محمد حمزهای میگوید: آذر قصهی قصاص و رضایت نیست بلکه این فضا بستری را فراهم میکند که به بهانهی موقعیتی که آذر در آن قرار دارد؛ به کارکتر درونی و واکنشهای فردی او نسبت به رفتارهایی که جامعه شامل خانواده و همسر و دوستان و آشنایان او از خود نشان میدهند، نزدیک شویم.
به گزارش سینماسینما، فیلم سینمایی «آذر» به کارگردانی محمد حمزهای در سی و پنجمین جشنواره فیلم فجر اکران شد. باوجود رگههای فراوان فمنیستی در لایههای مختلف فیلم، محمد حمزهای خود را فاقد عقاید فمنیستی دانسته و معتقد است؛ نظر تهیهکننده در جایگاه خود محترم است اما من عقاید فمنیستی ندارم. با او درباره این فیلم گفتگوی کوتاهی انجام شده است.
اولین سوالی که پیش میآید استفاده از مضمون قصاص است. باتوجه به استفاده چندباره از آن در فیلمهای مختلف، تفاوت این مضمون مشخص در فیلم شما با سایر فیلمها در چیست؟
آذر قصهی قصاص و رضایت نیست بلکه این فضا بستری را فراهم میکند که به بهانهی موقعیتی که آذر در آن قرار دارد؛ به کاراکتر درونی و واکنشهای فردی او نسبت به رفتارهایی که جامعه شامل خانواده و همسر و دوستان و آشنایان او از خود نشان میدهند، نزدیک شویم.
اینجا مضمون قصاص بهانهای است تا موقعیتی خلق شود و شاهد این باشیم که کارکتر اصلی داستان برای هموار کردن موانع و مشکلات پیشرو برای حفظ موقعیت و چارچوب چگونه تلاش میکند و در آخر چه بازخورد و نتیجهای از تلاش خود میگیرد. در اینجاست که فیلم نشان میدهد این شخصیت در بزنگاه موردنظر در چه موقعیتی به لحاظ تصمیمگیری قرار میگیرد و واکنش او نسبت رفتارها و هنجار و ناهنجار جامعه چیست. اساسا فیلم به استقلال و تلاش یک زن برای حفظ موقعیت زیستی یک زن در جامعه میپردازد.
شما قبول ندارید فیلمتان یک اثر فمنیستی است. بهنظر خانم نیکی کریمی هم در مقام تهیه کننده فیلم گرایشهای فمنیستی دارند. آیا در طول ساخت فیلم تحت تاثیر ایشان بودید؟
فکر میکنم این نظر و برداشت به دلیل نظر و دیدگاه تهیهکننده فیلم است و نیز موقعیتی که ایشان به عنوان بازیگر و تهیهکننده داشتهاند و احتمالا بحثهایی که پیش از این درباره فمینیست داشتهاند. ولی من شخصا این نگاه و نظر را ندارم چراکه در فیلم ما با کاراکتر زنی مواجهیم که برای رسیدن به مقصود خود که تلاش برای ارتقای سطح اقتصادی خانواده است؛ با همسر خود همراه است و اصرار به همراهی و یاری او دارد اما پس از بروز مشکلاتی که سر راه او و همسرش قرار میگیرد، با زنی روبرو میشویم که برای برونرفت از شرایط موجود ناگزیر به ادامه راهیست که پیش از این با همسر خود تجربه کرده است. او اصرار به ادامه راه دارد و البته ویژگیهای یک قهرمان را دارد که برای رسیدن به مقصودش و اگر بپذیریم که در جامعهای مردسالار زندگی میکنیم، پس میتوانیم آذر را باور کنیم. قبول داریم که حدود و میزان حضور زن در جامعه را عرف و شرع تعیین میکند. طبعا موانع و عوامل بازدارنده آذر برای حضور در جامعه نیز جنس مخالف اوست نه زنان قصه. به همین دلیل است که ما در موقعیتهای مختلف آذر را در مواجهه با موانعی میبینیم که مردان برای او به وجود آوردهاند. من فقط این نگاه را در فیلم دنبال کردم و شخصا رویکرد فمنیستی به داستان نداشتم.
ساخت فیلم اول چگونه تجربهای بود؟
واقعیت ماجرا این است که تا روزهای آخر درگیر آمادهسازی به لحاظ صدا و موسیقی بودیم. با توجه به حجم و فشردگی کارهای پست پروداکشن برای اغلب پروژهها، موسیقی ما هم دیر آماده شد و بعد از میکس موسیقی فرصت نبود یکی دو نمایش برای فیلم داشته باشیم و بازخورد آن را قبل از جشنواره تجربه کنیم تا بعدا به فراخور فضای فیلم آن را کم و زیاد کنیم. بعد از اولین نمایش در برج میلاد و چند سینمای دیگر؛ احساس میکنم باید در فیلم تجدیدنظر کنم تا اتفاق بهتر در برقراری ارتباط با مخاطب رخ دهد.
