علیرضا داود نژاد کارگردان سینما با انتشار یادداشتی ، از سرزنش برخی از هنرمندان انتقاد کرد.
به گزارش سینماسینما ، داود نژاد نوشت : آنان که به بازسازیِ سینمای ایران در فردای پیروزی میاندیشند، شایسته است امروز به جای سرزنشِ «بیتفاوتی» در برخی اهالی سینما، از «مطالبهی عدالت» سخن بگویند. باید از غلبهی ویرانگرِ بازار سیاه بر بازار رسمی گفت؛ از ناامنیِ مزمنِ شغلی و از سانسوری که همواره «جانبدارِ تصنع» بوده و سینما را از متنِ باورپذیرِ زندگیِ روزمره، به سوی کلیشه و تقلید رانده است.
باید از قانون توهینآمیزِ «مجوز پیشینی» برای خلق اثر هنری سخن گفت و از آنچه در فردای پیروزی میراثدارش خواهیم بود. باید برای سینمایی چارهجویی کرد که کماکان در مدارِ سیاست و بر محورِ سرمایههای ناشناخته میگردد؛ سینمایی که هنرمندانش یا به انزوای خانگی و یا به فیلمسازی در زیرزمینها پناه بردهاند.
آنان که سودایِ ساختنِ فردای سینما را دارند، بهتر است به جای ملامتِ پیکرِ نحیفِ سینمایی که دههها با سانسور و ناامنیِ معیشت دستبهگریبان بوده، با وعدهی «فرداهای روشن» سخن بگویند. فردایی که در آن، دهها میلیون مخاطبِ ربوده شده توسط بازار سیاه، باید به آمار رسمیِ مخاطبان سینمای ایران بازگردند. ما برای حضور موثر در فضای دیداری-شنیداریِ ملی، منطقهای و جهانی، سالانه به تولید دستکم «هزار فیلم سینمایی» نیاز داریم. ساختن بازاری که در آن «انواع فیلم برای انواع مخاطب» تولید شود، بیش از هر چیز با رواداری نسبت به همکاران و احترام به منزلتِ هنرمندان میسر میشود.
سرزنش و عیبجویی از سینمایی که غرق در بحرانِ بیکاری و تنگیِ معاش است و آثار تهدید، انزوا، ممنوعالکاری و زندان هنوز بر سیمای آن پیداست، نه شرطِ صلاح است و نه رسمِ انصاف؛ و چه بسا شائبهی نوعی تسویه حساب را ایجاد کند.
بنیانگذارانِ سینمای فردا نباید فراموش کنند که جامعهی ایران، علیرغم دستیابی به بنیهی دفاعیِ بومی و توانِ بازدارندگیِ موثر، در پیادهکردنِ «عدالت» کامیاب نبوده و با تحمیلِ قوانینی که با خواستِ اکثریت مغایرت داشته، جامعه را گرفتار شکاف و اختلاف کرده است. ایران، ملت ایران و سینمای ایران قطعا به دورانِ پیش از پیروزی باز نمیگردند. دستیابی به عدالت و اِعمالِ آراءِ اکثریت بر جریانِ امور، تنها چشماندازِ روشنِ پیش روی ملت و فرهنگ و هنرِ این سرزمین است.
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
پربازدیدترین ها
- نشانهشناسی «صد سال به این سالها»؛ از اندوه بیپایان ایران تا احیای حس نوستالژی
- تاریخچه سریالهای ماه رمضان از ابتدا تاکنون/ در دهه هشتاد ۴۰ سریال روی آنتن رفت
- اکران آثار کریم لکزاده و پگاه آهنگرانی در فرانسه
- نگاهی به نمایشنامهخوانی «چهار صندوق»؛ در ستایش رهایی
- نگاهی به فیلم «لیلا» ساخته داریوش مهرجویی/ ماخولیای زنِ ستمکشِ ایرانی
آخرین ها
- محسن راستانی پرکنتراست بود/ خلاق، دقیق و جسور
- به یاد محسن راستانی؛ ممنونم برای عکسهای درجه یکتان
- تردید مخاطبان در تماشای فیلم چینی/ احساس خطر کمپانیهای هالیوود
- آنجا که اسطوره از حصار زمان رها میشود
- محسن راستانی درگذشت
- «بت»؛ روایتی پلی فونیک از انسان در وضعیت آیکونیکال
- ایران و جایزه نوبل ادبی
- این یک سفر جهنمی است؛ حمایت سازنده «تلماسه» از فیلم ایناریتو
- نگاهی به نمایشنامهخوانی «آرش»/ حماسهای که از حافظه ادبی ایران غایب ماند
- نمایش «راشومون»؛ دوزخ قضاوت
- فقر تکراری نیست؛ روایتهای ما در سینما تکراریاند
- معرفی برگزیدگان چهل و سومین جشنواره بین المللی فیلم کوتاه تهران
- «نیرنگبازها» در تماشاخانه ایرانشهر/ پیشفروش بلیت نمایش «مسلوب» آغاز شد
- علی نصیریان به «ده پهلوان» پیوست
- داریوش عیاری؛ جریانساز سینمای آماتوری و مدافع سرسخت کلاسیسیزم
- «سرخپوست»؛ یک روایت مینیمال
- «سازمان پسماندیه و نظارت بر اَزبله»؛ نقد نابهنجاریهای رفتاری شهروندان
- بازگشت «دیوانه خانه زری بوره» بدون هیچ تغییری در کارگاه تئاتر
- «روز چهلم»؛ بچهای روی پله آخر
- یخچال، سفره و خانواده/ «یخچال»؛ روایتی از فروپاشی تا بازگشت انسجام
- دراماتورژی چیست و چه میکند؟
- اکران آثار کریم لکزاده و پگاه آهنگرانی در فرانسه
- روایت ایرانی «سرخ و سیاه» استاندال
- میراث گناه و اراده رستگاری؛ کلاژ اسطوره و فرم در بازآفرینی «شرق بهشت»
- نمایش کمدی «قبض روح» / گزارش تصویری
- پوستر «من میترسم» رونمایی شد
- یادداشتی بر پروژه «بیضاییخوانی»؛ فرهنگ و هنر را آدم ها می سازند
- نمایشنامهخوانی «آرش»؛ از خوانش متن تا آفرینش روایت
- در ۷ ماه؛ فروش گیشه سینماها به ۱۰۰۰میلیارد تومان رسید
- «نجات ما»؛ یکی از درخشانترین فیلمهای سال فرانسه





