همایون ارشادی معتقد است: بازیگری یک علم است و بازیگر کسی است که بتواند همه نقشها را به خوبی ارائه دهد. در مورد نقشهایی که ایفا میکنم ابتدا به این موضوع فکر میکنم که آن نقش باید در وجود من باشد تا بتوانم آنرا اجرا کنم درغیر اینصورت از عهده آن بر نمیآیم.
به گزارش سینماسینما به نقل از روابط عمومی موزه سینمای ایران، همایون ارشادی با بیان اینکه از کودکی با سینما آشنا بوده است، گفت: در کودکی آبادان زندگی میکردم. همانطور که می دانید شرکت نفت آبادان در آن سالها سینمایی داشت که از مجهزترین سینماهای ایران بود و بیشتر در آن فیلمهای مصری نمایش داده میشد اما یک شانس هم داشتیم که به خاطر سینما تاج آبادان فیلمهایی به زبان اصلی هم نمایش داده میشد و با توجه به اینکه در آن زمان تفریح زیادی نداشتیم بیشتر به سینما میرفتیم . یادم میآید که جمعه صبحها هر هفته برای دیدن فیلمها به سینما میرفتیم بدین ترتیب از کودکی با سینما آشنا بودم.
وی ادامه داد: اوج آشنایی من با سینما در دوران دانشجوییام در ایتالیا اتفاق افتاد در زمان انقلاب فرهنگی فرانسه که فیلمها بیشتر فرهنگی- سیاسی بود و ما اغلب هفتهای سه چهار بار برای دیدن فیلم ها به سینما میرفتیم و حُسن سینمارفتن ما در آن زمانها این بود که بعد از سینما درباره فیلم ها بحث میکردیم.
ارشادی در پاسخ به سوال زنده یاد زاون قوکاسیان مبنی بر اینکه شنیده شده اولین بار در سینما با فیلم تهمینه میلانی ایفای نقش داشتید؟ پاسخ داد: با محمد نیک بین در خیابان گرگان همسایه بود و اتفاقی در آمریکا همدیگر را دیدیم و یک روز باهم با یک پرواز به ایران برگشتیم . زمانیکه محمد نیک بین با تهمینه میلانی ازدواج کردند من یکی از شاهدان ازدواج آنها بودم . بعد از چندماه یک روز خانم میلانی به من زنگ زد و گفت یک فیلم دارم به نام«کاکادو» برای بازی میآیی من هم رفتم و درآن فیلم با محمد نیک بین همبازی شدیم.
بسیاری از نقشها را به خاطر رفاقت پذیرفتم
وی درباره همکاریاش با زنده یاد « عباس کیارستمی» نیز توضیح داد: وارد شدنم به سینما شدم را مدیون عباس کیارستمی هستم و ماندن من در سینما درواقع با فیلم ایشان بود. خیلیها با فیلمهای ایشان وارد سینما شدند اما کارشان را ادامه ندادند و همان یک نقش را ایفا کردند.
ارشادی خاطرنشان کرد: خیلی از کارهایی را که در سینما پذیرفتم به خاطر رفاقت بوده است و اگر میخواستم از روی حرفه گری انتخاب کنم شاید در برخی ها بازی نمیکردم.
پرویز پرستویی از بهترین بازیگران سینما است
وی با بیان اینکه بازیگر کسی است که بتواند همه نقشها را ارائه دهد، گفت: از نظر من بازیگری یک علم است. در مورد نقشهایی که ایفا می کنم ابتدا به این موضوع فکر میکنم که آن نقش باید در وجودم باشد تا بتوانم آنرا اجرا کنم درغیر اینصورت از عهده آن بر نمیآیم. به عنوان مثال، اگر به من میگفتند باید نقش یک آدمکش را بازی کنی من قطعا نمیتوانستم. به نظر من پرویز پرستویی یکی از بهترین بازیگران سینمای ایران است زیرا از عهده همه نقشها به خوبی برمیآید.
ارشادی با اشاره به اینکه کارش را در سینما به شکل حرفهای با فیلم «طعم گیلاس» شروع کرده است، بیان داشت: در ابتدا انتظار نداشتم در سینما باقی بمانم همانطور که میدانید در فیلمهای آقای کیارستمی اغلب نابازیگرها ایفای نقش میکردند و آنها معمولا همان یک بازی را داشتند و دیگر ادامه نمیداند به همین دلیل من هم تصور میکردم با همان یک فیلم حضورم در سینما تمام میشود اما بعد از آن ادامه دار شد در فیلم های عشق گمشده، درخت گلابی و … نیز حضور داشتم.