برای جوانهایی که دنبال ساخت اولین فیلمشان هستند؛ چه پیشنهادی دارید؟
پیشنهاد ویژهای ندارم جز اینکه روی نگاه و نگرش خود ایستادگی کنند و برای رسیدن به مقصود خود؛ فقط و فقط به فیلم و قصه خود فکر کنند تا بتوانند تماما فیلم موردنظر خود را بسازند.
منبع: ایلنا
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
- تحلیل بازیگری نیکی کریمی؛ شمایل زن فیلسوف و پرسشگر
- «سوت پایان»؛ فیلمی با بار زنانگی و عاطفی قوی
- «دو زن» در آینه مکتب نقد عمیقگرا/ تصویری ماندگار از زنان
- یادداشت مینا اکبری/ حق انتخاب و قضاوتهای سطحی
- یادداشت نیکی کریمی درباره شیوا ارسطویی
- فیلم جدیدی به جشنواره اضافه نمیشود/ خروج فیلم نیکی کریمی از جشنواره فجر
- معرفی داوران جشنواره ملی فیلم اقوام ایرانی
- مرور آثار نیکی کریمی در ایتالیا
- جایزه بزرگ جشنواره فرانسوی برای فیلمی به تهیهکنندگی نیکی کریمی
- اختصاصی سینماسینما/ نیکی کریمی بر فرش قرمز جشنواره فیلم برلین
- قصه ناتمام سریالی با بازی نیکی کریمی و شهاب حسینی
- نیکی کریمی، کیارستمی را به جشنواره برلین بُرد
- آغاز اکران «تا فردا» در فرانسه
- «تا فردا» در جشنواره فیلم زوریخ تقدیر شد
- پنج فیلمنامه پروانه ساخت سینمایی گرفتند
نظر شما
پربازدیدترین ها
- نشانهشناسی «صد سال به این سالها»؛ از اندوه بیپایان ایران تا احیای حس نوستالژی
- تاریخچه سریالهای ماه رمضان از ابتدا تاکنون/ در دهه هشتاد ۴۰ سریال روی آنتن رفت
- اکران آثار کریم لکزاده و پگاه آهنگرانی در فرانسه
- نگاهی به نمایشنامهخوانی «چهار صندوق»؛ در ستایش رهایی
- نگاهی به فیلم «لیلا» ساخته داریوش مهرجویی/ ماخولیای زنِ ستمکشِ ایرانی
آخرین ها
- محسن راستانی پرکنتراست بود/ خلاق، دقیق و جسور
- به یاد محسن راستانی؛ ممنونم برای عکسهای درجه یکتان
- تردید مخاطبان در تماشای فیلم چینی/ احساس خطر کمپانیهای هالیوود
- آنجا که اسطوره از حصار زمان رها میشود
- محسن راستانی درگذشت
- «بت»؛ روایتی پلی فونیک از انسان در وضعیت آیکونیکال
- ایران و جایزه نوبل ادبی
- این یک سفر جهنمی است؛ حمایت سازنده «تلماسه» از فیلم ایناریتو
- نگاهی به نمایشنامهخوانی «آرش»/ حماسهای که از حافظه ادبی ایران غایب ماند
- نمایش «راشومون»؛ دوزخ قضاوت
- فقر تکراری نیست؛ روایتهای ما در سینما تکراریاند
- معرفی برگزیدگان چهل و سومین جشنواره بین المللی فیلم کوتاه تهران
- «نیرنگبازها» در تماشاخانه ایرانشهر/ پیشفروش بلیت نمایش «مسلوب» آغاز شد
- علی نصیریان به «ده پهلوان» پیوست
- داریوش عیاری؛ جریانساز سینمای آماتوری و مدافع سرسخت کلاسیسیزم
- «سرخپوست»؛ یک روایت مینیمال
- «سازمان پسماندیه و نظارت بر اَزبله»؛ نقد نابهنجاریهای رفتاری شهروندان
- بازگشت «دیوانه خانه زری بوره» بدون هیچ تغییری در کارگاه تئاتر
- «روز چهلم»؛ بچهای روی پله آخر
- یخچال، سفره و خانواده/ «یخچال»؛ روایتی از فروپاشی تا بازگشت انسجام
- دراماتورژی چیست و چه میکند؟
- اکران آثار کریم لکزاده و پگاه آهنگرانی در فرانسه
- روایت ایرانی «سرخ و سیاه» استاندال
- میراث گناه و اراده رستگاری؛ کلاژ اسطوره و فرم در بازآفرینی «شرق بهشت»
- نمایش کمدی «قبض روح» / گزارش تصویری
- پوستر «من میترسم» رونمایی شد
- یادداشتی بر پروژه «بیضاییخوانی»؛ فرهنگ و هنر را آدم ها می سازند
- نمایشنامهخوانی «آرش»؛ از خوانش متن تا آفرینش روایت
- در ۷ ماه؛ فروش گیشه سینماها به ۱۰۰۰میلیارد تومان رسید
- «نجات ما»؛ یکی از درخشانترین فیلمهای سال فرانسه





