پایگاه خبری تحلیلی سینماسینما

جمشید هاشم پور همسایه خوب ماست و ما جام جمی ها و ساکنان بلوار میرداماد هر روز، او را در حال پیاده روی می بینیم. او در عادتی پسندیده و به جامانده از دوران ورزشکاری اش، هنوز به سلامت جسمش اهمیت می دهد و به طور غبطه برانگیزی مسیری طولانی را طی می کند تا علاوه بر حفظ شادابی جسمی و روحی برای بازی در نقش های پیشنهادی آمادگی کامل داشته باشد.

تصمیم گرفتیم پس از این همه سال، حق همسایگی را بجا بیاوریم و از جمشید آریای معروف، ستاره سال های دور و بازیگر خوب این سال ها دعوت کنیم تا قدم روی چشم ما بگذارد و به روزنامه بیاید. هاشم پور اما اهل مصاحبه، هیاهو و جنجال نیست و طی سال ها خیلی کم و انگشت شمار تن به گفت وگو داده است. ما هم به خواسته او احترام گذاشتیم و فقط از حضور شیرینش برای خوش و بشی ساده و صمیمانه استفاده کردیم. اما هاشم پور میان همین گپ و گفت دوستانه، چیزهای بامزه ای گفت که نقل برخی از آنها خالی از لطف نیست و می دانیم که برای شما هم جالب است. این شما و این جمشید هاشم پور.

یک خاطره جالب
یکی از روزهایی که مثل همیشه مشغول پیاده روی بودم، جوانی با صدای بلند گفت: آقای مشایخی! آقای مشایخی! من هم ایستادم و گفتم: بله، جانم عزیزم؟ گفت: می خواهم یک عکس با شما بگیرم. من هم قبول کردم. عکس را گرفت و رفت. چند روز بعد در مسیر پیاده روی ام دوباره همان جوان را دیدم. آمد جلو و گفت: من عکس شما را به پدرم نشان دادم و گفتم با آقای مشایخی عکس گرفته ام. او هم به من گفت: خاک بر سرت، تو چطور هنرمندان مملکتت را نمی شناسی؟ این محمدعلی کشاورز است!

تکرارنشدنی با رسول ملاقلی پور
هیوا، قارچ سمی، مزرعه پدری و میم مثل مادر، چهار فیلمی بود که با زنده یاد رسول ملاقلی پور کار کردم. به همکاری با این کارگردان خوب افتخار می کنم، چرا که او باعث تغییر و تفاوت در پرسونای بازیگری ام شد. البته او شخصیت پیچیده ای داشت و هرکسی نمی توانست خودش را با روحیات او سازگار کند. با این حال من همیشه ارتباط خوبی با رسول داشتم و ملاحظه اش را می کردم. خاطره بامزه ای از او دارم؛ یک بار پلانی را فیلمبرداری کردیم و فکر می کردم که کارم را خوب انجام دادم، اما او به من گفت: جمشید، تو با این بازیت، گند زدی به فیلم من! من گفتم خب، پلان را دوباره بگیریم. او گفت: نه، این قدر بد بود که دیگر قابل تکرار نیست.

قارچ سمی
اگر بخواهم در میان تمام نقش هایم یک فیلم را دوباره بازی کنم، آن یک فیلم «قارچ سمی» است. به نظرم فیلم قشنگ و تاثیرگذاری بود، اما آن طور که باید، از سوی مردم دیده نشد و مورد بی مهری قرار گرفت. فیلم با پس زمینه جنگ و دفاع مقدس روایت می شد و کمی ثقیل بود. مردم بیشتر دنبال این هستند که بخندند و چنین فیلم هایی خیلی با ذائقه آنها جور نیست.

سر تراشیده
معمولاکارگردان، فیلمنامه نویس، تهیه کننده و طراح گریم هستند که برای ظاهر یک کاراکتر تصمیم می گیرند و خود بازیگر نقش چندانی در این میان ندارد. این طوری نبود که من به سازندگان یک فیلم بگویم سرمرا بتراشید. آن موقع برخی آقایان ارشاد فکر می کردند خودم عمدا می گویم که در فیلم ها سر مرا بتراشید تا بیشتر به چشم بیایم. این ضرورت فیلمنامه و شخصیت بود که چنین شمایلی را می طلبید. برای همین تیپ و سرتراشیده، چند سال مرا ممنوع الکار کردند.

