عضو کمیسیون فرهنگی مجلس شورای اسلامی گفت: افول کیفی تولیدات سیما نشئت گرفته از کم شدن بودجه این سازمان است که رسانه ملی را اجباراً به سمت پر کردن آنتن به هر قیمتی سوق داده است.
به گزارش سینماسینما ،نصرالله پژمانفر، عضو کمیسیون فرهنگی مجلس شورای اسلامی در گفتوگو با خبرنگار ایکنا در تشریح عملکرد صدا و سیما اظهار کرد: درباره عملکرد صدا و سیما نمیتوان نظر قطعی داد، چون دائماً نظرات موافق و مخالف پیرامون این رسانه در حال تغییر است، اما به هر حال باید بگویم که بخشی از نارضایتی که پیرامون رسانه ملی به وجود آمده نشئت گرفته از محدودیتهای رسانه ملی است که از طرف دولت برای این رسانه به وجود آمده است. همین مسئله هم سبب شده که تلویزیون نتواند آن کیفیت لازم را در تولیدات خود داشته باشد.
وی افزود: منظور از کیفیت تولیدات رسانه ملی بیشتر به آثار فاخر مربوط میشود، زیرا عدهای از مردم به حق انتظار دارند که سریالهای تلویزیونی جملگی کیفیت «الف» داشته باشند و البته مردم از رسانه ملی انتظار دارند که همواره تولیدات جدید و به روزی داشته باشد تا بتواند مخاطبان را سرگرم کند نه اینکه به صورت تکراری برنامههایی را پخش کند. با توجه به این توضیح وقتی نتوانیم این شرایط را فراهم کنیم نتیجه این میشود که به هر قیمت و با هر کیفیت درصدد پر کردن آنتن برآییم.
پژمانفر ادامه داد: بخش دیگر از نارضایتی که از رسانه ملی وجود دارد شاید به مباحث مفهومی آثار سیما مربوط شود، البته اینکه در این حوزه ما موفق عمل کردهایم یا خیر نشئت گرفته از سیاستهای کلانی است که در سیما وجود دارد، برای همین ارزیابی دقیق این موضوع نیاز به کارشناسی دقیق دارد.
وی نقش اسپانسر را در تلویزیون اینگونه توصیف کرد: اینکه ورود اسپانسرها به سیما به نفع این رسانه نبوده، امری غیر قابل کتمان است، اما به هر حال سیما نیز معذوراتی دارد، چراکه این رسانه نمیتواند آنتن را خالی بگذارد، پس مجبور است به هر نحو ممکن وسیله سرگرمی مردم را فراهم کند، در همین راستا از وجود اسپانسرها استفاده میشود تا به نوعی به این نیاز پاسخ داده شود. با این توضیح باید بگویم کوتاهیهایی که امروز در سازمان برنامه بودجه برای تخصیص بودجه به صدا سیما انجام میشود این رسانه را به سمتی هدایت میکند که به نوعی رویه آنتن فروشی را پیش بگیرد.
رئیس فراکسیون قرآن و عترت مجلس شورای اسلامی متذکر شد: آنتن فروشی صدا و سیما به نفع هیچکس نیست، چون همانگونه که در قانون اساسی آمده صدا و سیما یکی از وظایف حاکمیتی است. منظور اینکه ما قادر نیستیم وظیفه رسانه ملی را در اختیار دیگران قرار دهیم. با این توضیح وقتی ما اعتبارات لازم را در اختیار این سازمان قرار نمیدهیم در نتیجه افت کیفی برنامههای صدا و سیما را شاهد خواهیم بود.
وی در پاسخ به این پرسش که برخی محدودیتهای غیر ضروری در رسانه ملی باعث کاهش کیفیت تولیدات سیما نشده است؟ گفت: همانگونه که گفتم رسانه ملی بخش حاکمیتی است. برای همین انتظار میرود بخش حاکمیتی چارچوبهای خودش را رعایت کند. این اتفاق نیز در همه جای دنیا وجود دارد برای همین تعجب میکنم از افرادی که انتظار دارند جمهوری اسلامی از چارچوب خود عدول کند.
عضو کمیسیون فرهنگ مجلس تاکید کرد: نکته دیگری که حتما میخواهم به آن اشاره کنم این است که هر رویش در کنار خود ریزش نیز دارد. منظور اینکه اگر تعدادی مخاطب جذب صدا و سیما میشود طبیعتا عدهای نیز از آن فاصله می گیرند؛ اما به هر صورت آنچه باید جدی گرفته شود چارچوبهایی است که باید در هر شرایطی حفظ شود. به ویژه اینکه ۸۰ میلیون ایرانی به این چارچوبها باور دارند، پس رعایت آن برای سیما ضروری است.
