پانزدهمین جشنواره بین المللی فیلم مستند ایران، «سینماحقیقت» پنجشنبه این هفته آغاز به کار می کند. پس از پشت سر گذاشتن دوره آنلاین که با موفقیت و استقبال دوستداران سینمای مستند همراه بود، دوره پانزدهم با توجه به واکسیناسیون عمومی و کاهش ابتلا به کرونا در هفته های اخیر قرار است حضوری و در پردیس چهارسو برگزار شود.
اگرچه بخش هایی از این دوره جشنواره، همچنان آنلاین و غیرحضوری است، اما بازگشت جشنواره به سینماها و تجربه نمایش فیلم روی پرده، نوید بازگشت به زندگی است. موهبتی که پس از زمستان ۹۸ و در دوران اوج کرونا آهسته آهسته از یاد می رفت. «سینماحقیقت» یکی از مهم ترین و تاثیرگذارترین جشنواره های سینمایی ایران است که با وجود فراز و فرودها و انتقادهایی که به آن در همه ادوار وارد بوده، به دلیل یک امتیاز بزرگ، همیشه مورد توجه و جذاب است. سینمای مستند، در ذات، بدیع و تازه است.
هرچند که افزایش تعداد مستندسازان و آسان شدن فیلمسازی در این حوزه هم، آفت هایی داشته و نسل تازه فیلمسازی بیش از آنکه سینماگر باشند، کشف کننده سوژه هستند و اغلب با زبان سینما آشنا نیستند. اما برخلاف سینمای داستانگو که بسیار در ساز وکارهای تجاری گرفتار آمده و به فروش و پسند بازار دل خوش کرده ، سینمای مستند هنوز ماهیت مستقل خود را حفظ کرده است. سینمایی که در مواجهه با آن و با وجود همه محدودیت ها می توان روزنه هایی از استعداد و نوآوری را دید. فیلم های مستند سینمای ایران، معمولا جسورانه، خلاق و مبتکرانه هستند.
«سینماحقیقت» اصلی ترین تریبون این سینما و سینماگرانش است و به همین دلیل اهمیت ویژه ای دارد. در هفت روز جشنواره است که توجه عمومی به دلیل فضاسازی به این رویداد جلب می شود و دایره مخاطبان جشنواره، خارج از دورهمی ها، جلسه های نقد و بررسی و فضای رسانه ای گسترده شده و موضوع مستند عمومیت می یابد. در سال های اخیر، سینماگران بسیاری از حوزه مستند به سینمای داستانی رفته و مورد توجه قرار گرفته اند، جوانانی که در «سینماحقیقت» دیده شدند، مسیری سهل تر برای ورود به سینمای داستانی داشتند و توفیق در «سینماحقیقت» آنها را به فضای حرفه ای نزدیک کرد. با همه اینها و با جذابیت هایی که سینمای مستند دارد، همه بضاعت سینمای مستند ایران در هفت روز جشنواره خلاصه نشده است.
این جشنواره مثل همه جشنواره ها، بایدها و نبایدهایی دارد و پشت این واژه ها، فیلم ها و فیلمسازانی باقی می مانند که شاید در گذشته برای دیده شدن فیلمشان فرصتی نداشتند اما امروز به کمک پلتفرم ها راحت تر به مخاطب می رسند و این موضوع، ممکن است در طولانی مدت مرجعیت جشنواره «سینماحقیقت» در حوزه سینمای مستند را کمرنگ کند.
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
- «گل سنگ»؛ زیستن در برزخ
- یادداشتی بر مستند «خاکستر»؛ سیفالله در آتش
- نگاهی به نمایش «رامسس دوم»/ شیطان یا فرشته؟
- مصائب زن بودن/ درباره «تاسیان» و قضاوتهای زودهنگام
- زندهباد سینما/ مروری بر کارنامه مصطفی کیایی
- نگاهی به «شیهه»/ به کودکی که هرگز زاده نشد
- «مصائب شیرین ۲»؛ این بهار را خزان نیست
- سفر، سینما و معجزه
- سهم رسانهایها از پروژههای میلیاردی
- مجموعه داستان «تهران، قلهک، کوچه آفتاب» منتشر شد
- «خورشید» فیلمی است که جامعه امروز به آن نیاز دارد/یادداشتی از محدثه واعظی پور
نظر شما
پربازدیدترین ها
آخرین ها
- مراسم تشییع و خاکسپاری پیکر زنده یاد «اکبر عبدی»
- با بازی دیوید جانسون؛ دنباله سوم «پلنگ سیاه» ساخته میشود
- پاتوق مستند و نمایش «دختران باد» و «بوم ایرانی»
- اکبر عبدی به خانه ابدی بدرقه شد
- در رثای خیرخواه، اکبر آقای عبدی!
- خوانهای اودیسئوس؛ سفر اسطورهای میان هیولاها، وسوسهها و آزمونهای انسانی
- اکبر عبدی؛ از بازیگریِ بدن تا آفرینش شخصیت
- آخرین پلان مرد هزارچهره؛ اکبر عبدی در قاب جاودانگی
- اکبر عبدی درگذشت
- عکاس مشهور ایرانی در بستر بیماری/ یک درخواست از وزیر ارشاد
- ۲ فیلم ایرانی در ایتالیا؛ آثار قرایی و عسگری در ونیز ۲۰۲۶ نمایش داده میشود
- کورش سلیمانی از مدیریت تئاترشهر استعفا داد
- «در محاصره» به آفریقا جنوبی میرود
- در هشتاد و سومین دوره برگزاری؛ فیلمهای جشنواره ونیز با آثاری از سینماگران ایرانی اعلام شد
- نولان در صدر لیست؛ فهرستی از ۱۰۰ کارگردان قدرتمند هالیوود منتشر شد
- «اودیسه» نولان؛ سفری خیرهکننده به قلب اسطوره، اما نه به عمق انسان
- به مناسبت هفت سالگی سوینا؛ نسخه ویژه نابینایان «گیلانه» با صدای گلاب آدینه منتشر میشود
- «مرا ببوس»؛ صدای زنی که روایت را از آنِ خود میکند
- آغاز اکران آنلاین مستند «ساعت بیولوژیک»/ جشنواره سریالسازی نوین با روایت عمودی
- «کلاغ»؛ به دنبال روایتی غیرکلیشهای
- «بایسیکلران»؛ دور باطل در جهانی گروتسک
- جشنواره ونیز ۲۰۲۶؛ آیا فیلمی از ایران شانس رفتن به مسابقه را دارد؟
- هجوم به یک سالن تئاتر به دلیل مطالبه مالی!
- نهمین جایزه کتاب سال سینمایی در ایستگاه پایانی
- چرا «مزرعه حیوانات» نفروخت؟
- برای آخرین بار، «مرا ببوس»
- «استخر»؛ خواستن یا نخواستن؟
- فینال جام جهانی رقیب روز یکشنبهی فیلم نولان
- «جزیره رنگین»؛ وقتی خسرو سینایی جنوب را به روایت خود میآفریند
- معمای اقتباس از «طوبا و معنای شب»






