شیوا شجاعی، کارگردان نمایش «سوءتفاهم» گفت: این نمایشنامه از آثار برجسته آلبرکامو محسوب میشود و در آن صحنههای دراماتیک زیادی از روابط انسانها خلق شده است.
به گزارش سینماسینما، شیوا شجاعی کارگردان نمایش جدید «سوءتفاهم» نوشته آلبرکامو که قرار است از ۲۷ دی ماه اجرایش را در تماشاخانه مهرگان آغاز کند، درباره این نمایش گفت: «سوءتفاهم» نمایشنامهای است که توسط آلبرکامو نویسنده بزرگ قرن بیستم، فیلسوف و روزنامه نگار فرانسوی در سال ۱۹۴۳ نوشته شده است.
وی در ادامه افزود:کامو بعداً در سال ۱۹۵۸ این متن را بازنویسی و حک و اصلاح کرد. در مجموع متن ۱۹۵۸ فشردهتر از ۱۹۴۳ است و کامو جملات زیادی را حذف کرده و از اصطلاحات خاص خودش مخصوصاً پوچی و طغیان بیشتر استفاده کرده است.
شجاعی با بیان اینکه این نمایشنامه به سبک درام و پر از صحنههای دراماتیک است که با توجه به روند داستان در دل خود قتلها و جنایتهایی را نیز در بر میگردد، افزود: یکی از بارزترین تفاوتهایی که در این نسخه از متن نسبت به متنهای دیگر وجود دارد این است که به عنوان کارگردان تدبیر را در این دیدم که کار را به سبک درام و جنایی روی صحنه ببرم و صحنههایی جدید با توجه به نمایشنامه به کار اضافه کنم تا بتوانم تصویرسازی خوبی برای مخاطبان در ذهنشان ایجاد کنم.
وی در ادامه یادآور شد: «سوء تفاهم» داستانی را در ارتباط با خانوادهای ۴ نفره در قلب چکسلواکی کشوری سرد و کوهستانی که در مسافرخانه خودشان زندگی میکردند، روایت میکند که بعد از ۳۰ سال پدر میمیرد و پسر هم در سن نوجوانی خانه را ترک میکند و اداره مسافرخانه به دست دختر و مادر پیرش میافتد.
این کارگردان تئاتر اظهار داشت: از ویژگی های بارز این متن میتوان به پوچگرا بودن تک تک کاراکترها و زندگیهایشان اشاره کرد چرا که هر کدام برای رهایی از این پوچگرایی دست به اعمالی میزنند که در آخر باز هم به پوچی و نیستی میرسند.
وی یکی از اصلیترین دغدغههایش برای اجرای این نمایش را نشان دادن اعمالی از جانب آدمها به شمار آورد که گاهی وقتها میتواند زندگی چندین نفر دیگر را نیز به تباهی بکشاند.
منبع: فارس
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
نظر شما
پربازدیدترین ها
- نگاهی به موسیقی فیلم «استخر»/ ناظرِ آرام صحنهها
- تاریخچه سریالهای ماه رمضان از ابتدا تاکنون/ در دهه هشتاد ۴۰ سریال روی آنتن رفت
- نشانهشناسی «صد سال به این سالها»؛ از اندوه بیپایان ایران تا احیای حس نوستالژی
- نگاهی به فیلم پرویز ساخته مجید برزگر / پرویز، مستند یک سقوط پس از هبوط
- نگاهی به مستند «ثانیه های سربی»/ در ستایش سینما
آخرین ها
- وداع با پیکر جواد مجابی / گزارش تصویری
- جشنواره فیلم تورنتو ۲۰۲۶/ پایانِ پایتختِ واحد و بازنویسی جغرافیای قدرت در سینمای جهان
- همگام با بهروز وثوقی در قلههای بازیگری
- درباره فیلم «مرغ»/ منم اسپارتاکوس
- «پروانه»؛ وقتی غیاب، شکل دیگری از حضور است
- نمایش تازه علی اصغری؛ روایتی کمدی از تاریخ تئاتر عامهپسند
- جشنواره ونیز ۲۰۲۶ از نیمه گذشت؛ آیا نتفلیکس با چند فیلم در بخش مسابقه شیر طلا را میبَرد؟
- «مرد عنکبوتی: روز کاملاً جدید» پیشتاز گیشه آمریکا/ فیلم نولان در رده دوم
- یادداشتی بر «اژدهاک»؛ نفرین به راههای رفته بیهوده!
- «بدون ایرج»؛ جسارت و عریانی فیلم در روایت تنهایی انسان ایرانی
- نگاهی به زنانِ «پاتر پانچالی»/ سه برش از یک زندگی
- «دوازده مرد خشمگین»؛ دوازده مرد، یک اتاق، یک تصمیم
- یادداشتی بر بیضاییخوانی؛ تاریخ فقط با نامهای تازه تکرار میشود
- جواد مجابی درگذشت
- نگاهی به موسیقی فیلم «استخر»/ ناظرِ آرام صحنهها
- «۱۵/۱۸» (محلی برای شفا)؛ صدای عصیان جوانان فرانسوی
- حسین وخشوری دبیر اولین جشنواره فیلم فجر و مدیرمسئول هفتهنامه سینما درگذشت
- سینمای تینایجری در ایران/ از دهههای دور تا «تهران کنارت» و «بیداد»
- همزمان با برگزاری ونیز ۲۰۲۶/ آلبرتو باربرا: جشنواره امسال نسبت به سالهای گذشته سیاسیتر است
- پس از کسب چهار جایزه بینالمللی/ ادامه حضور جهانی « این صداها واقعیست» در هشت جشنواره
- مستند «زعفران»؛ زیبایی، توازن و جهانی فراموش شده
- «نفرین توقیف» راهی جشنواره فیلم لندن میشود
- نخستین نمایش جهانی «در جاده با کیارستمی» در بوسان
- اندیشکده خانه تئاتر تاسیس شد
- نمایش «سر به سر» در جشنواره کره جنوبی
- «کوری»؛ وقتی جنایت از یک فرد به شبکه قدرت و سکوت میرسد
- سیکل معکوس نظارت و سانسور بر سینما
- مادری با سه فرزند هنرمند / خاویر باردم: خوششانس بودم که او مرا بزرگ کرد
- جشنواره فیلم بوسان ۲۰۲۶؛ نخستین اکران فیلم مجید مجیدی و نمایش ۵ فیلم ایرانی
- «ضیافت» به پروژه بیضاییخوانی رسید/ «اژدهاک» دوباره خوانده شد
