پایگاه خبری تحلیلی سینماسینما

یک منتقد تئاتری در نوشتاری با عنوان «چرا بهنوش طباطبایی در نمایش «مری پاپینز» از پس این کاراکتر برمی‌آید؟» نقطه نظراتش را مطرح کرده است.

به گزارش سینماسینما، وحید سعیدی در این یادداشت  آورده است:« تا آلان چندین نمایش موزیکال براساس آثار مطرحی چون «اولیورتویست»، «بینوایان»، « عروس مرده» با فوجی از ستاره‌های مطرح سینما و تئاتر روی صحنه رفته است.

آثاری که از قضا همگی با وجود بلیت‌های گران قیمت با استقبال مخاطبان روبه رو شده‌اند. توفیق تجاری این نمایش‌ها چند دلیل اصلی دارد،یکی اسم و رسم خود آثار و دیگری سبک و سیاق اجراها و موزیکال بودنشان است، اما در کنار همه این ویژگیها، مهمترین دلیلی که باعث شده تا آثاری از این دست با اقبال تجاری و… مواجه شود حضور ستاره‌های سینما و تئاتر در آن‌هاست. در واقع خیلی از مخاطبان و یا شاید بتوان گفت اکثر آنها برای دیدن بی واسطه ستاره‌های مورد علاقه شان به دیدن این نمایش ها می‌روند.

آنها برای این کار هزینه زیادی هم صرف می‌کنند، گذشته از قیمت بالای بلیت،هزینه‌های رفت و آمد و خوراکی را که حساب کنید رقم گنده‌ای می‌شود. حالا این رقم گنده برای این هزینه شده که طرف ضمن تماشای بیواسطه ستاره مورد علاقه‌اش از هنر بازیگری او هم لذت ببرد، یعنی آنچه را که روی پرده یا قاب تلویزیون دیده را حالا بی واسطه ببینند.

اما در نهایت چیزی عایدش نمی شود، چون ماحصل آنچه که روی صحنه می‌بیند بازیهای بی رمقی است که زیرحجم بالایی از حرکات ریتمیک، آواز و طراحی صحنه و لباس مدفون شده و به چشم نمی‌آید.

اینجا بازیگر است که باید انرژی دو صد چندانی بگذارد تا بدون اینکه از چهارچوب خارج بزند، در هیاهوی رقص ، آواز و جلوه‌گری صحنه و لباس این نوع نمایشها، بازی اش را به رخ بکشد. اتفاقی که شاید تا الان فقط یک نفر از پس آن برآمده است. آن یکی هم کسی نیست جز بهنوش طباطبایی، که این روزها با نقش «مری پاپینز» در نمایشی به همین نام روی صحنه تالار وحدت است.

دلیل این ادعا هم این است که مری پاپینز در بین نمایشهای موزیکالی که روی صحنه رفته به ذات موزیکال است و برای اجرای صحنه‌ای موزیکال نشده است. از همین رو از همان ابتدا برای ترانه خوانی‌ها، حرکات ریتمیک و… طراحی شده و بازیگر برمبنای آن چگونگی خلق شخصیت را طراحی و سپس اجرا کرده است.

طباطبایی برای به باور نشاندن « مری پاپینزی»ی که روی صحنه به آن جان داده با دو چالش روبه‌رو است، یک غلبه بر هیاهوی این نوع نمایش‌ها و دیگری ایجاد حس همذات پنداری مخاطب با کاراکتری چون مری پاپینز.

او میبایست در دل این رقص و آوازها و حجم سنگین موسیقی و …. مخاطبش را با مری پاپینز همراه کند. کاری که از همان اولین لحظه حضور در صحنه آن را به درستی شروع و در نهایت به بهترین شکل ممکن به سرانجام می‌رساند.

نخست انتخاب لحن درست برای مری پاپینز است، که در همان جا تفاوت او با دیگر آدمهای نمایش را هویدا می‌کند، این لحن درست همراه است با طراحی درستی که برای رفتار حرکتی ( نوع راه رفتن و قدم برداشتن تا حرکات دست و سر) این کاراکتر توسط بازیگر انتخاب و اجرا شده است. این طراحی هوشمندانه دو کارکرد دارد،یکی تفاوت مری پاپینز با دیگر کاراکترها را هویدا می‌کند و دیگری اینکه این طراحی همگام است با بخشهای موزیکال و ریتمیک نمایش. در اینجا بازی بازیگر در لایه‌های حرکات ریتمیک و آواز خواندنها نه تنها پنهان نمی‌شود، بلکه خود را به بهترین شکل ممکن بروز می‌دهد.

بهنوش طباطبایی در تئاتر به یک بلوغ رسیده او طی این سالها در تئاترهای سختی بازی کرده از « فصل شکار بادبادکها» تا فیلم–نمایش «آینه‌های روبه رو».

او در کار اولی بیش از ۹۰ دقیقه در سالن اصلی تئاتر شهر روی صحنه‌ای تقریبا معلق یک نمایش سخت را به سرانجام می‌رساند و در دومی مسیر استحاله شدن یک دختر را باز آفرینی می‌کند. آنهم در دو مدیوم صحنه و تصویر. او با کوله باری از این تجربیات به مصاف نمایش موزیکال «مری پاپینز» رفته و از پس آن برآمده است.

منبع: ایسنا