گری اولدمن، بازیگر سرشناس بریتانیایی پس از ۴۶ سال با نمایش تکنفره «آخرین نوار کرپ» نوشته ساموئل بکت به صحنه تئاتر بازگشت.
به گزارش سینماسینما، گری اولدمن، بازیگر کهنهکار بریتانیایی، پس از ۴۶ سال از نخستین حضورش در تئاتر رویال یورک، بار دیگر روی صحنه همان سالن درخشید و این بار در نمایش تکنفره نوشته ساموئل بکت با عنوان «آخرین نوار کرپ» به روی صحنه رفت.
این بازگر ۶۷ ساله حالا فرسنگها با جوان تازهکاری فاصله دارد که روزی به او گفته بودند بازیگری را کنار بگذارد و دنبال شغل دیگری برود.
در چهار دهه گذشته، اولدمن به تدریج به یکی از بزرگترین بازیگران نسل خود بدل شده است؛ هنرمندی با سبک بازی بسیار متنوع و پرانرژی که افتخارات بیشماری چون اسکار، سه بفتا و یک گلدنگلوب را کسب کرده است.
امروزه، او یکی از پردرآمدترین بازیگران تاریخ سینماست (با بیش از ۱۱ میلیارد دلار فروش جهانی) و در بریتانیا نیز بهخاطر نقشآفرینی خیرهکنندهاش در نقش جکسون لمب در سریال جاسوسی «اسبهای آرام» (Slow Horses) از اپلتیوی، محبوبیتی گسترده دارد.
جکسون لمب، مدیر بداخلاق و افسرده گروهی از مأموران کنار گذاشتهشده، شخصیتی پرخطا، فاسد و بدبین و بددهن است و این دقیقا همان نوع نقش غیرمعمولی است که اولدمن در حرفهاش استادانه پرورانده است.
ویل اسمیت، خالق و شورانر این سریال، درباره اولدمن گفته: «او بازیگری خارقالعاده است. میتواند تنها با باریک کردن چشمان یا تغییر اندکی در حالت بدن، گذشتهای پیچیده را نمایان کند. بازی او در نقش لمب، کاوشی است در تاریکیهای درونی.»
اولدمن که اغلب «قهرمان طبقه کارگر» توصیف شده، در سال ۱۹۵۸ در محله نیوکراس لندن به دنیا آمد. پدرش جوشکار و دریانوردی سابق بود که وقتی گری هفتساله بود، خانواده را ترک کرد. اولدمن نوجوان ابتدا به موسیقی علاقه داشت اما پس از دیدن مالکوم مکداول روی صحنه، جذب بازیگری شد.
او در کنار شغلهایی چون باربری و فروشندگی کفش، در تئاتر جوانان گرینویچ آموزش دید و پس از پذیرفته نشدن در آکادمی سلطنتی هنرهای دراماتیک، به کالج رز بروفورد رفت. سپس در سالنهایی چون تئاتر رویال یورک، رویال کورت و شرکت سلطنتی شکسپیر به اجرا پرداخت.
در سینما، نخستین نقشاش را در فیلم «یادآوری» (۱۹۸۲) بازی کرد و سال بعد با بازی در نقش یک نئونازی در فیلم تلویزیونی «در همین حال» از مایک لی، چهره شد. اما نقش او در فیلم «سید و نانسی» (۱۹۸۶) بود که شهرت واقعیاش را رقم زد. او برای این نقش وزن زیادی کم کرد و به دلیل ضعف به بیمارستان منتقل شد.
سپس نقشهایش در فیلمهایی چون «دار و دسته» (۱۹۸۹)، «روزنکرانتز و گیلدنسترن مردهاند» (۱۹۹۰)، او را به چهره اصلی نسل نو بازیگران بریتانیایی تبدبل کرد.
در ۱۹۹۱، با بازی در نقش لی هاروی آزوالد در فیلم «JFK» وارد سینمای هالیوود شد و به «روانپریش حرفهای» سینما معروف گشت: از کنت دراکولا در فیلم «دراکولا» (۱۹۹۲) تا پدرخوانده قاچاقچی در «داستان عاشقانه واقعی» (۱۹۹۳) و پلیس فاسد در «لئون: حرفهای» (۱۹۹۴) که یکی از بهیادماندنیترین ضدقهرمانان تاریخ سینماست.
به گزارش گاردین، گری اولدمن با نقش سیریوس بلک در «هری پاتر» و جیم گوردون در سهگانه «بتمن» ساخته کریستوفر نولان، بار دیگر در کانون توجه قرار گرفت. نقشآفرینیاش بهعنوان جاسوس بازنشسته جورج اسمایلی در فیلم «بندزن خیاط سرباز جاسوس» (۲۰۱۱) برایش نخستین نامزدی اسکار را به ارمغان آورد.
اما در نهایت این جایزه را در سال ۲۰۱۸ برای بازی در نقش وینستون چرچیل در «تاریکترین ساعت» گرفت؛ نقشی که ابتدا چندین بار رد کرده بود تا آنکه همسرش او را متقاعد کرد. برای این نقش، ۲۰۰ ساعت گریم، ۱۴ پوند سیلیکون و ۲۰ هزار دلار سیگار کوبایی صرف شد که باعث مسمومیت نیکوتینی او شد.
