نیکی کریمی درباره لهجه اش در فیلم “دسته دختران” گفت: کارگردان در تمرینات می گفت که هر کسی میزانی از لهجه را باید داشته باشه و در مورد نقش یگانه تاکید داشت که به طور ملموسی باید مشخص باشد که این شخص با لهجه صحبت نمی کند و فقط یکسری کلمات را با لهجه می گوید.
به گزارش سینماسینما، نیکی کریمی بازیگر فیلم های “برج مینو” و “بوی پیراهن یوسف” درباره تجربه اش در ” دسته دختران ” گفت: آنچه بیش از همه برای من جذابیت داشت، یک فیلمنامه جدید بود چون حتی اگر من پیش از این، “برج مینو” و “بوی پیراهن یوسف” را کار کردم، آن فیلم ها در پس زمینه اش جنگ بود ولی “دسته دختران” برای من یک کشمکش جدید بود.
این بازیگر و کارگردان سینمای ایران ادامه داد: من می توانستم در “دسته دختران” کارهای فیزیکی را خیلی ملموس انجام بدهم اما خارج از این موارد، آنچه برای من مهم تر بود، قصه بود. مادری فرزندانش را در موشک باران های جنگ از دست می دهد و به خط مقدم جنگ می رود تا بمیرد. این قصه برایم از لحاظ درماتیک خیلی مهم بود.
این بازیگر که نقش« یگانه کمایی» را در “دسته دختران” بازی کرده است، خاطرنشان کرد: نمی توان گفت که یگانه کمایی فرمانده است. زنانی به او می پیوندند که هر کدام قصه خود را دارند.
نیکی کریمی همچنین درباره کارکترش در فیلم «دسته دختران» خاطرنشان کرد: این خانم افسرده و غمگین است و بچه هایش را از دست داده و کارگردان تاکید داشت که “یگانه” ( با بازی نیکی کریمی) از همه باید ریکشن هاش کمتر باشد، با نگاه هایی خیره و خسته و تنها انگیزه اش برای اینکه بخواهد بجنگد، کشته شدن بچه هایش است.
او درباره لهجه اش در فیلم “دسته دختران” خاطرنشان کرد: خانم قیدی به شدت تاکید داشت که یگانه کمایی تهران درس خوانده و در جنوب معلم شده و در حقیقت یکی از اشخاصی هست که خیلی محلی صحبت نمیکند و ایشان تأکید داشتند که با لهجه غلیظ جنوبی صحبت نکنم. کارگردان در تمرینات می گفت که هر کسی میزانی از لهجه را باید داشته باشه و در مورد نقش یگانه تاکید داشت که به طور ملموسی باید مشخص باشد که این شخص با لهجه صحبت نمی کند و فقط یکسری کلمات را با لهجه می گوید. خود من به عنوان بازیگر نگران بودم و به خانم قیدی می گفتم که بهتر نیست لهجه همه یک دست باشد ؟ و او گفت نه من دلم می خواهد که هر کدام تان به یک ترتیبی لهجه داشته باشید و لهجه ها یکدست نباشد و روی این موضوع تاکید داشت.
نیکی کریمی همچنین درباره حادثه ای که سر صحنه این فیلم برایش پیش آمد یادآور شد: بعد از یک ماه از فیلمبرداری “دسته دختران” سانحه ای برایم پیش آمد که هم جمجمه ام شکست و هم مهره گردنم آسیب دید، اما آنقدر به کار علاقه داشتم که هر روز تفنگ چند کیلویی را بلند می کردم و سر فیلمبرداری می رفتم.
این بازیگر و کارگردان در پایان گفت: من به خانم قیدی تبریک می گویم، این جور فیلم ها تولیدشان سخت است و تصمیم گیری برای اینکه چنین فیلمی بسازی کار دشواری است و همچنین باید به همه گروه بازیگران فیلم که تجربه دشواری را آزمودند، هم تبریک گفت.
منبع: ایسنا
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
- برخورد سینماگران با جشنواره فیلم فجر؛ مُرده شورها هم گریه کردند!
