محسن خان جهانی کارگردان سینمای مستند در اعتماد نوشت :
به نظر من جشنواره سینما حقیقت امسال فاقد فیلمهای جسورانه با سوژههای گرم بود و مهمترین دلیل این مساله به نبود تهیهکننده خصوصی است و به اعتقاد من تا وقتی که تهیهکننده خصوصی مسوولیت تولید فیلمهای مستند را بر عهده نگیرد وضعیت به همین گونه است. فیلمها بیشتر توسط سازمانها و ارگانهای دولت با خواستهها و اهدافی که دارند تولید میشوند و چنین تولیداتی معمولا خلاقیت را از فیلمسازان دریغ میکنند و ما هر ساله شاهد فیلمهای سادهتر و بیخاصیت و بیدردسرتر خواهیم بود و به مرور دیگر شاهد حضور فیلمهایی که مشکلات جامعه را روایت کرده و اتفاقاتی را گوشزد میکند نخواهیم بود.
طی دورههای مختلفی که جشنواره سینما حقیقت برگزار میشد همواره حضور داشتم و امسال نخستین سالی بود که به عنوان تماشاگر فیلمها در جشنواره حضور پیدا میکردم. نکات مهم این دوره به بخش فیلمهای سیاسی برمیگشت که موفق عمل نکرد چرا باید فیلمسازی که برای فیلمش زحمت کشیده و سوژه مهم سیاسی را انتخاب کرده از جشنواره حذف شود؟ معتقدم در این بخش سلیقهای عمل شده اگر قرار باشد جشنوارهای ملاحظات سیاسی را رعایت کند که این به جشنوارهای معمولی تبدیل میشود. همه افتخار ما این است که جشنواره سینما حقیقت از سایر جشنوارهها سطح کیفیتش بالاتر است چون نوع فیلمهایش این را ثابت کرده است.
وزیر ارشاد در این جشنواره قول دادند که به زودی با مستندسازان دیدار داشته باشند. امیدوارم به وعده خود عمل کنند. چون سینمای مستند نیازمند یک اتفاق جدی است. درست است که جشنواره نیازمند نیروهای جوان است اما امسال جای بسیاری از بزرگان سینمای مستند خالی بود.
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
- مشق شب کیارستمی در سینماتک موزه هنرهای معاصر تهران
- گزارشی از نشست بررسی مستند بر سر خاک ساخته محسن خانجهانی در خانه اردیبهشت عودلاجان
- آغاز نمایش مستند «بر سر خاک»/ فیلمی با موضوع محیط زیست
- نامه سرگشاده محسن خانجهانی به وزیر ارشاد/ آقای وزیر! توقع «رپرتاژ» که ندارید؟/ اما و اگرهای یک «مستندنگاری»
- در نشست «تجربههای عینی مستندسازان از کار در دوران کرونا» عنوان شد/ کرونا الفبای زندگی را تغییر داده است
- فیلمبرداری “ABCD” با محوریت کرونا به پایان رسید
- گفتوگو با محسن خانجهانی، کارگردان مستند «انتهای خیابان پاستور»/ پله پله تا پاستور
- فضا بس ناجوانمردانه آشناست
نظر شما
پربازدیدترین ها
- نگاهی به موسیقی فیلم «استخر»/ ناظرِ آرام صحنهها
- تاریخچه سریالهای ماه رمضان از ابتدا تاکنون/ در دهه هشتاد ۴۰ سریال روی آنتن رفت
- نگاهی به فیلم پرویز ساخته مجید برزگر / پرویز، مستند یک سقوط پس از هبوط
- نشانهشناسی «صد سال به این سالها»؛ از اندوه بیپایان ایران تا احیای حس نوستالژی
- نگاهی به مستند «ثانیه های سربی»/ در ستایش سینما
آخرین ها
- وداع با پیکر جواد مجابی / گزارش تصویری
- جشنواره فیلم تورنتو ۲۰۲۶/ پایانِ پایتختِ واحد و بازنویسی جغرافیای قدرت در سینمای جهان
- همگام با بهروز وثوقی در قلههای بازیگری
- درباره فیلم «مرغ»/ منم اسپارتاکوس
- «پروانه»؛ وقتی غیاب، شکل دیگری از حضور است
- نمایش تازه علی اصغری؛ روایتی کمدی از تاریخ تئاتر عامهپسند
- جشنواره ونیز ۲۰۲۶ از نیمه گذشت؛ آیا نتفلیکس با چند فیلم در بخش مسابقه شیر طلا را میبَرد؟
- «مرد عنکبوتی: روز کاملاً جدید» پیشتاز گیشه آمریکا/ فیلم نولان در رده دوم
- یادداشتی بر «اژدهاک»؛ نفرین به راههای رفته بیهوده!
- «بدون ایرج»؛ جسارت و عریانی فیلم در روایت تنهایی انسان ایرانی
- نگاهی به زنانِ «پاتر پانچالی»/ سه برش از یک زندگی
- «دوازده مرد خشمگین»؛ دوازده مرد، یک اتاق، یک تصمیم
- یادداشتی بر بیضاییخوانی؛ تاریخ فقط با نامهای تازه تکرار میشود
- جواد مجابی درگذشت
- نگاهی به موسیقی فیلم «استخر»/ ناظرِ آرام صحنهها
- «۱۵/۱۸» (محلی برای شفا)؛ صدای عصیان جوانان فرانسوی
- حسین وخشوری دبیر اولین جشنواره فیلم فجر و مدیرمسئول هفتهنامه سینما درگذشت
- سینمای تینایجری در ایران/ از دهههای دور تا «تهران کنارت» و «بیداد»
- همزمان با برگزاری ونیز ۲۰۲۶/ آلبرتو باربرا: جشنواره امسال نسبت به سالهای گذشته سیاسیتر است
- پس از کسب چهار جایزه بینالمللی/ ادامه حضور جهانی « این صداها واقعیست» در هشت جشنواره
- مستند «زعفران»؛ زیبایی، توازن و جهانی فراموش شده
- «نفرین توقیف» راهی جشنواره فیلم لندن میشود
- نخستین نمایش جهانی «در جاده با کیارستمی» در بوسان
- اندیشکده خانه تئاتر تاسیس شد
- نمایش «سر به سر» در جشنواره کره جنوبی
- «کوری»؛ وقتی جنایت از یک فرد به شبکه قدرت و سکوت میرسد
- سیکل معکوس نظارت و سانسور بر سینما
- مادری با سه فرزند هنرمند / خاویر باردم: خوششانس بودم که او مرا بزرگ کرد
- جشنواره فیلم بوسان ۲۰۲۶؛ نخستین اکران فیلم مجید مجیدی و نمایش ۵ فیلم ایرانی
- «ضیافت» به پروژه بیضاییخوانی رسید/ «اژدهاک» دوباره خوانده شد