نقش اصلی اودمن در فیلم «منک» (۲۰۲۰) سومین نامزدی اسکار را برایش به همراه آورد، اما او اعتراف کرده که در این نقش بدون گریم، با خود واقعیاش مواجه شده و احساس آسیبپذیری کرده است.
اکنون، مانند شخصیت کراپ در نمایش «آخرین نوار کراپ» نوشته ساموئل بکت، گری اولدمن هر شب روی صحنه تئاتر با گذشتهاش روبهرو میشود؛ گویی مردی مسن با نسخه جوانتر خود گفتوگو میکند و اگرچه ممکن است بازنشستگیاش نزدیک باشد، اما بدون تردید، او همچنان به درخشش ادامه میدهد.
منبع: ایسنا
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
- بازیگرانی که بدنشان را وقف سینما کردند/ سینما یا قربانگاه؟
- آقای کاپولا! ممنون که فیلم ساختید/ به بهانه سیویکمین سالروز اکران رفیعترین فیلم وحشت تاریخ
- پس از ۲۳۰ روز فیلمبرداری؛ آلفونسو کوارون «سلب مسئولیت» را تمام کرد
- نامزدهای انجمن بازیگران آمریکا معرفی شدند
- جشنواره فیلم پالم اسپرینگ از گری اولدمن تجلیل میکند
- برشهای کوتاه/ فیلم کوتاه فاجعه
- سینماسینما/ ماجرایی که سر فیلمبرداری «منک» فینچر رخ داد؛ گری اولدمن به ستوه آمد!
- گفتوگو با فرناندو آرابال/ فقط افراد دیوانه هستند که میتوانند رؤیاها را محقق کنند
- امیر رضا کوهستانی «در انتظار گودو» را روی صحنه میبرد
- کارگاههای تخصصی جان تراولتا و گری اولدمن در جشنواره فیلم کن
- اتهام کتک زدن همسر سابق بازیگر برنده اسکار تکذیب شد
- جایزه یک عمر دستاورد هنری برای گری اولدمن
- گام بلند گری اولدمن برای کسب جایزه اسکار با نقش چرچیل
- فیلمی که رکورد گینس کمفروشترین فیلم تاریخ سینما را از آن خود کرد
پربازدیدترین ها
آخرین ها
- نمایش «دیوانه خانه زری بوره»/ جُـنون آرام
- استقبال از فیلمهای سینماگران ایرانی در فرانسه چطور است؟
- جنابخان؛ لبخندی بر روزهای پرالتهاب
- جشنواره آمریکایی به فیلم مهران رنجبر جایزه داد
- انتشار کتاب صوتی «ستارهی لیلا» با صدای گلچهره سجادیه
- با اهدای جوایز هفتاد و نهمین دوره؛ «مرگ فروشنده» موفقترین بازسازی یک نمایش در تاریخ جوایز تونی شد
- در شصتمین دوره برگزاری؛ کارلووی واری از مگی جیلنهال و جسی آیزنبرگ تجلیل میکند
- «تهران کنارت»؛ همچون طنینی که در خود میپیچد
- چهار جایزه بینالمللی برای فیلم «این صداها واقعیست»
- موافقت شورای صنفی نمایش با پخش بازیهای فوتبال ایران در سینما
- وکیل مدافع خبر داد: تایید حکم غیابی جعفر پناهی به حبس و ممنوعیت خروج از کشور
- «مجلس ضربت زدن»؛ جدال جهل و خرد
- «بدنام»؛ کابوس زیستن در حاشیه بدنامی
- فیلمبرداری «جزیره من» آغاز شد/ حضور برد پیت در صحنهی بزرگترین رقابتهای موتورسواری جهان
- «خون بس» برنده جایزه بزرگ بهترین فیلمنامه کوتاه رودآیلند شد
- مرجان ساتراپی درگذشت
- مرجان ساتراپی؛ کارگردانی استاندارد و نویسندهای مولف
- «تهران کنارت»؛ من از تو دل نمیکنم
- «پلان آخر بازی»؛ همچون پرندهی مهاجری، که پرواز برایش شکل غایی سفر است
- فخری خوروش؛ بازیگر مولف و ستاره موج نوی سینمای ایران
- «تهران کنارت»؛ زخمهای کاری، از نمایی دیگر
- فرهاد ارجمندی درگذشت
- به حرمت پیدا نشدن ماکان/نامه ای به پرویز پرستویی
- «روز افشاگری» و موضع اسپیلبرگ در استفاده از هوش مصنوعی
- خبرهایی از سریالهای لطیفی، جعفریجوزانی و رضا میرکریمی
- کنسرت «بازی تاج و تخت» روی صحنه میرود
- «استودیو صدای بِربِریَن»؛ فریادها و نجواها
- خوانشی فرویدی از فیلمتئاتر «نیوجرسی»/ تراژدی بیوالایش: از ترومای اولیه تا سیطرهی سائق مرگ
- تدوینگر اسکاری درگذشت
- دلیله و یک نقش مکمل تأثیرگذار
