پس از درگدشت علی معلم هنرمندان و صنوف نسبت به این اتفاق ناگهانی و تلخ واکنش نشان داده اند.
به گزارش سینماسینما، در پیام تسلیت علیرضا رضا داد، آمده:
با آنکه علی معلم دیگر در میان ما نیست اما او آنقدر اثر از خود به یادگار گذاشته است که امروز میتوانیم دائرهالعمارف معلم و فرهنگنامه سینمایی معلم داشته باشیم.
برای همه لحظههای تکرار پذیر و منحصر به فرد سینما علی اثر دارد. آثاری که یا در زمان خودش آن لحظه را تحت تاثیر قرار داده و یا نوع نگاه و نگرش وی به آن لحظه در تاریخ ماندگار شده است.
امروز در تمام لحظههای عمر سینمایی او بیشک حاضر و ناظر است و صاحب اثر و سبک و فرهنگ.
مرور میکنم سه دهه نشست و برخاست با وی را.
از دهه شصت و هفتاد که سالهای آغازین نقد سینما در تلویزیون بود که بیتردید او برای رسانه نوعی از مکتب نقد رسانه ای را پایهگذاری کرد و چه اصراری داشت که آن برنامهها که در شبکه دو میساخت از یک سبک ومرام در نقد پیروی کند و یکدستی خاصی در مجموعه ایجاد شود و همین رد پا و اثر اندیشگی وی را تا آخرین نوشته و آخرین حافظ میتوان مشاهده کرد.
در این آسمان ستارهای چون او یافت نخواهد شد و در زمین سروی چون او نخواهد روئید.
اما فرهنگ و اندیشه او در سینمای ایران ماندگار خواهد بود.
او تمام و کمال مصداق این کلام بود که در شأن بزرگان گفتهاند:
عاش سعیدا و مات سعیدا.
کامیاب زیست و کامروا از این جهان رخت بر بست.
میماند آه و حسرت برای ما و سینمای ایران.
و عرض ادب و احترام و تسلیت به محضر خانواده محترمشان.
بهروز افخمی هم در یادداشت کوتاهی درگذشت علی معلم را تسلیت گفت:
هوالحق
علی معلم یکی بود و جایگزین نداشت. سلیقه اش خاص بود و هوش و سوادش مخصوص خودش بود و ذوق و شعور و سرعت انتقال و تیزی دریافت های ناگهانی و شاعرانه اش هم نظیر نداشت. حکمت و شعر در خاندان معلم البته ریشه دارد، اما علی، حکمت و اشراق خاندانش را با عشق به سینما گره می زد و هر فیلم را مثل یک ایرانی قدیمی و گوهرشناس عیار می گرفت و قیمت می گذاشت. جایش خالی است و خالی خواهد ماند. برای همسرش آذر و پسرانش امید و ایمان آرزوی صبر و سلامت دارم.
انجمن منتقدان ، نویسندگان و پژوهشگران خانه تئاتر در پی درگذشت علی معلم ، پیامی را منتشر کرد که متن این پیام به شرح زیر است :
انتشار خبر درگذشت علی معلم ، بهت آور و تاسف بار بود.
در این واپسین روزهای سال ۱۳۹۵ خورشیدی جامعه هنری ایران یکی از فعالان رسانه ای و سینمایی اش را از کف داد.
علی معلم را اگر چه توده مردم به واسطه فعالیت های سینمایی و رسانه ای می شناسند اما برای اهل تئاتر نیز چهره ای مهربان و دلسوز بود. او چه در ماهنامه دنیای تصویر که سردبیرش بود و چه در جشن حافظ که مدیرش بود ، پیوسته به تئاتر می پرداخت و بها می داد.
برای او که صاف بود و صریح ، از درگاه یزدان پاک طلب آرامش روح و برای بازماندگانش طلب صبر و شکیبایی داریم.
در پیام تسلیت حبیب ایل بیگی آمده:
إنّا لله وإنّا إلیهِ رَاجعُون
مشیت الهی بـر ایـن تعلق گرفـته کـه بهار فرحناک زندگی را خـزانـی ماتمزده بـه انتظار بنشیند و این ، بارزترین تفسیر فلسفـه آفـرینش درفـراخـنای بـی کران هـستی و یـگانه راز جـاودانگی اوسـت.
خبردرگذشت علی معلم عزیز تهیه کننده فهیم ، دلسوز وتوانای سینمای ایران چنان سنگین و جانسوز است که به دشواری به باور مینشیند، ولی در برابر تقدیر حضرت حق چارهای جز تسلیم و رضا نیست خداوند قرین رحمتش فرماید.این ضایعه بزرگ را به خانواده محترم ایشان و جامعه بزرگ سینمای کشور تسلیت عرض می نمایم.
