سینماسینما، سام بهشتی_ ارسیا تقوا، روانپزشک و نویسنده سینما در گفتگو با سینماسینما درباره حواشی برنامه هفت با مقوله پرخاشگری گفت: در روان شناسی اصطلاح خشم با خشونت تفاوت دارد.
خشم به عنوان یک احساس منفی در زندگی روزمره ی انسان ها به دفعات پیش می اید.اما قرار نیست هر خشمی به خشونت تبدیل بشود. که اگه این طور بود ما هر روز با مصادیق خشونت که پرخاشگری کلامی یا فیزیکی است رو به رو بودیم. و تصور کنید اگه قرار بود مثل حیوانات هر حس خشم ما به خشونت تبدیل می شد دنیا چه جای سخت و دشواری می شد. انسان نسبت به حیوان این مزیت را دارد که خشم خود را کنترل می کند .
وی در تکمیل حرف هایش عنوان کرد: یکی از اتفاق هایی که در جامعه با آن مواجه هستیم، این است که افراد در رسانه ها و فضای مجازی راحت تر واکنش نشان می دهند وپرخاشگری می کنند. شاید یکی از دلایل آن، وجود “شرم”باشد. نگاه چشم در چشم که گاهی باعث می شود ما بعضی حرف ها را نزنیم یا برخی کارها را نکنیم. این نگاه چشم در چشم در دنیای مجازی کمتر است و این بستری برای بی پروایی ما فراهم می کند.
متاسفانه می بینیم که ابراز این خشم گاه با نوعی لذت همراه است و کلی هم علاقمند و طرفدار پیدا می کند؛ مثل گلادیاتورها که با یکدیگر مبارزه می کردند و در انتها یک نفر کشته می شد و تماشاگرها نه تنها واکنشی منفی نسبت به این رفتار حیوانی نداشتند که کلی هم کیف می کردند و هورا می کشیدند. بررسی ها نشان می دهد که خشم خاصیتی سرایت پذیر داره و می تواند از یک نفر به دیگری انتقال پیدا کنه. علاقمندان سینما فیلم کهنه نشدنی “خشم”فریتس لانگ را در این زمینه به خاطر دارند که چطور آتش خشم بی دلیل همه ی یک شهر را به آتش کشید.
تقوا در ادامه افزود: در فضای هنر و به خصوص سینما که قرار است یک روح متعالی در آن جریان داشته باشد کنترل رفتارهایی منفی و یا ابراز آن به شیوه ای مدنی انتظار زیادی نیست. هتاکی اگه بد است از اهل دل نپذیرفتنی تر است. و بدتر اگه اصرار داشته باشیم که هرچه بیشتر بر این طبل گستاخی بکوبیم و نخواهیم که با عذرخواهی، دل علاقمندان خود را شاد کنیم. چه بهتر که اگر ناراحتی وخشمی نسبت به اثری بروز پیدا می کند، به شیوه مدنی و در قالب ادبیات درست مورد انتظار از یک منتقد ابراز بشود و گمان نمی کنم این انتظار زیادی باشد.
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
نظر شما
پربازدیدترین ها
- نگاهی به موسیقی فیلم «استخر»/ ناظرِ آرام صحنهها
- تاریخچه سریالهای ماه رمضان از ابتدا تاکنون/ در دهه هشتاد ۴۰ سریال روی آنتن رفت
- نشانهشناسی «صد سال به این سالها»؛ از اندوه بیپایان ایران تا احیای حس نوستالژی
- نگاهی به فیلم پرویز ساخته مجید برزگر / پرویز، مستند یک سقوط پس از هبوط
- نگاهی به مستند «ثانیه های سربی»/ در ستایش سینما
آخرین ها
- «پروانه»؛ وقتی غیاب، شکل دیگری از حضور است
- نمایش تازه علی اصغری؛ روایتی کمدی از تاریخ تئاتر عامهپسند
- جشنواره ونیز ۲۰۲۶ از نیمه گذشت؛ آیا نتفلیکس با چند فیلم در بخش مسابقه شیر طلا را میبَرد؟
- «مرد عنکبوتی: روز کاملاً جدید» پیشتاز گیشه آمریکا/ فیلم نولان در رده دوم
- یادداشتی بر «اژدهاک»؛ نفرین به راههای رفته بیهوده!
- «بدون ایرج»؛ جسارت و عریانی فیلم در روایت تنهایی انسان ایرانی
- نگاهی به زنانِ «پاتر پانچالی»/ سه برش از یک زندگی
- «دوازده مرد خشمگین»؛ دوازده مرد، یک اتاق، یک تصمیم
- یادداشتی بر بیضاییخوانی؛ تاریخ فقط با نامهای تازه تکرار میشود
- جواد مجابی درگذشت
- نگاهی به موسیقی فیلم «استخر»/ ناظرِ آرام صحنهها
- «۱۵/۱۸» (محلی برای شفا)؛ صدای عصیان جوانان فرانسوی
- حسین وخشوری دبیر اولین جشنواره فیلم فجر و مدیرمسئول هفتهنامه سینما درگذشت
- سینمای تینایجری در ایران/ از دهههای دور تا «تهران کنارت» و «بیداد»
- همزمان با برگزاری ونیز ۲۰۲۶/ آلبرتو باربرا: جشنواره امسال نسبت به سالهای گذشته سیاسیتر است
- پس از کسب چهار جایزه بینالمللی/ ادامه حضور جهانی « این صداها واقعیست» در هشت جشنواره
- مستند «زعفران»؛ زیبایی، توازن و جهانی فراموش شده
- «نفرین توقیف» راهی جشنواره فیلم لندن میشود
- نخستین نمایش جهانی «در جاده با کیارستمی» در بوسان
- اندیشکده خانه تئاتر تاسیس شد
- نمایش «سر به سر» در جشنواره کره جنوبی
- «کوری»؛ وقتی جنایت از یک فرد به شبکه قدرت و سکوت میرسد
- سیکل معکوس نظارت و سانسور بر سینما
- مادری با سه فرزند هنرمند / خاویر باردم: خوششانس بودم که او مرا بزرگ کرد
- جشنواره فیلم بوسان ۲۰۲۶؛ نخستین اکران فیلم مجید مجیدی و نمایش ۵ فیلم ایرانی
- «ضیافت» به پروژه بیضاییخوانی رسید/ «اژدهاک» دوباره خوانده شد
- «استوار ساقی»، «باگ» و «چمدان آبی» در جشنواره احمدآباد هندوستان/ نمایش ۶ انیمیشن
- جایزه بهترین فیلم برداری تونس به فیلم کوتاه «البنات» رسید
- «زن ناشناس» ساخته آرتور هراری، موفق در گیشه
- همچون غرش شیری باستانی که در درهای خواب رفته به گوش میرسد