وی ادامه داد: در ابتدا نقشها کمی کلیشهای بود و بیشتر نقش یک روشنفکر یا مهندس را به من میدادند و بعدها نقش های دیگری هم پیشنهاد شد. من از آن دسته بازیگرهایی بودم که برایم خیلی مهم نبود که کارگردان بعدی که میخواهم در فیلمش ایفای نقش داشته باشم چه کسی باشد اینکه از من خواسته بود تا در فیلمش بازی کنم برایم اهمیت داشت زیرا تصورم این بود که من را لایق دانسته تا نقش مورد نظر را بازی کنم.
جنگ همیشه تنفر نیست
ارشادی درباره حضورش در فیلم «ملکه» ساخته محمدعلی باشه آهنگر نیز نیز توضیح داد: در فیلم ملکه در نقش یک افسر عراقی در خاک عراق بودم و داستان درباره یک دیده بان بود. بدین شکل که در سکانسی دیده بان باید میگفت که من کجا هستم تا با موشک من را بزنند اما او با فاصله بیشتری آدرس میدهد تا موشک به من نخورد و این نشان میدهد که جنگ همیشه تنفر نیست.
وی با اشاره به اینکه عشق به سینما او را در سینما نگه داشت، گفت: در سینما بیشتر از روی علاقه کار کردم البته گاهی هم جنبه های مادی آن برای گذران زندگی نیز مطرح بوده اما من درحدود ۱۵ فیلم کوتاه برای جوانها کار کردم و حتی از جیب خودم هم برای آنها گذاشتم زیرا به این کار عشق داشتم و میدانستم جوانی که از من خواسته تا در فیلمش بازی کنم اولین کارش است و برایش اهمیت دارد بنابراین حضورم به احترام کسی بوده که وارد این حرفه شده و برایم جنبه مادی آن مهم نبوده است.
ارشادی در پایان خاطرنشان کرد:همیشه از اینکه یکی از آن ارکان کوچکی باشم که به جوانی که میخواهد وارد سینما شود کمک کنم ، لذت برده ام و اینکار را ادامه میدهم.
گفتنی است، گفتگوی تاریخ شفاهی موزه سینمای ایران با «همایون ارشادی» در سال ۱۳۹۰ انجام وضبط شده است و اجرای آنرا زنده یاد زاون قوکاسیان بر عهده داشته است. این گفتگو امروز ۵ فروردین سال ۱۴۰۰ همزمان با زادروز هنرمند پیشکسوت سینما و تلویزیون «همایون ارشادی» برای اولین بار منتشر شده است.
یادآور می شود، موزه سینمای ایران به عنوان مجموعه ای فرهنگی و تاریخی که روایتگر سیر تاریخ و تحولات سینمای ایران است خود را موظف میداند نظرات و دیدگاههای سینماگران باتجربه و پیشکسوت را جمع آوری کرده تا نسلهای آینده با نگاه و مسیر زندگی و نحوه خلق وشکل گیری آثار هنرمندان و صاحب نظران هنر سینما آشنا شوند . انتشار این مطالب به معنای تایید و یا رد نظر اشخاص نیست و صرفا جنبه پژوهشی و ضبط تاریخ شفاهی داشته وهدف پرداختن به سرگذشت و تاریخ سینمای ایران است.