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
- مقایسه فیلمنامه «کوچک جنگلی» تقوایی با سریال افخمی/ از پژوهشِ روایتمحور تا روایتِ موردپسند صداوسیما
- معرفی اعضای شورای سیاستگذاری جشن عکاسان سینمای ایران
- بخش زیادی از انتقاداتی که در برنامه هفت مطرح می شود به خود افخمی بر می گردد
- حرفهای تازه رییس اسبق سازمان سینمایی؛ ایوبی: پشتم را خالی کردند/ دولت باید پایش را عقب بکشد
- بازخوانی سرنوشت «علت مرگ: نامعلوم» / فیلمی که چون پروانه نمایش نداشت، از جشنواره فجر حذف شد
- شبنشینی غیرایرانی در هفتِ یلدایی
- صدور پروانه ساخت سینمایی جدید برای افخمی، روستایی و ۴ کارگردان دیگر
- با احکامی جداگانه از سوی رائد فریدزاده؛ حسینی و شفیعی معاون شدند/ ایلبیگی به موسسه سینماشهر رفت
- زن ۸۰ ساله یهودی سوژه فیلم جدید بهروز افخمی شد
- افخمی: «بی بدن» را به جای «صبح اعدام» وارد مسابقه کنید
- علیرضا رضاداد: ادغام بخش ملی و بینالمللی فیلم فجر نیازمند بازنگری است
- شوکرانِ خنده در عزا/ درباره بهروز افخمی
- لبخندزنان در میان اتاقهای خونآلود/ درباره بهروز افخمی و حضورش در خانه مهرجویی
- با حضور بهروز افخمی؛ سرهنگ ثریای واقعی مهمان اولین برنامه «از سرگذشت» میشود
- تحلیل علیرضا رضاداد از مصائب ساخت فیلمهای دینی/ از رستاخیز تا طلا و مس
نظر شما
پربازدیدترین ها
- نگاهی به موسیقی فیلم «استخر»/ ناظرِ آرام صحنهها
- تاریخچه سریالهای ماه رمضان از ابتدا تاکنون/ در دهه هشتاد ۴۰ سریال روی آنتن رفت
- نشانهشناسی «صد سال به این سالها»؛ از اندوه بیپایان ایران تا احیای حس نوستالژی
- نگاهی به فیلم پرویز ساخته مجید برزگر / پرویز، مستند یک سقوط پس از هبوط
- نگاهی به مستند «ثانیه های سربی»/ در ستایش سینما
آخرین ها
- وداع با پیکر جواد مجابی / گزارش تصویری
- جشنواره فیلم تورنتو ۲۰۲۶/ پایانِ پایتختِ واحد و بازنویسی جغرافیای قدرت در سینمای جهان
- همگام با بهروز وثوقی در قلههای بازیگری
- درباره فیلم «مرغ»/ منم اسپارتاکوس
- «پروانه»؛ وقتی غیاب، شکل دیگری از حضور است
- نمایش تازه علی اصغری؛ روایتی کمدی از تاریخ تئاتر عامهپسند
- جشنواره ونیز ۲۰۲۶ از نیمه گذشت؛ آیا نتفلیکس با چند فیلم در بخش مسابقه شیر طلا را میبَرد؟
- «مرد عنکبوتی: روز کاملاً جدید» پیشتاز گیشه آمریکا/ فیلم نولان در رده دوم
- یادداشتی بر «اژدهاک»؛ نفرین به راههای رفته بیهوده!
- «بدون ایرج»؛ جسارت و عریانی فیلم در روایت تنهایی انسان ایرانی
- نگاهی به زنانِ «پاتر پانچالی»/ سه برش از یک زندگی
- «دوازده مرد خشمگین»؛ دوازده مرد، یک اتاق، یک تصمیم
- یادداشتی بر بیضاییخوانی؛ تاریخ فقط با نامهای تازه تکرار میشود
- جواد مجابی درگذشت
- نگاهی به موسیقی فیلم «استخر»/ ناظرِ آرام صحنهها
- «۱۵/۱۸» (محلی برای شفا)؛ صدای عصیان جوانان فرانسوی
- حسین وخشوری دبیر اولین جشنواره فیلم فجر و مدیرمسئول هفتهنامه سینما درگذشت
- سینمای تینایجری در ایران/ از دهههای دور تا «تهران کنارت» و «بیداد»
- همزمان با برگزاری ونیز ۲۰۲۶/ آلبرتو باربرا: جشنواره امسال نسبت به سالهای گذشته سیاسیتر است
- پس از کسب چهار جایزه بینالمللی/ ادامه حضور جهانی « این صداها واقعیست» در هشت جشنواره
- مستند «زعفران»؛ زیبایی، توازن و جهانی فراموش شده
- «نفرین توقیف» راهی جشنواره فیلم لندن میشود
- نخستین نمایش جهانی «در جاده با کیارستمی» در بوسان
- اندیشکده خانه تئاتر تاسیس شد
- نمایش «سر به سر» در جشنواره کره جنوبی
- «کوری»؛ وقتی جنایت از یک فرد به شبکه قدرت و سکوت میرسد
- سیکل معکوس نظارت و سانسور بر سینما
- مادری با سه فرزند هنرمند / خاویر باردم: خوششانس بودم که او مرا بزرگ کرد
- جشنواره فیلم بوسان ۲۰۲۶؛ نخستین اکران فیلم مجید مجیدی و نمایش ۵ فیلم ایرانی
- «ضیافت» به پروژه بیضاییخوانی رسید/ «اژدهاک» دوباره خوانده شد





