سینماسینما، نزهت بادی: فیلم نمیتواند از دل پرسهزنیهای بطالت بار و لحظات مرده و سکوت عذابآور امیر، حس معناداری به گمگشتگی و سرگشتگی او ببخشد.
پسر جوان به ناگه غیبش زده و لپتاپ امیر (حسن معجونی) را نیز با خود برده است و امیر به هر جا سرک میکشد و دنبالش میگردد اما بهتدریج معلوم میشود که جستجوی امیر برای یافتن پسر و لپتاپش نیست و او میخواهد گذشته گمشدهاش را دوباره پیدا کند. دوستش میپرسد: چیزهای مهمی که در لپتاپت داری، درباره چیست؟ و امیر میگوید که درباره گذشته. اما گذشته چیزی نیست که بتوان در جایی مخفیاش کرد و دور آر دسترس نگه داشت. گذشته همچون سایه، آدمی را تعقیب میکند و حالا بعد از سالها که معشوق قدیمی بازگشته است، امیر تازه میفهمد که گذشته نمیگذرد و تمام نمیشود و با انسان میماند و بار سنگین خود را تا آخر عمر به زندگیمان تحمیل میکند.
با چنین رویکردی فیلم “بینامی” ساخته علیرضا صمدی از گم شدن لپتاپ و غیاب یک انسان راهی به سوی طرح مسئله فقدان باز میکند و داستان خود را پیرامون مفهوم از دست دادن شکل میدهد و امیر را بهصورت آدمی مینمایاند که گویی در تمام زندگیاش فقط در حال باختن بوده است: از زن محبوبش به دورافتاده است، خانه پدریاش رو به ویرانی میرود، پدرش میمیرد و همسرش نیز میخواهد از او جدا شود. پس وقتی به خودش نگاه میکند، مرد بازندهای را میبیند که هیچ چیزی در این جهان به او تعلق ندارد، حتی کافهای که شبها و روزهایش را در آن میگذراند یا تئاتری که بالاخره پس از سالها میخواهد روی صحنه اجرا کند و حالا با خبر بازگشت یار ازدسترفته، انگار همه نداشتههایش را به یاد میآورد و بیش از هر کسی و هر چیزی، به دنبال خودش میگردد و اینجاست که فیلم نمیتواند ایدهاش را به نتیجه برساند و نشان دهد که امیر را باید گمشده اصلی دانست و مهمترین چیزی که او از دست داده، خودش است.
در واقع فیلم نمیتواند از دل پرسهزنیهای بطالت بار و لحظات مرده و سکوت عذابآور امیر، حس معناداری به گمگشتگی و سرگشتگی او ببخشد. در طول فیلم همه شخصیتهای اطراف امیر از او میپرسند که چرا حالش بد است اما بهتدریج مخاطب از یافتن پاسخی برای این پرسش ناامید میشود و احساس میکند فیلمساز فقط به دنبال نمایش پریشانی و بدحالی شخصیت است و برایش اهمیتی ندارد که از این افسردگی و رنجوری و ملولی به آن حس بیحاصلی و پوچی امیر در آستانه میانسالیاش برسد و ما همراه با او ببینیم که او در تمام این سالهایی که پشت سر گذاشته، فقط از دست داده و چیزی به دست نیاورده است.
آخرین بار که امیر با پدر در حال احتضارش حرف میزند، به او میگوید که از خدا بپرسد اسم زندگی که ما میکنیم، چیست؟ و قرار است فیلم ما را بهعنوان خود برساند: “بینامی” که در خود معنایی از فقدان و غیاب و از دست دادن را پنهان کرده است اما فیلم برای رسیدن به چنین دستاوردی به چیزهایی بیش از یک کافه تاریک و چند جوان سرخورده و موسیقی بمرانیها نیاز دارد و باید بتواند ما را در خلأیی تمام ناشدنی از پوچی و ناکامی شخصیت غرق کند و ما واقعاً تمام شدن او در جاهای خالی و لحظات تهی شده زندگیاش را درک کنیم و در انتها با خود بگوییم حیف از آن عمری که به فنا رفت و هیچ به دست نیامد اما در حال حاضر فیلم خودش در همان بیمعنایی و بیهودگی و خلأیی که نمیتواند القا کند، فرو رفته است و درنهایت نیز چیز بیشتری از شخصیت بازنده خود به دست نمیآورد و فیلم همچون همه ازدسترفتههای امیر، از دست میرود و تماشایش برای مخاطب حاصلی به بار نمیآورد و او را با دست خالی از سالن سینما راهی میکند.
