روزنامه خراسان نوشت :مینا وحید که به تازگی بعد از ایفای چند نقش معمولی در سینما، با حضور در سریال «بانوی عمارت» بین مخاطبان شناخته شده، در اظهارنظری عجیب در گفت و گو با یک تلویزیون اینترنتی به مجری می گوید: «اگر من الان با شما دست بدهم چه کار می شود؟» تا این جای ماجرا را فعلاً داشته باشید…
بازیگر شدن اتفاق خیلی خوبی است، البته برای جامعه نه، بلکه برای همان کسی که به محض بازیگر شدن و اندکی مورد توجه قرار گرفتن تصور می کند باید درباره همه چیز نظر بدهد و ابراز نگرانی کند. یعنی بازیگری در کشور ما گاهی همردیف مشاغل مهمی مثل دبیرکلی سازمان ملل است. همان طور که دبیر کل سازمان ملل به جای اقدام عملی در خصوص جنگ و جنایت در دنیا، مدام از بروز فاجعه انسانی در نقاط مختلف دنیا ابراز نگرانی می کند تا حقوقش حلال شود و تنها کاری را که از دستش برمی آید، انجام داده باشد بازیگران ما هم درباره مسائل مختلف نظر می دهند و ابراز نگرانی می کنند. البته اگر جلب توجه مخاطب به موضوعات فرهنگی، زیست محیطی و… با نیت جلب توجه نباشد و با سبک زندگی آن آدم، قبل و بعد از شهرت متناسب باشد که خیلی هم عالی است و نقدی به آن نداریم. اما بعضی وقت ها حس می شود تظاهر و در مرکز توجه بودن و از قافله عقب نماندن انگیزه بعضی ها در اظهارنظرهاست و گاهی این رفتار آن قدر ناجور می شود که بازیگر گرامی حتی به موضوعاتی ورود می کند که اصلاً صلاحیت اظهار نظر درباره آن ها را ندارد. حالا ماجرای اظهارنظر اخیر خانم مینا وحید همین است و از یک ابراز نگرانی درباره سرما خوردن گنجشک ها در زمستان یا رعایت نکردن فاصله طولی با خودروهای دیگر رد شده و وارد حوزه ای شده که در تخصص و صلاحیت ایشان نیست. این که احیانا ایشان شاید چیزی را رعایت نکند یک بحث است و در جای خودش بد است اما این که با لحنی حق به جانب و فراتر از صلاحیتش برای اشتباهش دلایلی بیاورد و بخواهد جامعه را هم به آن رفتار ترغیب کند، خیلی بدتر است. کاش بازیگر شدن فقط و فقط زمینه ای فراهم کند تا آدم های بی استعداد به لطف شهرت شعر بگویند یا نمایشگاه عکس و نقاشی برگزار کنند اما…
برچسبها: مینا وحید
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
نظر شما
پربازدیدترین ها
- تاریخچه سریالهای ماه رمضان از ابتدا تاکنون/ در دهه هشتاد ۴۰ سریال روی آنتن رفت
- نشانهشناسی «صد سال به این سالها»؛ از اندوه بیپایان ایران تا احیای حس نوستالژی
- اکران آثار کریم لکزاده و پگاه آهنگرانی در فرانسه
- نگاهی به نمایشنامهخوانی «چهار صندوق»؛ در ستایش رهایی
- نمایش فیلم «نفرین توقیف» در غیاب کارگردان
آخرین ها
- معرفی برگزیدگان چهل و سومین جشنواره بین المللی فیلم کوتاه تهران
- «نیرنگبازها» در تماشاخانه ایرانشهر/ پیشفروش بلیت نمایش «مسلوب» آغاز شد
- علی نصیریان به «ده پهلوان» پیوست
- داریوش عیاری؛ جریانساز سینمای آماتوری و مدافع سرسخت کلاسیسیزم
- «سرخپوست»؛ یک روایت مینیمال
- «سازمان پسماندیه و نظارت بر اَزبله»؛ نقد نابهنجاریهای رفتاری شهروندان
- بازگشت «دیوانه خانه زری بوره» بدون هیچ تغییری در کارگاه تئاتر
- «روز چهلم»؛ بچهای روی پله آخر
- یخچال، سفره و خانواده/ «یخچال»؛ روایتی از فروپاشی تا بازگشت انسجام
- دراماتورژی چیست و چه میکند؟
- اکران آثار کریم لکزاده و پگاه آهنگرانی در فرانسه
- روایت ایرانی «سرخ و سیاه» استاندال
- میراث گناه و اراده رستگاری؛ کلاژ اسطوره و فرم در بازآفرینی «شرق بهشت»
- نمایش کمدی «قبض روح» / گزارش تصویری
- پوستر «من میترسم» رونمایی شد
- یادداشتی بر پروژه «بیضاییخوانی»؛ فرهنگ و هنر را آدم ها می سازند
- نمایشنامهخوانی «آرش»؛ از خوانش متن تا آفرینش روایت
- در ۷ ماه؛ فروش گیشه سینماها به ۱۰۰۰میلیارد تومان رسید
- «نجات ما»؛ یکی از درخشانترین فیلمهای سال فرانسه
- اکران خصوصی فیلم «کافه سلطان»/ گزارش تصویری
- اپرای عروسکی «عشق»/ گزارش تصویری
- درباره مستند «فراموشخانه»/ یادم تو را فراموش
- بلیت تئاتر، اقتصاد و فرهنگ
- نگاهی به اجرای «کارنامهی بندار بیدخش»؛ داستان کبوتری که نرسید و پیکی که در نکوفت
- مستند NAZA؛ وقتی انسان به عدد و خانه به هدف تبدیل میشود
- معرفی برگزیدگان شانزدهمین جوایز ایسفا
- فیلم مجید مجیدی راهی اسکار ۲۰۲۷ شد
- نمایش فیلم «نفرین توقیف» در غیاب کارگردان
- بوسان؛ جایی که آسیا آینده سینمایش را میسازد
- یک جایزه برای فیلمکوتاه ایرانی؛ جشنواره بوسان ۲۰۲۶ برگزیدگانش را شناخت





