بااهمیت به اینکه باید تنوع ژانر در میان فیلم های روی پرده لحاظ شود اما خواست خود مردم است که به فیلم های کمدی روی خوش بیشتری نشان می دهند.
به گزارش سینماسینما مرتضی شایسته بابیان این نکته می گوید:مردم از فیلم های اکشن پلیسی، ملودرام و اجتماعی استقبال نمی کنند فیلم تاریخی که اصلا نمی خواهند ما هم با توجه به خواسته مردم و تحقیقاتی که انجام می دهیم می بینیم که تمایل شان به فیلم های کمدی بیشتر است.
این تهیه کننده با اشاره به دستمزد بالای بازیگران فیلم های کمدی می گوید: «تهیه کنندگان برای اطمینان بیشتر از بازگشت سرمایه شان روی فیلم های کمدی سرمایه گذاری می کنند.»
با این صحبت های شایسته این پرسش مطرح می شود که آیا سینما جای انتقال اندیشه نیست؟ تفکری در لابه لای روایت فیلم ها نباید لحاظ شود؟ صرف قرار دادن دوربین مقابل بازیگران و استفاده از الگوهای تکراری ساختاری برای فیلم سازی کافی است؟
شایسته پاسخ می دهد: «بالاخره تهیه کنندگان باید در سینما کار کنند و پول شان نباید بسوزد و از بین برود. ما بخش خصوصی هستیم که مقطعی تولیدکننده فیلم های «سیاوش»، «پارتی» «می خواهم زنده بمانم» و «بوی کافور، عطر یاس» «تجارت» و… بودیم. آن سال ها فیلم کمدی نبود، ولی ببینیم الان چه اتفاقی افتاده که گیشه سینمای ایران را فیلم های کمدی تصاحب کرده؟ متاسفانه ذائقه مردم به فیلم های کمدی است و به نوعی تهیه کنندگان را مجبور کردند وارد این لاین شوند و از فیلم های خانوادگی یا اکشن استقبال نمی کنند.»
تجربه ثابت کرده اکران فیلم های کمدی فاقد کیفیت لازم به شدت به سطح سلیقه مخاطب آسیب می رساند و به مرور، سینما تماشاگران خود را از دست می دهد. برای اینکه اولا خنداندن مخاطب کار ساده ای نیست در ثانی تماشاگر وقتی فیلم کمدی می بیند نوبت بعدی توقعش بالاتر رفته و فیلم کمدی بهتری به لحاظ داستانی و موضوع و قصه می خواهد. تکرار داستان فیلم های کمدی به مرور از جانب مخاطب پس زده می شود: نکته ای که به نظر می رسد تولیدکنندگان فیلم های کمدی به آن توجهی ندارند.
شایسته با اشاره به اینکه سینمای اجتماعی در حال نابودی است می گوید: «مخاطبین فیلم اکشن ایرانی را با امریکایی مقایسه می کنند و نتیجه می گیرند فیلم اکشن ایرانی کیفیتش خوب نیست پس نبینند: در حال حاضر طرفدار فیلم های کمدی هستند. درنتیجه همین سطح سلائق مختلف است که به کلیت سینما صدمه می زند.»
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
نظر شما
پربازدیدترین ها
- نگاهی به موسیقی فیلم «استخر»/ ناظرِ آرام صحنهها
- تاریخچه سریالهای ماه رمضان از ابتدا تاکنون/ در دهه هشتاد ۴۰ سریال روی آنتن رفت
- نگاهی به فیلم پرویز ساخته مجید برزگر / پرویز، مستند یک سقوط پس از هبوط
- نشانهشناسی «صد سال به این سالها»؛ از اندوه بیپایان ایران تا احیای حس نوستالژی
- نگاهی به مستند «ثانیه های سربی»/ در ستایش سینما
آخرین ها
- وداع با پیکر جواد مجابی / گزارش تصویری
- جشنواره فیلم تورنتو ۲۰۲۶/ پایانِ پایتختِ واحد و بازنویسی جغرافیای قدرت در سینمای جهان
- همگام با بهروز وثوقی در قلههای بازیگری
- درباره فیلم «مرغ»/ منم اسپارتاکوس
- «پروانه»؛ وقتی غیاب، شکل دیگری از حضور است
- نمایش تازه علی اصغری؛ روایتی کمدی از تاریخ تئاتر عامهپسند
- جشنواره ونیز ۲۰۲۶ از نیمه گذشت؛ آیا نتفلیکس با چند فیلم در بخش مسابقه شیر طلا را میبَرد؟
- «مرد عنکبوتی: روز کاملاً جدید» پیشتاز گیشه آمریکا/ فیلم نولان در رده دوم
- یادداشتی بر «اژدهاک»؛ نفرین به راههای رفته بیهوده!
- «بدون ایرج»؛ جسارت و عریانی فیلم در روایت تنهایی انسان ایرانی
- نگاهی به زنانِ «پاتر پانچالی»/ سه برش از یک زندگی
- «دوازده مرد خشمگین»؛ دوازده مرد، یک اتاق، یک تصمیم
- یادداشتی بر بیضاییخوانی؛ تاریخ فقط با نامهای تازه تکرار میشود
- جواد مجابی درگذشت
- نگاهی به موسیقی فیلم «استخر»/ ناظرِ آرام صحنهها
- «۱۵/۱۸» (محلی برای شفا)؛ صدای عصیان جوانان فرانسوی
- حسین وخشوری دبیر اولین جشنواره فیلم فجر و مدیرمسئول هفتهنامه سینما درگذشت
- سینمای تینایجری در ایران/ از دهههای دور تا «تهران کنارت» و «بیداد»
- همزمان با برگزاری ونیز ۲۰۲۶/ آلبرتو باربرا: جشنواره امسال نسبت به سالهای گذشته سیاسیتر است
- پس از کسب چهار جایزه بینالمللی/ ادامه حضور جهانی « این صداها واقعیست» در هشت جشنواره
- مستند «زعفران»؛ زیبایی، توازن و جهانی فراموش شده
- «نفرین توقیف» راهی جشنواره فیلم لندن میشود
- نخستین نمایش جهانی «در جاده با کیارستمی» در بوسان
- اندیشکده خانه تئاتر تاسیس شد
- نمایش «سر به سر» در جشنواره کره جنوبی
- «کوری»؛ وقتی جنایت از یک فرد به شبکه قدرت و سکوت میرسد
- سیکل معکوس نظارت و سانسور بر سینما
- مادری با سه فرزند هنرمند / خاویر باردم: خوششانس بودم که او مرا بزرگ کرد
- جشنواره فیلم بوسان ۲۰۲۶؛ نخستین اکران فیلم مجید مجیدی و نمایش ۵ فیلم ایرانی
- «ضیافت» به پروژه بیضاییخوانی رسید/ «اژدهاک» دوباره خوانده شد





