سینماسینما، ترجمه: امیر سلیمانی؛
فیلم جدیدی که بر اساس نمایشنامه تحسینشده «درس پیانو» از آگوست ویلسون ساخته شده، از چند جهت اثری شایسته توجه است. این اثر نه تنها به دلیل داستان عمیق و شخصیتهای چندوجهیاش، بلکه به واسطه تعامل خانوادگی و هنری بین اعضای خانواده واشینگتن، به یکی از پروژههای متمایز دنیای سینما تبدیل شده است. دنزل واشینگتن، در نقش تهیهکننده و پدر و پسرانش مالکوم و جان دیوید واشینگتن، به ترتیب در جایگاه کارگردان و بازیگر، این پروژه را به یک تلاش خانوادگی هنری بدل کردهاند.
پروژهای سینمایی در ستایش خانواده و تاریخ
«درس پیانو» سومین فیلم از مجموعهای است که دنزل واشینگتن در سال ۲۰۱۵ اعلام کرد قصد تولید آنها را دارد. او هدف خود را اقتباس ده نمایشنامه از آگوست ویلسون بیان کرده بود؛ پروژهای که با «حصارها» در سال ۲۰۱۶ آغاز شد و پس از آن «ریشه سیاه مارینی» در سال ۲۰۲۰ عرضه شد. در «درس پیانو»، مالکوم واشینگتن به عنوان کارگردان و همکار نویسنده و جان دیوید واشینگتن در نقش شخصیت اصلی، بوی ویلی، به عمق قصهای از تاریخ، خانواده و میراث میپردازند.
داستان حول محور پیانویی میچرخد که به عنوان نمادی از تاریخ دردناک خانوادهای آفریقایی-آمریکایی معرفی میشود. این پیانو که زمانی متعلق به خانوادهای سفیدپوست و بردهدار بوده، اکنون در اختیار خواهر و برادری به نامهای برنیس و بوی ویلی است. اختلاف این دو درباره فروش یا نگهداری این پیانو، تنشهای عمیقی را در خانواده ایجاد میکند.
میراث معنوی و استعارههای تاریخی
یکی از نقاط قوت فیلم، به تصویر کشیدن میراث معنوی پیانو است. این وسیله به نمادی از گذشته، سرگذشت اجداد و تقابل میان انتخابهای عملی و عاطفی تبدیل شده است. بازیگران، به ویژه دانیل ددوایلر (در نقش برنیس) و ساموئل ال. جکسون (در نقش دوکر)، عمق این استعارهها را به خوبی به نمایش میگذارند. جکسون که پیشتر نیز سابقهای طولانی با این نمایشنامه داشته، با اجرای پراحساس خود باری دیگر نشان داد که هنر او فراتر از نقشهای اکشن و تجاری است.
چالشهای اقتباس از نمایش به سینما
اقتباس از نمایشنامههای ویلسون، که به شدت به سنت شفاهی و روایتهای کلامی متکی هستند، همواره چالشی بزرگ برای سینماگران بوده است. مالکوم واشینگتن تلاش کرده است با استفاده از ابزارهای سینمایی همچون فلشبکها و نمایش تصاویر تاریخی، داستان را برای مخاطبان تصویریتر کند. این انتخابها در مواردی موفق و در مواردی بحثبرانگیز بودهاند. به عنوان مثال، برخی از منتقدان ترجیح میدادند تاریخچه پیانو از طریق روایت کلامی شخصیتها منتقل شود، همانگونه که در نمایش اصلی رخ میدهد، تا آنکه به صورت تصویری در ابتدای فیلم نمایش داده شود.
بازیگری و قدرت روایت احساسی
بازی جان دیوید واشینگتن در نقش بوی ویلی مورد نقدهای متفاوتی قرار گرفته است. برخی منتقدان معتقدند که او از ابتدا با شدت و انرژی بیش از حدی به ایفای نقش پرداخته و این امر باعث کاهش فضای تغییر و رشد در شخصیتش شده است. از سوی دیگر، دانیل ددوایلر با بازی دقیق و عاطفی خود در نقش برنیس، توانسته است تعادلی مناسب در روایت احساسی فیلم ایجاد کند.