منبع:هنرآنلاین
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
- «روایت ناتمام سیما» قاچاق شد/ علیرضا صمدی: خواهش میکنم نسخه غیرقانونی را نبینید
- اولین تصویر آزاده صمدی در «روایت ناتمام سیما» رونمایی شد
- با اتمام مراحل فنی؛ «بینام» آماده حضور در جشنوارههای داخلی و خارجی شد
- پروانه نمایش یک فیلم صادر شد
- «سیارک» و «صحنهزنی» در جشنواره جهانی فجر
- روایتِ یک موقعیت واقعی
- سلیقه شخصی جایگزین اولویت سینمایی/ درباره غیبت «صحنه زنی» در جشنواره فجر
- پایان فیلمبرداری «صحنهزنی» + عکس
- ادامه فیلمبرداری «صحنهزنی» در تهران + عکس
- هایده صفییاری «صحنهزنی» را تدوین میکند + عکس
- معرفی پروژه جدید مهتاب کرامتی/ «صحنهزنی» در مرحله پیشتولید
- سرگردان بین گذشته و حال/ نگاهی به فیلم «بینامی»
- گاهی گذشته نمی گذرد/ نگاهی به فیلم «بی نامی»
- پایان ممنوعالتصویری باران کوثری در تلویزیون
- اکران یک فیلم جدید از چهارشنبه
نظر شما
پربازدیدترین ها
- نگاهی به سریال پریا / یک عاشقانه نامتعارف
- تاریخچه سریالهای ماه رمضان از ابتدا تاکنون/ در دهه هشتاد ۴۰ سریال روی آنتن رفت
- حقایقی درباره فیلم یک تکه نان به بهانه پخش آن از شبکه نمایش
- حیازدائی از جامعه به سبک نجلا/انتقاد شدید کیهان از سریال نجلا
- نشانهشناسی «صد سال به این سالها»؛ از اندوه بیپایان ایران تا احیای حس نوستالژی
آخرین ها
- «مرلین» به تماشاخانه هما میرود/ «اندوه اردیبهشت» روی صحنهی لبخند
- فیلمبرداری فیلم پنجاه و یکم وودی آلن تمام شد
- «فادرلند»؛ وطنی که دیگر نیست
- انتشار نسخه ویژه نابینایان «بدنام» و «کنکل»
- نامزدهای گرمی ۲۰۲۷ معرفی شدند
- مرور آثار کیارستمی در پاریس
- پایان تصویربرداری «سلبریتی»/ روایتی از تقابل چهره عمومی و جهان درونی شهرت
- نمایش مجموعهای از فیلمهای کوتاه و انیمیشن در موزه سینمای ایران
- علیرضا رهگذر درگذشت
- «مجلس قربانی سنمّار» در بیضاییخوانی
- «عشق ممکن»؛ طمع در لباس فضیلت
- نگاهی به سینمای مستقل و هنرمندانه ناصر تقوایی؛ از میزانسنهای ماندگار تا معنای ایستادگی و سکوت
- «یل» فعلا اجازه ادامه انتشار ندارد
- «همسفر» و «ذوق مرگ» در راه سینماها
- پاسداشت خسرو احمدی؛ مرد مهربانی که صادقانه کار میکند
- جلسه شورای داوری انجمن صنفی تماشاخانههای خصوصی برگزار شد؛ تأکید بر حل اختلافات درونصنفی
- سرژ رضوانی؛ هنرمندی چند وجهی که هیچگاه خود را جدا از ایران نمیبیند
- در سیونهمین دوره برگزاری؛ مستند پگاه آهنگرانی نامزد جایزه فیلم اروپا شد
- میکاییل شهرستانی «افسانههای تبای» را روی صحنه میبرد/ «چمدانهای بیمقصد» در خانه نمایش مهرگان
- جشنواره تئاتر فجر۴۵؛ معرفی مدیران بخشهای دیگرگونههای اجرایی، نمایشنامهنویسی و پایش دانشجویی
- سینمای مستند؛ مهمان کمسهم جشنواره ملی فیلم فجر
- «آنها که کمتر میشناسیم»؛ روایتی از زندگی زنان و کودکان روستایی
- گلاب آدینه؛ بازیگر مؤلف و راوی رنجهای معاصر
- در پنجاهودومین دوره برگزاری؛ نیکول کیدمن در مراسم سزار تجلیل میشود
- «بلفاست»؛ روایت یک رویداد تلخ تاریخی از دریچهی نگاه یک کودک
- پارک چان-ووک «راهزنان رتلکریک» را میسازد
- «بلفاست» زیر ذرهبین منتقدان؛ دریچهای تاریخی به جهان از منظر یک کودک
- فراخوان چهل و پنجمین جشنواره ملی فیلم فجر منتشر شد
- «افسانه سپهر» و «دیاِناِی» در راه اکران آنلاین
- آغاز کنسرتنمایش «فرهاد» از هفته آینده





