شادمهر راستین
خسرو شکیبایی از مهمترین بازیگران سینمای ایران است که سعی کرد صدایش را دوبله نکنند. با اینکه او پیش از بازیگری سینما و تلویزیون، دوبلور و بازیگر تئاتر بود، همچنان در ابتدای کارش در سینما روی صدای او شک وجود داشت. پس از بازی در فیلم «هامون» بود که خسرو شکیبایی شخصیت خود را در سینمای ایران جا انداخت. تمام تلاشش را کرد کارهایش دوبله نشود. او همچنین نوعی از بازیگری را در ایران به وجود آورد که در آن بازیگر با صدای خودش بازی میکرد.
نکته دیگری که کار این هنرمند داشت به چهرهپردازی او برمیگشت. او همیشه میخواست شکیبایی بودنش دیده شود و ابایی نداشت که تماشاگر بداند شکیبایی این نقش را بازی میکند، در عین اینکه نقشهای مختلف را در فیلمهای سینمایی و سریالها بازی کرد.
در سریال «خانه سبز» به عنوان یکی از نویسندگان فیلمنامه همکاری داشتم. آنچه در این سریال و بهویژه یکی از اپیزودهای آن برای من جذاب بود، کاری بود که خسرو شکیبایی با دیالوگهایش میکرد. او به من نویسنده همیشه یاد میداد که دیالوگ وقتی زیباست که در دهان بازیگر خوب
بچرخد.
به عنوان مثال یکی از دیالوگهای این سریال این بود: «ما با هم قهریم اما دلیل نمیشود که با هم صحبت نکنیم»، البته این جمله ابتدا کمی پیچیدهتر بود و خسرو شکیبایی آن را به این شکل تغییر داده بود. پس از چند بار تکرار اما او این جمله را هم نپسندید و گفت «قهریم ولی حرف که میزنیم»، این دیالوگ به سرعت از سوی جامعه استقبال شد و بسیاری آن را در گفتوگوهای روزمرهشان تکرار کردند.
آنچه این سریال و تجربه همکاری با شکیبایی به فیلمنامهنویس جوانی مانند من یاد داد، توجه به لحن و موسیقی کلامی بازیگر بود. در این سریال او لحن و موسیقی کلامی را به فیلمنامه وارد میکرد و همین موضوع بود که من و سایر فیلمنامهنویسان دوست داشتیم دیالوگمان را از زبان او بشنویم.
منبع : اعتماد
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
نظر شما
پربازدیدترین ها
آخرین ها
- هرم طلایی مصر به حبیب باوی ساجد میرسد
- سایت داوری «آیین هفت سال سینمای ایران» رونمایی شد
- گرشا رضایی به «امیرکبیر» پیوست
- آیدا پناهنده: دیگر سریال نمیسازم!
- فوت مدیر دوبلاژ و صداپیشه ایرانی؛ ناهید شعشعانی درگذشت
- پیش از جنایت؛ سینما و مسئولیت اجتماعی در برابر خشونت
- مستند «شهین» نمایش داده میشود
- «مرلین» به تماشاخانه هما میرود/ «اندوه اردیبهشت» روی صحنهی لبخند
- فیلمبرداری فیلم پنجاه و یکم وودی آلن تمام شد
- «فادرلند»؛ وطنی که دیگر نیست
- انتشار نسخه ویژه نابینایان «بدنام» و «کنکل»
- نامزدهای گرمی ۲۰۲۷ معرفی شدند
- مرور آثار کیارستمی در پاریس
- پایان تصویربرداری «سلبریتی»/ روایتی از تقابل چهره عمومی و جهان درونی شهرت
- نمایش مجموعهای از فیلمهای کوتاه و انیمیشن در موزه سینمای ایران
- علیرضا رهگذر درگذشت
- «مجلس قربانی سنمّار» در بیضاییخوانی
- «عشق ممکن»؛ طمع در لباس فضیلت
- نگاهی به سینمای مستقل و هنرمندانه ناصر تقوایی؛ از میزانسنهای ماندگار تا معنای ایستادگی و سکوت
- «یل» فعلا اجازه ادامه انتشار ندارد
- «همسفر» و «ذوق مرگ» در راه سینماها
- پاسداشت خسرو احمدی؛ مرد مهربانی که صادقانه کار میکند
- جلسه شورای داوری انجمن صنفی تماشاخانههای خصوصی برگزار شد؛ تأکید بر حل اختلافات درونصنفی
- سرژ رضوانی؛ هنرمندی چند وجهی که هیچگاه خود را جدا از ایران نمیبیند
- در سیونهمین دوره برگزاری؛ مستند پگاه آهنگرانی نامزد جایزه فیلم اروپا شد
- میکاییل شهرستانی «افسانههای تبای» را روی صحنه میبرد/ «چمدانهای بیمقصد» در خانه نمایش مهرگان
- جشنواره تئاتر فجر۴۵؛ معرفی مدیران بخشهای دیگرگونههای اجرایی، نمایشنامهنویسی و پایش دانشجویی
- سینمای مستند؛ مهمان کمسهم جشنواره ملی فیلم فجر
- «آنها که کمتر میشناسیم»؛ روایتی از زندگی زنان و کودکان روستایی
- گلاب آدینه؛ بازیگر مؤلف و راوی رنجهای معاصر





