پایگاه خبری تحلیلی سینماسینما

رخشان بنی اعتماد پس از تماشای نمایش «کوکوی کبوتران حرم» در یادداشتی به تجلیل از این نمایش پرداخت.

به گزارش سینماسینما، در متن این یادداشت آمده است:

نمایش “کوکوی کبوتران حرم” پچ پچه ، زنان بی صدایی است که چون سایه آنچنان نزدیک به ما که دیده نمی شوند . مثل همسایگانمان ، مادرانمان ، خواهرانمان و اصلا خودمان که  ناگفته هایمان از فرط فراوانی به روزمره گی و عادت کشیده می شود .
قلم “علیرضا نادری ” مثل دیگر کارهای ماندنی اش ، در حکم تیغ به غایت تیزی در دست جراحی کهنه کار ، به ظرافت لایه هایی تو در تو ی کالبد جامعه را می شکافد و پیش روی چشمان غفلت زده می گذارد .
“افسانه ماهیان ” کاروان زائرانش را هوشمندانه به مقصد می رساند . مسافرانی از تبار آرزو بر دلان همیشه تاریخ، که حسرت های حداقلی را با خود به گور می برند . یک به یک شخصیت ها در عین معمولی بودن ، انقدر معمولی که هر روز هزاران شان را در کوچه و خیابان می بینی که با سبدهای خرید و کیسه های پارچه ای در دست از خم کوچه ای به خیابانی می گذرند و تو فکر می کنی این زنان هیج کاری در دنیا جز پختن و شستن و حامله شدن و زاییدن ندارند و همین زنان معمولی، ترا آنچنان ماهرانه از پس کوچه های پیچ در پیچ نادیده، به پستوی دنیای ساده شان می کشانند که با تک تک شان محشور می شوی . از آن دختر سر به هوای اغواگر گرفته تا زن میانسال ِآمرِ نهی از منکر .
همدل می شوی با مرضیه و بهناز و ناهید و مسیح و عاطفه و فروغ و دیگر مرضیه و یلدا و فرزانه و گیتی و شقایق و شیدا و …