- اعتراض مهرانه ربی به استفاده از عکسِ کیومرث پوراحمد در جشنواره فجر
- بیانیه انجمن بازیگران درباره برخی اظهارات؛ نادیده گرفتن احوالات روحی جامعه داغدار، دور از موازین اخلاق حرفهای است
- به ادعای سرقت فیلمنامه؛ محمدرضا مروزقی خواستار جلوگیری از نمایش «تقاطع نهایی شب» شد
- اعلام اسامی فیلمهای راهیافته به جشنواره فجر
- درنگی بر جشنواره فیلم فجر/ قاب شکسته سینما
- اگر میدانستم مخالفت میکردم/ واکنش علی نصیریان به پوستر جشنواره فیلم فجر
- تحلیل بازیگری نیکی کریمی؛ شمایل زن فیلسوف و پرسشگر
- رونمایی از پوستر جشنواره فیلم فجر ۴۴ با تصویری از «شیر سنگی»
- «سوت پایان»؛ فیلمی با بار زنانگی و عاطفی قوی
- «دو زن» در آینه مکتب نقد عمیقگرا/ تصویری ماندگار از زنان
- فراخوان جشنواره فیلم فجر ۴۴ منتشر شد
- یادداشت مینا اکبری/ حق انتخاب و قضاوتهای سطحی
- با صدور احکامی از سوی رائد فریدزاده؛ دبیران جشنوارههای ملی و جهانی فیلم فجر معرفی شدند
- یادداشت نیکی کریمی درباره شیوا ارسطویی
نظر شما
پربازدیدترین ها
- نگاهی به موسیقی فیلم «استخر»/ ناظرِ آرام صحنهها
- تاریخچه سریالهای ماه رمضان از ابتدا تاکنون/ در دهه هشتاد ۴۰ سریال روی آنتن رفت
- نشانهشناسی «صد سال به این سالها»؛ از اندوه بیپایان ایران تا احیای حس نوستالژی
- نگاهی به فیلم پرویز ساخته مجید برزگر / پرویز، مستند یک سقوط پس از هبوط
- نگاهی به مستند «ثانیه های سربی»/ در ستایش سینما
آخرین ها
- جشنواره فیلم تورنتو ۲۰۲۶/ پایانِ پایتختِ واحد و بازنویسی جغرافیای قدرت در سینمای جهان
- همگام با بهروز وثوقی در قلههای بازیگری
- درباره فیلم «مرغ»/ منم اسپارتاکوس
- «پروانه»؛ وقتی غیاب، شکل دیگری از حضور است
- نمایش تازه علی اصغری؛ روایتی کمدی از تاریخ تئاتر عامهپسند
- جشنواره ونیز ۲۰۲۶ از نیمه گذشت؛ آیا نتفلیکس با چند فیلم در بخش مسابقه شیر طلا را میبَرد؟
- «مرد عنکبوتی: روز کاملاً جدید» پیشتاز گیشه آمریکا/ فیلم نولان در رده دوم
- یادداشتی بر «اژدهاک»؛ نفرین به راههای رفته بیهوده!
- «بدون ایرج»؛ جسارت و عریانی فیلم در روایت تنهایی انسان ایرانی
- نگاهی به زنانِ «پاتر پانچالی»/ سه برش از یک زندگی
- «دوازده مرد خشمگین»؛ دوازده مرد، یک اتاق، یک تصمیم
- یادداشتی بر بیضاییخوانی؛ تاریخ فقط با نامهای تازه تکرار میشود
- جواد مجابی درگذشت
- نگاهی به موسیقی فیلم «استخر»/ ناظرِ آرام صحنهها
- «۱۵/۱۸» (محلی برای شفا)؛ صدای عصیان جوانان فرانسوی
- حسین وخشوری دبیر اولین جشنواره فیلم فجر و مدیرمسئول هفتهنامه سینما درگذشت
- سینمای تینایجری در ایران/ از دهههای دور تا «تهران کنارت» و «بیداد»
- همزمان با برگزاری ونیز ۲۰۲۶/ آلبرتو باربرا: جشنواره امسال نسبت به سالهای گذشته سیاسیتر است
- پس از کسب چهار جایزه بینالمللی/ ادامه حضور جهانی « این صداها واقعیست» در هشت جشنواره
- مستند «زعفران»؛ زیبایی، توازن و جهانی فراموش شده
- «نفرین توقیف» راهی جشنواره فیلم لندن میشود
- نخستین نمایش جهانی «در جاده با کیارستمی» در بوسان
- اندیشکده خانه تئاتر تاسیس شد
- نمایش «سر به سر» در جشنواره کره جنوبی
- «کوری»؛ وقتی جنایت از یک فرد به شبکه قدرت و سکوت میرسد
- سیکل معکوس نظارت و سانسور بر سینما
- مادری با سه فرزند هنرمند / خاویر باردم: خوششانس بودم که او مرا بزرگ کرد
- جشنواره فیلم بوسان ۲۰۲۶؛ نخستین اکران فیلم مجید مجیدی و نمایش ۵ فیلم ایرانی
- «ضیافت» به پروژه بیضاییخوانی رسید/ «اژدهاک» دوباره خوانده شد
- «استوار ساقی»، «باگ» و «چمدان آبی» در جشنواره احمدآباد هندوستان/ نمایش ۶ انیمیشن





