در پی قطعی شدن پخش فوتبال در زمان جام جهانی در سینماهای سطح کشور و ممنوعیت پخش فوتبال در کافهها، محمدحسین مهدویان در اینستاگرامش نوشت:
از شنیدن خبر نمایش فوتبال در سالنهای سینما عمیقن ناراحت هستم. من مخالف فوتبال نیستم و اتفاقن عاشق تماشای دستهجمعی آن هستم. ولی معتقدم در این ماجرا کسی دلاش به حال مردم و نشاط جمعیشان نسوخته. وگرنه چرا مجوز نمایش فوتبال در کافهها و قهوهخانهها را صادر نمیکنند؟ راستی مگر حق پخش مسابقات فوتبال را از بودجهی کشور و از جیب مردم پرداخت نکردهاند؟ چه دلیلی دارد که برای تماشای آن از مردم پول دوباره بگیرند؟ چرا مثل همه جای دنیا فوتبال را در پارکها و اماکن عمومی، روی تلویزیونهای شهری یا پردههای بزرگ به طور رایگان برای مردم نمایش نمیدهند؟
من غمگینم چون عاشق سینما هستم و همیشه سالن سینما را خانه خود دانستهام. نه به خاطر صندلیهایی که بیشترشان ناراحتاند یا مثلن سقف بلند و یا بوفههای نه چندان پررونقاش. سینما را دوست دارم به خاطر تصویری که روی پردهاش نقش میبندد. سینما جای فیلم دیدن است. اجرای تئاتر رو حوضی و کنسرتهای شیش و هشت و نمایش فوتبال در سینما، معنیاش این است که دوران سیطرهی فیلمسازها و تهیهکنندگان و مدیران فرهنگی بر سینمای ایران تمام شده. انگار باید بپذیریم که حالا زمانهی امپراطوری سینمادارهاست. دیگر آنها هستند که تعیین میکنند پول در نشان دادن چه چیزی روی پردهی نقرهای سینماست. به همین سادگی ما را از خانهمان بیرون میکنند.
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
نظر شما
پربازدیدترین ها
- نگاهی به موسیقی فیلم «استخر»/ ناظرِ آرام صحنهها
- تاریخچه سریالهای ماه رمضان از ابتدا تاکنون/ در دهه هشتاد ۴۰ سریال روی آنتن رفت
- نگاهی به فیلم پرویز ساخته مجید برزگر / پرویز، مستند یک سقوط پس از هبوط
- نشانهشناسی «صد سال به این سالها»؛ از اندوه بیپایان ایران تا احیای حس نوستالژی
- نگاهی به مستند «ثانیه های سربی»/ در ستایش سینما
آخرین ها
- وداع با پیکر جواد مجابی / گزارش تصویری
- جشنواره فیلم تورنتو ۲۰۲۶/ پایانِ پایتختِ واحد و بازنویسی جغرافیای قدرت در سینمای جهان
- همگام با بهروز وثوقی در قلههای بازیگری
- درباره فیلم «مرغ»/ منم اسپارتاکوس
- «پروانه»؛ وقتی غیاب، شکل دیگری از حضور است
- نمایش تازه علی اصغری؛ روایتی کمدی از تاریخ تئاتر عامهپسند
- جشنواره ونیز ۲۰۲۶ از نیمه گذشت؛ آیا نتفلیکس با چند فیلم در بخش مسابقه شیر طلا را میبَرد؟
- «مرد عنکبوتی: روز کاملاً جدید» پیشتاز گیشه آمریکا/ فیلم نولان در رده دوم
- یادداشتی بر «اژدهاک»؛ نفرین به راههای رفته بیهوده!
- «بدون ایرج»؛ جسارت و عریانی فیلم در روایت تنهایی انسان ایرانی
- نگاهی به زنانِ «پاتر پانچالی»/ سه برش از یک زندگی
- «دوازده مرد خشمگین»؛ دوازده مرد، یک اتاق، یک تصمیم
- یادداشتی بر بیضاییخوانی؛ تاریخ فقط با نامهای تازه تکرار میشود
- جواد مجابی درگذشت
- نگاهی به موسیقی فیلم «استخر»/ ناظرِ آرام صحنهها
- «۱۵/۱۸» (محلی برای شفا)؛ صدای عصیان جوانان فرانسوی
- حسین وخشوری دبیر اولین جشنواره فیلم فجر و مدیرمسئول هفتهنامه سینما درگذشت
- سینمای تینایجری در ایران/ از دهههای دور تا «تهران کنارت» و «بیداد»
- همزمان با برگزاری ونیز ۲۰۲۶/ آلبرتو باربرا: جشنواره امسال نسبت به سالهای گذشته سیاسیتر است
- پس از کسب چهار جایزه بینالمللی/ ادامه حضور جهانی « این صداها واقعیست» در هشت جشنواره
- مستند «زعفران»؛ زیبایی، توازن و جهانی فراموش شده
- «نفرین توقیف» راهی جشنواره فیلم لندن میشود
- نخستین نمایش جهانی «در جاده با کیارستمی» در بوسان
- اندیشکده خانه تئاتر تاسیس شد
- نمایش «سر به سر» در جشنواره کره جنوبی
- «کوری»؛ وقتی جنایت از یک فرد به شبکه قدرت و سکوت میرسد
- سیکل معکوس نظارت و سانسور بر سینما
- مادری با سه فرزند هنرمند / خاویر باردم: خوششانس بودم که او مرا بزرگ کرد
- جشنواره فیلم بوسان ۲۰۲۶؛ نخستین اکران فیلم مجید مجیدی و نمایش ۵ فیلم ایرانی
- «ضیافت» به پروژه بیضاییخوانی رسید/ «اژدهاک» دوباره خوانده شد