پژمانفر در جواب به پرسش پایانی مبنی بر اینکه آیا بحث نظارتی سیما معطوف به شبکههای اینترنتی و خصوصی نیز میشود؟ گفت: باید بگویم بحثی در رسانه ملی وجود دارد که ما از آن بهعنوان وظایف رسانه ملی نام میبریم. این وظایف نیز باید انجام شود، همانگونه که نیروی انتظامی برای خود رسالتی دارد که به آن عمل میکند، وظایف صداو سیما هم دقیقا به همانگونه است. البته در حوزه نظارت بر شبکههای اینترنتی یا خصوصی مسائلی وجود دارد اما رسانه ملی باید تلاش کند که در مسیر خودش حرکت کند، اتفاقی که اگر رخ دهد نتیجه لازم دریافت خواهد شد.
وی در پایان تاکید کرد: نکته دیگر اینکه نظارت رسانه ملی هر کشوری به روی شبکههای خصوصی امری طبیعی است. آیا در کشورهای دیگر حاکمیت بر بخش خصوصی نظارت ندارد؟ پس باید نظارت رسانه ملی را حق طبیعی حاکمیت بدانیم، هرچند معتقدم برخی چارچوبهای مشخص شده از سوی شبکههای خصوصی در برخی برنامهها رعایت نمیشود ولی سختگیری و محدودیت لازم هم بر روی آنها اعمال نمیشود.
گفتوگو از داود کنشلو
لینک کوتاه
نظر شما
پربازدیدترین ها
- نگاهی به موسیقی فیلم «استخر»/ ناظرِ آرام صحنهها
- تاریخچه سریالهای ماه رمضان از ابتدا تاکنون/ در دهه هشتاد ۴۰ سریال روی آنتن رفت
- نگاهی به فیلم پرویز ساخته مجید برزگر / پرویز، مستند یک سقوط پس از هبوط
- نشانهشناسی «صد سال به این سالها»؛ از اندوه بیپایان ایران تا احیای حس نوستالژی
- نگاهی به مستند «ثانیه های سربی»/ در ستایش سینما
آخرین ها
- وداع با پیکر جواد مجابی / گزارش تصویری
- جشنواره فیلم تورنتو ۲۰۲۶/ پایانِ پایتختِ واحد و بازنویسی جغرافیای قدرت در سینمای جهان
- همگام با بهروز وثوقی در قلههای بازیگری
- درباره فیلم «مرغ»/ منم اسپارتاکوس
- «پروانه»؛ وقتی غیاب، شکل دیگری از حضور است
- نمایش تازه علی اصغری؛ روایتی کمدی از تاریخ تئاتر عامهپسند
- جشنواره ونیز ۲۰۲۶ از نیمه گذشت؛ آیا نتفلیکس با چند فیلم در بخش مسابقه شیر طلا را میبَرد؟
- «مرد عنکبوتی: روز کاملاً جدید» پیشتاز گیشه آمریکا/ فیلم نولان در رده دوم
- یادداشتی بر «اژدهاک»؛ نفرین به راههای رفته بیهوده!
- «بدون ایرج»؛ جسارت و عریانی فیلم در روایت تنهایی انسان ایرانی
- نگاهی به زنانِ «پاتر پانچالی»/ سه برش از یک زندگی
- «دوازده مرد خشمگین»؛ دوازده مرد، یک اتاق، یک تصمیم
- یادداشتی بر بیضاییخوانی؛ تاریخ فقط با نامهای تازه تکرار میشود
- جواد مجابی درگذشت
- نگاهی به موسیقی فیلم «استخر»/ ناظرِ آرام صحنهها
- «۱۵/۱۸» (محلی برای شفا)؛ صدای عصیان جوانان فرانسوی
- حسین وخشوری دبیر اولین جشنواره فیلم فجر و مدیرمسئول هفتهنامه سینما درگذشت
- سینمای تینایجری در ایران/ از دهههای دور تا «تهران کنارت» و «بیداد»
- همزمان با برگزاری ونیز ۲۰۲۶/ آلبرتو باربرا: جشنواره امسال نسبت به سالهای گذشته سیاسیتر است
- پس از کسب چهار جایزه بینالمللی/ ادامه حضور جهانی « این صداها واقعیست» در هشت جشنواره
- مستند «زعفران»؛ زیبایی، توازن و جهانی فراموش شده
- «نفرین توقیف» راهی جشنواره فیلم لندن میشود
- نخستین نمایش جهانی «در جاده با کیارستمی» در بوسان
- اندیشکده خانه تئاتر تاسیس شد
- نمایش «سر به سر» در جشنواره کره جنوبی
- «کوری»؛ وقتی جنایت از یک فرد به شبکه قدرت و سکوت میرسد
- سیکل معکوس نظارت و سانسور بر سینما
- مادری با سه فرزند هنرمند / خاویر باردم: خوششانس بودم که او مرا بزرگ کرد
- جشنواره فیلم بوسان ۲۰۲۶؛ نخستین اکران فیلم مجید مجیدی و نمایش ۵ فیلم ایرانی
- «ضیافت» به پروژه بیضاییخوانی رسید/ «اژدهاک» دوباره خوانده شد





