تجربه جدیدی را در سینمای ایران انجام داده و به نظر نگارنده در مقیاس سینمای این سرزمین تجربه موفقی بوده است و تلاش فیلمساز برای خلق یک فیلم در ژانر خود تلاشی به بار رسیده است : البته فیلم خالی از عیب و نقص نیست و اشکالاتی هم در زمان فیلم و مونتاِژ آن وجود دارد ولی همین ریسک خلق یک اثر جدید و به بار نشستن نسبی این تجربه برای سینمای ایران و شخص فریدون جیرانی یک موفقیت و یک بازگشت دوباره است.
جیرانی که در سال های اخیر جز من مادر هستم فیلم های ضعیفی را ساخته بود با خفگی هم به جمع سینماگران صاحب سبک و خوش فکر برگشته است و هم در پی تلاش های گاه و بی گاهش برای ساخت فیلمی در ژانر ترسناک یا نوآر به موفقیتی در خور توجه دست یافته است.

خفگی منهای تایم زیاد و اضافاتی که شاید بتوان در مونتاژ مجدد کمی ترمیمشان کرد ، از جهاتی مختلف تجربه ای تازه در سینمای ایران به حساب می آید . کارگردانی جیرانی و دکوپاِژهای تحسین شده اش در کنار نورپردازی و فیلمبرداری آن از جمله امتیازات تکنیکی فیلم است که به هیچ وجه قابل چشم پوشی نیست. به علاوه استفاده از الناز شاکردوست بازیگر فیلم های تجاری و چهره و استایل جذابش در نقشی متفاوت و به هم ریختن چهره و تصور همیشگی از وی از جمله تغییرات قابل تحسین جیرانی و بالاخره ریسک هایی است که جیرانی انجام داده و به ثمر رسیده است.

در یک کلام ، جیرانی برخلاف همتایش رامبد جوان که در تجربه جدیدش بسیار ناموفق عمل کرده و فیلم نگار را از بدترین تجربه های فیلمسازی در ِانر سایکو نوآى قرار داده است ، تواتنسته در خفگی با بهره گیری از تجارب فراوان فیلمنامه نویسی و البته فیلم بینی اش ، نسخه جالب و قابل قبولی از فیلم نوآر های امریکایی ارائه  دهد که این تجربه گری و ریسک در کنار توانایی و تخصص قابل توجه و تحسین است.