سینماسینما، سعیده نیک اختر
اگر هنوز تماشای این سریال را آغاز نکردهاید این نوشته میتواند بخشهایی از داستان را لو دهد
«خاتون» سریالی با موضوع تاریخ معاصر است که رنگ و لعاب گیرایی دارد. شروع خوبش به چشم بیننده مینشیند و این مسیر را همچنان حفظ کرده است. ریتم و ضرباهنگ سریال، تند و فاصله اتفاقات نزدیک است و خبری از نماهای طولانی که مخاطب را معطل کند، نیست. خیلی از سریالها با شروعی توفانی آغاز میشوند اما بلافاصله فروکش میکنند. سریالهایی با قصه یک خطی که بیشتر برای یک تله فیلم مناسبند تا یک سریال چند قسمتی. معضلی که باعث میشود سازندگان نتوانند تناسب ریتم و ضرباهنگ مناسب را حفظ کنند و هر قسمت، ریتم خاص خودش را دارد اما داستان «خاتون» فرق دارد. ریتم همچنان کوبنده و یکسان حفظ شده است. این حفظ ریتم، در مرحله تدوین رخ نداده بلکه کارگردان با حفظ ریتمهای درونی و بیرونی، ضرباهنگ را تند نگه داشته است. گواه این ادعا، چیدمان دیالوگهاست که ریتم آن قطعا روی میز تدوین به این ضرباهنگ نرسیده است.
«خاتون» نه تنها در چیدمان صحنه و فیلمبرداری بلکه در دیالوگها میزانسن مخصوص و دکوپاژ دقیق دارد و در راستای دوربین و صحنه حرکت میکند. دیالوگها با وسواسی ملموس، کوتاه و موجز چیده شدهاند. نه شاعرانه و حوصله سر برند و نه به واسطه تاریخی بودن، ثقیل و دیرهضم. حتی به ورطه دمدستی بودن هم نیفتاده است. به دیالوگها فکر شده تا اجزای صحنه یک پلان به واسطه زیادهگویی لو نرود. دیالوگها آنقدری هست که بخواهد بار داستان را بکشد و زیاده نگوید. یکی از نمونههای شاخص هماهنگی دیالوگ و صحنه، صحنه کشته شدن سنگری (پژمان بازغی) است. نقشی مهم که به نظر نمیرسید به این زودی حذف شود اما داستان چنان تند و ضربهزننده رخ میدهد که تاثیر عمیقی بر مخاطب میگذارد و هیچ بعید نیست، چند بار صحنه را بازبینی کند بتواند آن را هضم کند و مفهوم دیالوگ سرگرد ملک (اشکان خطیبی), «جنگ تموم نمیشه تا وقتی دشمن زنده است» را بفهمد. سرگرد ملک، جمله مهمی میگوید و بدون تعلل پلان رخ میدهد. دوربین، معطل نمیشود و صحنه را کش نمیدهد. دیالوگ و دوربین طبق دکوپاژی درست و نه یک اتفاق با هم هماهنگ میشوند. در مقابل، صحنههایی هم هست که میبایست طولانی باشد تا تاثیرش را بگذارد مانند صحنه مرگ پسر رعنا (بهناز جعفری) که انتخاب درست بازیگر، موسیقی موثر و حرکت دوربین کار خودش را میکند.
«خاتون» اگر همچنان با همین ضرباهنگ پیش برود اتفاق جدیدی در مسیر سریالسازی و افزایش شان جایگاه دیالوگ در سریال خواهد بود.