من و یول برینر
اسم که مهم نیست، مهم کاری است که ارائه می شود. تغییر اسم و انتخاب نام هنری برای بازیگران، موضوعی است که در سینمای دنیا هم رواج دارد و معمولااسم بازیگرانی را که در دهان نچرخد و آسان تلفظ نشود، تغییر می دهند. تغییر اسم من از هاشم پور به آریا هم به همین دلیل بود، اما دوستان اجازه ندادند با این اسم به فعالیتم ادامه دهم. مثلااسم واقعی یول برینر بازیگر سرشناس هالیوود و نقش فرعون در «ده فرمان»، ایول باریسویچ برینر بود. به دلیل سر تراشیده، خیلی ها می گفتند شبیه یول برینر هستم.

دهه ۶۰ برخی دوستان به شوخی می گفتند یول برینر و جمشید هاشم پور، هردو ۱۵ میلیون و ۳۰۰ هزار تومان دستمزد می گیرند! من هم می گفتم البته ۱۵ میلیونش مال برینر است و من فقط آن ۳۰۰ هزارتومانش را می گیرم!

تجلیل مدیرمسئول جام جم از هاشم پور

جمشید هاشم پور پس از گپ و گفتی صمیمانه با برخی اعضای تحریریه روزنامه، دیداری با دکتر مراد عنادی، رئیس موسسه و مدیرمسئول روزنامه جام جم داشت و در جریان کم و کیف فعالیت های این روزنامه قرار گرفت. در پایان این دیدار، دکتر عنادی به پاس یک عمر فعالیت پربار هنری جمشید هاشم پور، از این چهره محبوب و مردمی با اهدای لوح تقدیر تجلیل کرد.

برخی از نقش های ماندگار

زینال بندری / تاراج

هنوز خیلی از مردم، جمشید آریا را با نقش معروف زینال بندری در «تاراج» ساخته ایرج قادری به یاد می آورند. زینال قاچاقچی سابقه داری است که از جایی به بعد متحول می شود و با کمک رئیس پلیس مبارزه با مواد مخدر، علیه قاچاقچیان مبارزه می کند. سکانسی که زینال پسر معتادش، صبری را برای ترک اعتیاد در زیرزمین خانه حبس می کند، از به یادماندنی ترین لحظات فیلم است.

جمال / مادر

هاشم پور یکی از متفاوت ترین نقش هایش را در فیلم «مادر» زنده یاد علی حاتمی بازی کرد؛ آن هم زمانی که فیلم های اکشن و ماجراجویانه او در کانون توجه قرار داشت. هاشم پور نقش مردی عرب به نام جمال را بازی می کرد که در واقع برادر ناتنی بچه های «مادر» بود. سکانسی که او در مقابل ظلم و زورگویی محمد ابراهیم (محمدعلی کشاورز) به غلامرضا (اکبر عبدی) می ایستد در خاطره ها مانده است.

بازرس صدرالدین رکنی / پرده آخر

زمانی بیشتر فیلم های سینمای ایران دوبله می شد و خیلی کم پیش می آمد صدای واقعی خود بازیگران را بشنویم. یکی از بازیگرانی که مردم مشتاق شنیدن صدای او بودند، هاشم پور بود که معمولامنوچهر اسماعیلی با آن صدای باوقارش به جای او صحبت می کرد. «پرده آخر» ساخته واروژ کریم مسیحی از نخستین فیلم هایی بود که باعث شد صدای خوشایند این بازیگر را هم بشنویم، ضمن این که بازی متفاوتی هم از او شاهد بودیم؛ در نقش بازرسی که درگیر ماجرای مرموزی می شود و همیشه از درد قدیمی میخچه پایش گلایه دارد.

شاهین / افعی
فیلم «افعی» ساخته محمدرضا اعلامی در سال ۷۱ به پدیده ای در سینمای ایران تبدیل شد و خیلی از تماشاگران علاقه مند به ژانر اکشن را به سینماها کشاند. دراین میان سهم جمشید هاشم پور در این موفقیت و محبوبیت غیرقابل انکار است که با شمایلی جدید و رمبو وار یک تنه دخل خیلی از خلافکاران را آورد و بارها باعث سوت و کف تماشاگران شد.

دومان قائمی / قارچ سمی
نقش آفرینی هاشم پور در «قارچ سمی» ساخته زنده یاد رسول ملاقلی پور، دست کمی از بازی پرویز پرستویی در «آژانس شیشه ای» نداشت، اما آن طور که باید، دیده نشد و قدر ندید.
ضمن این که شباهت هایی هم در جنس نقش ها وجود داشت و دومان هم آدمی از دل سال های جنگ بود که در زمانه جدید درک نمی شود. مقاومت و مبارزه برای حفظ اعتقادات به بهترین شکل در بازی هاشم پور نمود می یابد.

منبع:  روزنامه جام جم