سریال «ریحانه» به کارگردانی سیروس مقدم را حتما یادتان هست. همان سریالی که به مبارزات انقلابیون می پرداخت. در این سریال یک شخصیت بسیار منفی حضور داشت که یک ساواکی بسیار خشن بود.
بازیگر این نقش حسین سحرخیز بود که با بازی درخشانش نشان داد توانمندی زیادی در اجرای نقش های منفی دارد؛ نقش هایی که به گفته بسیاری از بازیگران امتیازی است که به یک بازیگر داده می شود تا او بتواند توانایی های خود را به نمایش بگذارد. سحرخیز در سریال پلیسی- معمایی« هوش سیاه» هم نقش زندانی مرموزی را بازی می کرد که توانست مخاطبان را با خود همراه کند. شاید اگر تولیدات تلویزیون به دلیل کمبود بودجه کم نمی شد، سحرخیز الان به یک سوپراستار تلویزیونی تبدیل شده بود اما روزگار چرخید و سرنوشت فعلا او را خانه نشین کرده است. مدت های زیادی است که این بازیگر نه در تلویزیون دیده شده و نه در سینما. با او هم صحبت شدیم تا برایمان بگوید این روزها چه می کند. هر چند شنیدن این جمله که در کنار خانواده مشغول آشپزی و شستن ظرف هستم چندان خوشایند نبود. سحرخیز در کارنامه خود بازی در تئاتر و کارگردانی چند تله فیلم را نیز دارد. او تاکید می کند پدر بیتا سحرخیز (بازیگر تلویزیون و سینما) نیست و فقط تشابه فامیلی باعث شده که برخی گمان کنند آنها پدر و دختر هستند. حسین سحرخیز چهار فرزند دارد که دو تای آنها ازدواج کرده و دو تای دیگر هنوز مجرد هستند.
چه خبر از دنیای بازیگری؟
خبری نیست در چند قسمت سریال شهرزاد بازی کردم و بعد از آن کاری به من پیشنهاد نشده است. فعلا در خانه مشغول آشپزی و ظرفشویی و کمک به خانه داری هستم تا ببینم چه پیش می آید.
در این دوره های بیکاری امورات زندگی چگونه می گذرد؟
بسختی و با توکل به خدا. مجبوریم با کم و کاستی ها کنار بیاییم. تولید در تلویزیون کم شده و همین باعث شده بسیاری از ما که با این رسانه همکاری می کردیم، کم کار یا بیکار شویم. من حدود ده تله فیلم کارگردانی کرده ام اما مدت هاست تولید تله فیلم کاملا تعطیل شده و همین باعث بیکاری بیشتر شده است.
برخی از بازیگران از دست های پشت پرده انتخاب بازیگران گلایه مند هستند، آیا شما هم با چنین مواردی روبه رو هستید؟
به صورت دقیق و مستند نمی توانم این موضوع را تائید کنم. اما ارتباطاتی را که وجود دارد نمی توان نادیده گرفت، اعتراضی به بازیگرانی که پر کارند، ندارم اما معتقدم الان بیشتر، دستیاران کارگردان بازیگران را انتخاب می کنند دیگر دوره ای که کارگردان در انتخاب بازیگران نقش اساسی داشتند، تمام شده است. حتی گاهی کاگردانی یک بازیگر را برای کارش انتخاب می کند اما اگر دستیارش نخواهد او را به کار دعوت کند ده ها دلیل و اما و اگر می تراشد تا نقش به بازیگر مورد نظر نرسد. اگر دستیاری هم بخواهد بازیگری را به کار بیاورد، مدام به کارگردان یادآوری می کند که فلانی هم هست و کارهای او را به کارگردان و تهیه کننده یادآوری می کند.
بجز بازیگری کار دیگری هم انجام می دهید؟
نه! تنها حرفه ای که بلدم بازیگری و کارگردانی است. وقتی وارد این حرفه شدم اصلا فکرش را هم نمی کردم روزی این حرفه چنین کساد شود و مجبور به خانه نشینی شوم. تا چند سال قبل هرچه سنم بالاتر می رفت، احساس بهتری داشتم چون فکر می کردم بازیگران را براساس تجربه ای که دارند، انتخاب می کنند، تا کیفیت کار بهتر شود اما الان کسی به کیفیت فکر نمی کند. برای انتخاب بازیگران به سابقه آنها توجه چندانی نمی شود و گویا اصلا اهمیتی ندارد.
