مشرق نوشت :تیم ملی فوتبال ایران برابر مراکش، بازی دو وجهی را به نمایش گذاشت. شاگردان کارلوس کیروش، در نیمه نخست به هدف خود که گل نخوردن بود رسیدند اگر چه از نظر مالکیت توپ، هواداران ناراضی بودند؛ اما در نیمه دوم با کم کردن فشار مراکش، به بازی برگشتند و توانستند حریف را متاثر از عملکرد خود کنند و در پایان نیز، گل برتری با اشتباه بازیکن حریف به ثمر رسید تا کشور در شور و شوق وصف ناپذیری غرق شود.
درباره این مسابقه و ابعاد فنی آن، میتوان نکات بسیاری را متذکر شد که در جای خود قابل بررسی است که کارشناسان بدان خواهند پرداخت؛ اما عملکرد عادل فردوسی پور که گزارش این بازی را بر عهده داشت، بسیاری را متعجب کرد. او که همیشه تراز بالایی از تسلط بر گزارشگری را به نمایش میگذاشت، این بار خود نیز در هیجانات دقایق ابتدایی بازی غرق شد و گزارش انتقادبرانگیزی از بازی ارائه کرد.
بی تردید، فردوسی پور اگر بهترین گزارشگر فوتبال در رسانه ملی نباشد، در زمره دو نفر برتر است. تسلط کامل و حرفهای به میدان و گزارش متن به جای فرعهای بیاهمیت، او را در این سالها متمایز کرده و عادل توانسته خود را در این سطح حفظ کند. همین نیز باعث شده تا انتظارات از وی بالا باشد و مردم با میزانهایی دیگر به نقد عملکرد وی بپردازند. این اتفاق، اما در روز بازی برابر مراکش، با تردیدهایی جدی مواجه شد.
وی در جریان بازی و به خصوص نیمه اول، کاملا مرعوب حریف و شرایط زمین بود. تاکید او بر قطع و پایان بازی در دقایق ابتدایی به دلیل حملات حریف و تاکید بر مالکیت توپ پایین ایران، احساس تحقیر و خودکمتربینی را به مخاطب القا میکرد و البته بسیار آزار دهنده بود. او آنقدر در این مسیر افراط کرد که بارها عنوان داشت، صرف حضور ایران در جام جهانی برای ما کافی است. اما گل دقایق پایانی به یک باره نگاه او را تغییر داد و به تمجیدهای شورانگیز از کارلوس کیروش و شاگردانش پرداخت. این عدم تعادل در نگاه، ریشه در چه چیزی داشت؟
این ماجرا وقتی بیشتر تأملبرانگیز میشود که به یاد آوریم که او چهار سال قبل، دیدار برابر آرژانتین را چگونه و با چه نگاه مثبت و امیدواری گزارش کرد. چه میشود که او به یک باره اینقدر از استانداردها و الزامات گزارشگری خود عدول میکند؟ چرا او تا این حد نگاه تدافعی و هراسناکی از حریفی پیدا میکند که قابل مقایسه با آرژانیتن نیست؟ البته باید خوشحال بود که کادر فنی و بازیکنان تیم ملی چنین نگاهی نداشتند و وارد زمین شدند تا نود دقیقه بجنگند که الحق، موفق نیز بودند.
عادل فردوسی پور باید به این نکته توجه داشته باشد که برقراری تعادل میان آرمان گرایی و واقع بینی ضروری است و برای رسیدن به موفقیت در هر شرایطی باید تلاش کرد. او در روز دیدار برابر مراکش، بیشتر شبیه هواداری بود که روی سکو نشسته و به اتفاقات بازی واکنش نشان میدهد. فردوسی پور باید بداند که انتظارات از او بالاست و چنین اشتباهاتی از سوی او، قابل قبول نیست.