منبع: مجله نماوا
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
- نگاهی به نقدهای «تاسیان»/ نمایش یک دوران آرام، لزوما رویا فروشی نیست
- «تاسیان» و پایانی بیقهرمان
- «تاسیان» و نظریه مرگ مولف
- تاسیان میشود بیتو
- توقیف را چه کسی در دامان فرهنگ ما گذاشت؟/ بیانیه اعتراضی کانون کارگردانان سینما در پی پخش نشدن قسمت جدید «تاسیان»
- واکنش تینا پاکروان به توقیف «تاسیان»
- فشار بر سریال تینا پاکروان ادامه دارد/ ساترا: «تاسیان» مجوز نمایش ندارد
- عرضه یک فیلم سینمایی به کارگردانی تینا پاکروان در شبکه نمایش خانگی
- فرافکنی به جای دیدن ریشهها/ نگاهی به ادعای تحریکشدن مردم به اعتراض بهواسطه سریالهای شبکه نمایش خانگی
- جشن کانون کارگردانان سینما / گزارش تصویری
- جوایز جشن کارگردانان به برادران ارک، فرهادی و پاکروان رسید
- «خاتون» و زنده کردن حس وطن پرستی
- پرسش بیپاسخ درباره ایران/ نگاهی به سکانس آخر سریال «خاتون»
- تهرانی که اشغال بود/ ادای احترام «خاتون» به بهرام بیضایی
- اشکان خطیبی و هنرجویانش به صحنه باز میگردند
نظر شما
پربازدیدترین ها
- نشانهشناسی «صد سال به این سالها»؛ از اندوه بیپایان ایران تا احیای حس نوستالژی
- تاریخچه سریالهای ماه رمضان از ابتدا تاکنون/ در دهه هشتاد ۴۰ سریال روی آنتن رفت
- یک پایان بد برای یک سریال قابل قبول/ یادداشت احمد میراحسان بر پایانبندی سریال «نجلا»
- نگاهی به فیلم «لیلا» ساخته داریوش مهرجویی/ ماخولیای زنِ ستمکشِ ایرانی
- نگاهی به نمایشنامهخوانی «چهار صندوق»؛ در ستایش رهایی
آخرین ها
- سینمای ایتالیا؛بازگشت مخاطب و جستوجوی هویت تازه
- خوانشی سینماتیک میان خاطره، هویت و زوال یک خیابان/ خیابانی که از حافظه آدمها عبور میکند
- «بُت»؛ طوفانی که به پا نشد
- یک فرش قرمز بارانی/ جشنواره فیلم توکیو ۲۰۲۶ آغاز به کار کرد
- جشنواره توکیو جایگاه جهانیاش را ارزیابی میکند
- پنج فیلمنامه مجوز ساخت گرفتند
- محسن راستانی پرکنتراست بود/ خلاق، دقیق و جسور
- به یاد محسن راستانی؛ ممنونم برای عکسهای درجه یکتان
- تردید مخاطبان در تماشای فیلم چینی/ احساس خطر کمپانیهای هالیوود
- آنجا که اسطوره از حصار زمان رها میشود
- محسن راستانی درگذشت
- «بت»؛ روایتی پلی فونیک از انسان در وضعیت آیکونیکال
- ایران و جایزه نوبل ادبی
- این یک سفر جهنمی است؛ حمایت سازنده «تلماسه» از فیلم ایناریتو
- نگاهی به نمایشنامهخوانی «آرش»/ حماسهای که از حافظه ادبی ایران غایب ماند
- نمایش «راشومون»؛ دوزخ قضاوت
- فقر تکراری نیست؛ روایتهای ما در سینما تکراریاند
- معرفی برگزیدگان چهل و سومین جشنواره بین المللی فیلم کوتاه تهران
- «نیرنگبازها» در تماشاخانه ایرانشهر/ پیشفروش بلیت نمایش «مسلوب» آغاز شد
- علی نصیریان به «ده پهلوان» پیوست
- داریوش عیاری؛ جریانساز سینمای آماتوری و مدافع سرسخت کلاسیسیزم
- «سرخپوست»؛ یک روایت مینیمال
- «سازمان پسماندیه و نظارت بر اَزبله»؛ نقد نابهنجاریهای رفتاری شهروندان
- بازگشت «دیوانه خانه زری بوره» بدون هیچ تغییری در کارگاه تئاتر
- «روز چهلم»؛ بچهای روی پله آخر
- یخچال، سفره و خانواده/ «یخچال»؛ روایتی از فروپاشی تا بازگشت انسجام
- دراماتورژی چیست و چه میکند؟
- اکران آثار کریم لکزاده و پگاه آهنگرانی در فرانسه
- روایت ایرانی «سرخ و سیاه» استاندال
- میراث گناه و اراده رستگاری؛ کلاژ اسطوره و فرم در بازآفرینی «شرق بهشت»