اگر به عقب برگردید و دوباره جوان شوید، باز هم بازیگری را به عنوان حرفه انتخاب می کنید؟
جواب این سوال کمی دشوار است؛ چون بازیگری یک جور عشق است. باید عاشق این حرفه باشی که بتوانی با سختی هایش کنار بیایی و دوام بیاوری. من دوست دارم در این حرفه همچنان فعال باشم و کار کنم و در اجرای نقش هایم از تجربیاتم استفاده کنم. اکنون بهترین زمانی است که امثال من تجربیات خود را به نمایش بگذاریم اما خانه نشین شده ایم.
با این اوصاف باز هم بازیگری را انتخاب خواهید کرد؟
بله ! چون به این حرفه بسیار علاقه مند هستم.
خانواده با این انتخاب مشکلی ندارند؟
مشکل که زیاد دارند و مدام ازم می پرسند ما چه گناهی کرده ایم که تاوان عشق تو را باید بدهیم اما خوشبختانه شرایط را پذیرفته اند و در دوره های بیکاری حمایت خوبی از من می کنند.
□
روزنامه جام جم
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
نظر شما
پربازدیدترین ها
- نگاهی به موسیقی فیلم «استخر»/ ناظرِ آرام صحنهها
- تاریخچه سریالهای ماه رمضان از ابتدا تاکنون/ در دهه هشتاد ۴۰ سریال روی آنتن رفت
- نگاهی به فیلم پرویز ساخته مجید برزگر / پرویز، مستند یک سقوط پس از هبوط
- نشانهشناسی «صد سال به این سالها»؛ از اندوه بیپایان ایران تا احیای حس نوستالژی
- نگاهی به مستند «ثانیه های سربی»/ در ستایش سینما
آخرین ها
- وداع با پیکر جواد مجابی / گزارش تصویری
- جشنواره فیلم تورنتو ۲۰۲۶/ پایانِ پایتختِ واحد و بازنویسی جغرافیای قدرت در سینمای جهان
- همگام با بهروز وثوقی در قلههای بازیگری
- درباره فیلم «مرغ»/ منم اسپارتاکوس
- «پروانه»؛ وقتی غیاب، شکل دیگری از حضور است
- نمایش تازه علی اصغری؛ روایتی کمدی از تاریخ تئاتر عامهپسند
- جشنواره ونیز ۲۰۲۶ از نیمه گذشت؛ آیا نتفلیکس با چند فیلم در بخش مسابقه شیر طلا را میبَرد؟
- «مرد عنکبوتی: روز کاملاً جدید» پیشتاز گیشه آمریکا/ فیلم نولان در رده دوم
- یادداشتی بر «اژدهاک»؛ نفرین به راههای رفته بیهوده!
- «بدون ایرج»؛ جسارت و عریانی فیلم در روایت تنهایی انسان ایرانی
- نگاهی به زنانِ «پاتر پانچالی»/ سه برش از یک زندگی
- «دوازده مرد خشمگین»؛ دوازده مرد، یک اتاق، یک تصمیم
- یادداشتی بر بیضاییخوانی؛ تاریخ فقط با نامهای تازه تکرار میشود
- جواد مجابی درگذشت
- نگاهی به موسیقی فیلم «استخر»/ ناظرِ آرام صحنهها
- «۱۵/۱۸» (محلی برای شفا)؛ صدای عصیان جوانان فرانسوی
- حسین وخشوری دبیر اولین جشنواره فیلم فجر و مدیرمسئول هفتهنامه سینما درگذشت
- سینمای تینایجری در ایران/ از دهههای دور تا «تهران کنارت» و «بیداد»
- همزمان با برگزاری ونیز ۲۰۲۶/ آلبرتو باربرا: جشنواره امسال نسبت به سالهای گذشته سیاسیتر است
- پس از کسب چهار جایزه بینالمللی/ ادامه حضور جهانی « این صداها واقعیست» در هشت جشنواره
- مستند «زعفران»؛ زیبایی، توازن و جهانی فراموش شده
- «نفرین توقیف» راهی جشنواره فیلم لندن میشود
- نخستین نمایش جهانی «در جاده با کیارستمی» در بوسان
- اندیشکده خانه تئاتر تاسیس شد
- نمایش «سر به سر» در جشنواره کره جنوبی
- «کوری»؛ وقتی جنایت از یک فرد به شبکه قدرت و سکوت میرسد
- سیکل معکوس نظارت و سانسور بر سینما
- مادری با سه فرزند هنرمند / خاویر باردم: خوششانس بودم که او مرا بزرگ کرد
- جشنواره فیلم بوسان ۲۰۲۶؛ نخستین اکران فیلم مجید مجیدی و نمایش ۵ فیلم ایرانی
- «ضیافت» به پروژه بیضاییخوانی رسید/ «اژدهاک» دوباره خوانده شد