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
- توضیح روابط عمومی ساترا درباره برنامه عادل فردوسیپور در آپارات
- گزارشگری فردوسیپور ممنوع شد؟/ مدیرعامل فیلیمو فایل صوتی منتشر کرد
- وداع رسمی عادل فردوسیپور با صداوسیما با تیتراژی ۹۰ ثانیهای
- چرا تلویزیون از مجریانش مراقبت نمیکند؟/ افول ناگهانی ستارههای تلویزیونی؛ همچنان پرسش برانگیز
- آقای جبلی! صراحت بیشتری داشته باشید /یک بار برای همیشه تکلیف ۹۰ را مشخص کنید
- چرا فردوسی پور کنار گذاشته شد؟ محمد سرافراز: مدیر شبکه ۳ خواست خودی نشان بدهد ۹۰ را تعطیل کرد
- مدیر مخالف عادل فردوسیپور از شبکه ۳ رفتنی شد؟/ شبکه ۲ یا سیما فیلم در انتظار فروغی
- وقتی فردوسیپورها نباشند…
- عادل که نباشد علیفر الگو می شود!
- چرا عادل فردوسیپور، محبوبِ سینماگران است
- معرفی برگزیدگان جشنواره بینالمللی فیلمهای ورزشی ایران/ فوتبال ۱۲۰، بهترین برنامه ورزشی از نگاه مردم
- ساترا اجازه پخش برنامه علی کریمی درباره انتخابات فوتبال را نداد
- فردوسیپور عذرخواهی کرد
- آغاز ماراتن جشنواره سی و نهم فجر / گزارش تصویری
- بغض عادل ما را بس
نظر شما
پربازدیدترین ها
آخرین ها
- هرم طلایی مصر به حبیب باوی ساجد میرسد
- سایت داوری «آیین هفت سال سینمای ایران» رونمایی شد
- گرشا رضایی به «امیرکبیر» پیوست
- آیدا پناهنده: دیگر سریال نمیسازم!
- فوت مدیر دوبلاژ و صداپیشه ایرانی؛ ناهید شعشعانی درگذشت
- پیش از جنایت؛ سینما و مسئولیت اجتماعی در برابر خشونت
- مستند «شهین» نمایش داده میشود
- «مرلین» به تماشاخانه هما میرود/ «اندوه اردیبهشت» روی صحنهی لبخند
- فیلمبرداری فیلم پنجاه و یکم وودی آلن تمام شد
- «فادرلند»؛ وطنی که دیگر نیست
- انتشار نسخه ویژه نابینایان «بدنام» و «کنکل»
- نامزدهای گرمی ۲۰۲۷ معرفی شدند
- مرور آثار کیارستمی در پاریس
- پایان تصویربرداری «سلبریتی»/ روایتی از تقابل چهره عمومی و جهان درونی شهرت
- نمایش مجموعهای از فیلمهای کوتاه و انیمیشن در موزه سینمای ایران
- علیرضا رهگذر درگذشت
- «مجلس قربانی سنمّار» در بیضاییخوانی
- «عشق ممکن»؛ طمع در لباس فضیلت
- نگاهی به سینمای مستقل و هنرمندانه ناصر تقوایی؛ از میزانسنهای ماندگار تا معنای ایستادگی و سکوت
- «یل» فعلا اجازه ادامه انتشار ندارد
- «همسفر» و «ذوق مرگ» در راه سینماها
- پاسداشت خسرو احمدی؛ مرد مهربانی که صادقانه کار میکند
- جلسه شورای داوری انجمن صنفی تماشاخانههای خصوصی برگزار شد؛ تأکید بر حل اختلافات درونصنفی
- سرژ رضوانی؛ هنرمندی چند وجهی که هیچگاه خود را جدا از ایران نمیبیند
- در سیونهمین دوره برگزاری؛ مستند پگاه آهنگرانی نامزد جایزه فیلم اروپا شد
- میکاییل شهرستانی «افسانههای تبای» را روی صحنه میبرد/ «چمدانهای بیمقصد» در خانه نمایش مهرگان
- جشنواره تئاتر فجر۴۵؛ معرفی مدیران بخشهای دیگرگونههای اجرایی، نمایشنامهنویسی و پایش دانشجویی
- سینمای مستند؛ مهمان کمسهم جشنواره ملی فیلم فجر
- «آنها که کمتر میشناسیم»؛ روایتی از زندگی زنان و کودکان روستایی
- گلاب آدینه؛ بازیگر مؤلف و راوی رنجهای معاصر





