مرحوم علی حاتمی اعتقاد داشت جمشید مشایخی بهترین کسی است که دیالوگهای شاعرانهاش را میگوید.
به گزارش سینماسینما، جمشید مشایخی متولد ۶ آذر سال ۱۳۱۳ در تهران است. او پیش از حضور در سینما سالها در صحنه تئاتر بازیگری آموخت و در سال ۱۳۳۶ در اداره تازه تاسیس هنرهای دراماتیک استخدام شد و به عنوان بازیگر کار خود را در برنامه نمایشی کانال سوم غیردولتی آغاز کرد و با ایفای نقش در فیلم کوتاه “جلد مار” هژیر داریوش به همراه فخری خوروش جلوی دوربین رفت.

او حتی به خاطر بازی سینمایی اش برای مدتی از کار تأتر اخراج شد. در واقع کار حرفهای خود را از سال ۱۳۴۹ به طور رسمی شروع کرد. بازی جمشید مشایخی در نقشهای تاریخی همچون “شازده احتجاب”، “کمال الملک” و رضا تفنگچی/خوشنویس در سریال “هزار دستان” نشانگر از توانایی بازیگری اوست. با این حال، در کارنامه بازیگری او، نقشهای کم ارزش نیز شاهد هستیم که به گفته خود، پذیرفتن آن نقشها را برای کمک به کارگردانها قبول میکند، هرچند به کارنامه بازیگری اش لطمه وارد شود. او در سال ۱۳۶۳، بابت بازی در دو فیلم “گلهای داوودی” و “کمالالملک”، برندهٔ سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش اول مرد جشنواره فیلم فجر شد. از نمایشهای مهم او بازی در نقش “بزرگ آقا” در نمایش میراث کارِ بهرام بیضایی در تالار ۲۵ شهریور در آذر ماه ۱۳۴۶ بود.
آغاز همکاری مشایخی با علی حاتمی به سال ۵۲-۵۳ باز میگردد زمانی که حاتمی “داستانهای مولوی” را در نوروز ۵۳ به روی آنتن فرستاد. درست سال بعد از آن در سال ۵۴ حاتمی “سلطان صاحبقران” را با مشایخی کار کرد که آن هم سریالی در ۱۳ قسمت بود که برای تلویزیون ساخته شد و اولین بار در سال ۵۴ به روی آنتن رفت و بار دوم آن در سال ۵۶ این سریال پخش شد. در سال ۵۶ حاتمی “سوته دلان ” را کار کرد و مشایخی که پیش از این تجربه همکاری با او را داشت در این فیلم به ایفای نقش پرداخت.

به قول حاتمی، او بهترین کسی است که دیالوگهای شاعرانهاش را میگوید. دیالوگهایش در “سوتهدلان” را به یاد بیاورید یا در “هزاردستان” و حتی “کمالالملک” را.
مشایخی در اکثر فیلمهای علی حاتمی حضور داشت و حاتمی، بهترین نقشهایش را برای او مینوشت. این دو در پنج فیلم با همدیگر همکاری کردند. در “دلشدگان” هم قرار بود جمشید مشایخی حضور داشته باشد ولی قراردادش با سریال “پیک سحر” مانع از آن شد. در “مادر” هم به همین شکل. در تختی آخرین فیلم حاتمی که نیمهکاره ماند هم نقش داشت اما مشایخی دلیل این عدم همکاری را شیطنت عدهای میداند که نمیخواستند او و حاتمی همکاری کنند.
فیلمهایش با حاتمی را بیشتر از بقیه کارهایش دوست دارد. میگوید حاتمی، سعدی سینماست؛ در سینما شعر میگوید و مشایخی، شعر را بیش از سینما دوست دارد و علاقهاش به حافظ و مولانا بسیار است. پس از فیلمهای حاتمی، “روز واقعه” را دوست دارد و طلسم را.
سینما را با “خشت و آیینه” آغاز کرد و تا پیش از آن، یک تئاتری دوآتشه بود؛ آنقدر شیفته که کار اداری را هم به خاطر تئاتر رها کرد. مشایخی روح ناآرامی داشت. در خدمت سربازی تاب نیاورد و از دانشگاه هم انصراف داد اما تئاتر، مکانی بود برای روح ناآرام او که حالا از مفاخر سینما و تئاتر ماست. او وارد اداره تولید تئاتر شد؛ به همراه خیلیهای دیگر؛ به همراه انتظامی و نصیریان و والی.