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
- از «بادکنک سفید» تا «طعم گیلاس» در نیویورک
- داوران ایرانی معرفی شدند؛ افتتاح جشنواره جهانی فیلم فجر با فیلمی از عباس کیارستمی
- برای همایون ارشادی که به تازگی به ابدیت پیوست؛ بازیگر سکوت و تأمل
- بدرقه پیکر همایون ارشادی به خانه ابدی
- طعم تلخ گیلاس
- همایون ارشادی درگذشت
- فوت بازیگر فیلم عباس کیارستمی/ احمد احمدپور درگذشت
- نگاهی به «پیرپسر» و تطابق آن با جهان سینمای کیارستمی/ اول به پیرامون، بعد به دوردستها
- «خانه دوست کجاست؟» یک فیلم صلح طلب است
- پرونده جنجالی عباس کیارستمی در «طعم عباس»
- «خانه دوست کجاست» در تازهترین قسمت سینماماجرا
- ۲ فیلم جدید روی پرده سینماها میرود
- نمایش «طعم گیلاس» در قزاقستان
- در بخش ۱۰ فیلم برتر؛ «کلوزآپ» عباس کیارستمی در جشنواره ایدفا اکران میشود
- کیارستمی در آثار خود بیشتر به دنبال راه حل بود/ فرم برای کیارستمی همیشه اهمیت داشت
نظر شما
پربازدیدترین ها
- تاریخچه سریالهای ماه رمضان از ابتدا تاکنون/ در دهه هشتاد ۴۰ سریال روی آنتن رفت
- یادداشتی بر یک فیلم محترم؛ «ایرو»
- یادداشت محسن امیریوسفی در سوگ عباس اسفندیاری، بازیگر «خواب تلخ»/ مرگ یک سلبریتی خصوصی
- برخورد سینماگران با جشنواره فیلم فجر؛ مُرده شورها هم گریه کردند!
- گفتوگو با داریوش خنجی، مدیر فیلمبرداری کاندیدای اسکار ۲۰۲۶/ نورپردازی به سبک نیویورک دهه ۵۰
آخرین ها
- به بهانه اجرای «چهار صندوق» بیضایی در تهران/ مترسکی که با دست خودمان میسازیم
- فردریک وایزمن درگذشت
- «روایت یک انتصاب »؛ شروع سرخوشانه، پایان تراژیک
- رابرت دووال درگذشت
- جسد تهیهکننده سریال «تهران» پیدا شد
- محک خوردن نامزدهای اسکار در جوایر اسپیریت
- حذف لوکیشن برای یک فیلم؛ «کشتن ساتوشی» با پسزمینهی هوش مصنوعی فیلمبرداری میشود
- بدرقه پیکر اسفندیار شهیدی به خانه ابدی
- ماجرای یک جایزه برای ۲ فیلم
- عنایت بخشی درگذشت
- یک سقوط آماری در سینما/ برنامه نامشخص سینماها برای ماه رمضان
- اسفندیار شهیدی درگذشت
- گفتوگو با داریوش خنجی، مدیر فیلمبرداری کاندیدای اسکار ۲۰۲۶/ نورپردازی به سبک نیویورک دهه ۵۰
- با حضور «ویم وندرس» رئیس هیأت داوران؛ هفتاد و ششمین جشنواره بینالمللی فیلم برلین افتتاح شد
- «روح انگیز شمس» درگذشت
- برخورد سینماگران با جشنواره فیلم فجر؛ مُرده شورها هم گریه کردند!
- هوای تازه در جشنواره/ ۴ فیلم مستقل ایرانی در برلین ۷۶
- یادداشتی بر «همنت»؛ نوعی تجربهی سوگ که تسکینی از ما دریغ شده را بازمیگرداند
- فوت یکی از بنیانگذاران سینمای آزاد ایران/ بصیر نصیبی درگذشت
- یادداشتی بر مستند «خاکستر»؛ سیفالله در آتش
- اعتراض مهرانه ربی به استفاده از عکسِ کیومرث پوراحمد در جشنواره فجر
- بیانیه انجمن بازیگران درباره برخی اظهارات؛ نادیده گرفتن احوالات روحی جامعه داغدار، دور از موازین اخلاق حرفهای است
- یادی از نظامالدین کیایی؛ صدابرداری که اخلاق حرفهایاش زبانزد بود
- بخش قابل توجهی از فیلمبرداری فیلم مارون هنوز به پایان نرسیده است
- اهدای جوایز انجمن کارگردانان آمریکا ۲۰۲۶/ مهمترین جایزه DGA به پل توماس اندرسن رسید
- به ادعای سرقت فیلمنامه؛ محمدرضا مروزقی خواستار جلوگیری از نمایش «تقاطع نهایی شب» شد
- برگزیدگان جشنواره روتردام ۲۰۲۶ معرفی شدند
- گفتوگو با پرویز نوری/ سینمای ایران از تماشاچی جدا شده است*
- دیالکتیک آشوب و سینمای مقاومت: از مانیفستهای مدرن تا استیصال پستمدرن
- نظامالدین کیایی درگذشت