در واقع “خشت و آیینه” او را به سینما برد اما باعث نشد که تئاتر را رها کند و تا سالهای سال بعد، او همچنان به تئاتر وفادار ماند. با این که نقشش در خشت و آیینه کم بود، اما همواره از مشکلبودن نقشش یاد میکند و با احترام از کارگردان آن نام میبرد. فیلم، آغاز جریان روشنفکری در سینما بود و مشایخی، بازیگری نام گرفت که در این جریان فیلمسازی، بازیگری میکند.
بعد از انقلاب، او مدتی مدیر اداره تئاتر شد تا اینکه بیماری باعث شد از نمایشی در حال تمرین بیرون برود. با اینکه حکم استخدامی او در اداره تئاتر، کارگردانی است اما او تنها یک نمایش را کارگردانی و تمام وقتش را صرف بازیگری کرد.
مشایخی در طی این سالها در آثار بسیار زیادی حضور یافت و با کارگردانان بسیاری همکاری کرد. از آثار پیش از انقلابش تا آثار پس از انقلابش در هر کدام خوش درخشید و نقشهایش را جاودانه کرد، اما او از سال ۹۳ و پس از ایفای نقش در فیلم “رفقای خوب ” به کارگردانی مجید قاری زاده که در سال ۹۵ به روی پرده سینماها رفت و بازی در سریال “در قصهها زندگی میکنند ” در اثر دیگری حضور نیافت.
استاد پیر و مو سفید کرده سینما این روزها بیش از هرچیز به آرامش و استراحت نیازمند است. در طی این سالها شایعات بسیار زیادی برای مشایخی ساخته شد و خانواده او هرازگاهی باید به تکذیب این شایعات میپرداختند، اما خوشحالیم که او زنده و سلامت در کنار خانواده سینماست و امسال هشتاد و سومین سال تولدش را در کنار او جشن میگیریم و میگوییم استاد سایهات مستدام.
منبع: هنرآنلاین
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
- درنگی در فرم، فرهنگ و زیباییشناسیِ سینمای ایرانی/ در باغِ شیداییِ علی حاتمی
- نمایش نسخه مرمتشده «دلشدگان» در موزه سینمای ایران
- لیلا حاتمی در ۵سالگی خیابانهای تهران را خلوت کرد!
- سینمای ملی ایران را تعریف کنید و شکل آن را بکشید
- ۱۹ هنرمند زن بر اساس جمله علی حاتمی ایران را تصویر کردند
- انتشار قسمت سوم نسخه ویژه نابینایان «هزار دستان» با صدای بهروز رضوی
- داستان ۴۷۱۱ و فیلم «مادر» زنده یاد علی حاتمی
- یکی از یادگاریهای علی حاتمی در موزه سینما/ دفترچه دیالوگهای «حاجی واشنگتن» + عکس
- رونمایی از کتاب زنده یاد جمشید مشایخی / گزارش تصویری
- حسن فتحی ، علی حاتمی و تحریف تاریخ
- مراسم یادبود جمشید مشایخی و همسرش در اکران «بریکولاژ؛ زندگی نادر مشایخی» برگزار شد/ مشایخی: موسیقی و شعر از زندگی ایرانیان جدا نشدنی است
- گرامیداشت یاد علی حاتمی در برنامه سینماتک خانه هنرمندان/ نعمتالله: پا جای پای سنتهای فیلمسازی علی حاتمی گذاشتهایم که پیش میرویم
- مصطفی جلالی فخر : فیلم های علی حاتمی می تواند باعث جذب گردشگر به ایران شود
- علی حاتمی و ایرانِ آرمانی
- علی حاتمی اعتقاد داشت جلال مقدم،اکبر عبدی و فرامرز صدیقی صداهای قابل توجهی ندارند
نظر شما
پربازدیدترین ها
آخرین ها
- موزه فضاپیمای جرج لوکاس افتتاح شد
- برای نخستین بار؛ السالولدور به اسکار نماینده میفرستد
- سینمای اجتماعی از ناگزیری تا ضرورت
- «امیرعلی»؛ جستوجوی عدالت آموزشی در قاب مستند
- «کلاغ»؛ چرا زخمها تمام نمیشوند؟
- «چهار صندوقِ» بهرام بیضایی نمایشنامهخوانی میشود
- مارتین اسکورسیزی به فیلم بهمن قبادی پیوست
- نگاهی به موسیقی فیلم «زیبا صدایم کن»/ یک عاشقانه آرام
- یادداشتی بر برخوانی نمایشنامه «آرش»؛ از ستوربانی تا کمانداری، از حماسه تا تراژدی
- برای شرکت در نود و نهمین دوره جوایز آکادمی؛ برای نخستین بار واتیکان یک فیلم به اسکار میفرستد
- گرامیداشت روز سینما / گزارش تصویری
- «داستانهای موازی»؛ همه نمیدانند
- «مردن ترسناک نیست»؛ شرافت در قامت زیبای معشوق
- فوت مستندساز شیلیایی؛ پاتریشیو گازمن درگذشت
- نامه آقااسفندیار به رائد فریدزاده؛ اهدای نشان به آقای داوودنژاد را به شما تبریک میگویم!
- مدیر جشنواره جهانی مونترال درگذشت
- همزمان با معرفی هیات انتخاب؛ فیلمهای تجربی راهیافته به چهلوسومین جشنواره فیلم کوتاه تهران معرفی شدند
- نخستین پیشنشست همایش نمایشنامهپژوهی/ از آسیبشناسی پژوهش تئاتر تا ضرورت بازخوانی تاریخ ادبیات نمایشی ایران
- «غروب در دیاری غریب» به باغ کتاب رسید
- جشنواره ونیز ۲۰۲۶/ «کمی نور»؛ در شرایط ناامیدی
- روز سینما مبارک، اگر چیزی برای مبارک گفتن مانده باشد
- «پرده آخر»؛ نمونهای از یک فیلم ایرانی در ژانر پلیسی و معمایی
- «زن ناشناس»؛ داستانی از روزهای آزادی دانمارک در سال ۱۹۴۵
- ماموریت جدید صدای نمایشنامه نویس؛ بیشتر شنیده شدن/ برگزیدگان دوره پنجم معرفی شدند
- تصویربرداری «ده پهلوان» آغاز شد
- جشنواره ونیز ۲۰۲۶؛ جایزه آیرون دلا لاگونا به «مُراقب» رسید
- جشنواره ونیز ۲۰۲۶؛ شیرطلایی به «زن ناشناس» رسید/ یک جایزه برای بازیگر ایرانی
- جشنواره ونیز ۲۰۲۶؛ لاله مرزبان بهترین بازیگر زن بخش افقها شد
- نشست رسانهای روسای خانه سینما؛ عسگرپور: شورای پروانه ساخت حذف شود، نه پروانه ساخت
- «عبور از نمیدانم» در موزه سینما