اهمیت پروژه دنزل واشینگتن
این فیلم بخشی از تلاشهای دنزل واشینگتن برای حفظ و گسترش میراث آگوست ویلسون است. او با این پروژه نه تنها به تئاتر ادای احترام کرده، بلکه آثار ویلسون را به مخاطبانی گستردهتر معرفی کرده است؛ مخاطبانی که شاید هرگز فرصت حضور در سالنهای تئاتر را نداشته باشند.
نتیجهگیری
«درس پیانو» اثری است که نه تنها به تاریخ و میراث فرهنگی یک خانواده، بلکه به چالشهای هویت، انتخاب و گذار میان نسلها میپردازد. اگرچه فیلم به دلیل برخی انتخابهای سینمایی مورد نقد قرار گرفته است، اما همچنان به عنوان اثری موفق و ماندگار در پروژه اقتباسهای سینمایی آگوست ویلسون شناخته میشود.
این فیلم در حال حاضر از طریق نتفلیکس در دسترس است و تماشای آن به همه دوستداران هنر و فرهنگ توصیه میشود.
منبع: انپیآر
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
- «قانون به روایت لیدیا پوئت»؛ جسارت بیمرز یک وکیل زن
- نتفلیکس رکورددار بفتای ۲۰۲۶/ «رمز سکوت» بهترین مجموعه درام شد
- معرفی برندگان جوایز سالانه انیمیشن آنی ۲۰۲۶
- یک چرخش استراتژیک بزرگ؛ نتفلیکس برای خرید برادران وارنر، وارد مذاکرات انحصاری شد
- اظهار نظر تند جیمز کامرون؛ فیلمهای نتفلیکس نباید به جوایز اسکار راه یابند
- آیا دنزل واشینگتن بازمیگردد؟/ دنباله «جزر و مد سرخ» ساخته میشود
- با حضور اما کورین و اولیویا کولمن؛ یوروس لین «غرور و تعصب» را میسازد
- «روزی روزگاری در هالیوود۲» در نتفلیکس با کارگردانی دیوید فینچر
- نتفلیکس با «صد سال تنهایی» به یک رمان کلاسیک «غیرقابلاقتباس» جان میبخشد
- دارن آرونوفسکی میسازد؛ اقتباس سینمایی از رمان «کوجو»
- نتفلیکس «صد سال تنهایی» را وفادارانه و شیوا اقتباس کرده است
- آموختههایی از پشت صحنه «صد سال تنهایی»/ آیا مارکز از نتیجه اقتباس راضی میشد؟
- غولی که دنیای سرگرمی را میبلعد/ آیا درآمد نتفلیکس در سال جدید بیشتر از ۴۰ میلیارد دلار میشود؟
- بررسی سریالهای پربیننده ۲۰۲۴/ سریال در عصبانیترین حالت ممکن
- غوغای فصل جدید یک سریال؛ «بازی مرکب» روی دست «چهارشنبه»
پربازدیدترین ها
آخرین ها
- «داستان اسباببازی ۵» بهترین ژوئن گیشه آمریکای شمالی از سال ۲۰۱۹ را رقم زد
- اولین واکنشها به «اودیسه»ی نولان/ تحسینآمیز و شگفتآور
- گدار و هنر ویرانگر تصویر
- از «هامون»، «تایتانیک» و «پیرپسر» تا «بدنام»
- شهرنوش پارسیپور؛ نویسندهای در مرز ادبیات، جامعه و کنشگری
- منوچهر فرید درگذشت
- شهرنوش پارسیپور درگذشت
- «تراست می!!!» در آمریکا روی صحنه میرود
- عباس کیارستمی؛ برجستهترین سینماگران ایرانی در صحنه جهانی
- ادامه موفقیت «نبرد دوگل»
- «دن کیشوتِ» اورسن ولز به پایان میرسد
- فرزاد جمشیدی درگذشت
- حامد بهداد؛ بازیگر مولف و قائم به انرژی
- جایزه معتبر جشنواره مونتکارلو به «یونیفرم» رسید
- «وظیفه»؛ آینهای روانکاوانه بر بحرانهای انسان معاصر
- «مایکل»، «اوپنهایمر» را پشت سر گذاشت
- «نبرد دوگل؛ نامت را مینویسم» و الگوی ساخت فیلمی درباره مصدق
- اجرای نمایش «نیمه تاریک ماه» آغاز شد/ سومین دور اجرای نمایش کودک «میخوام به دنیا بیام»
- «تلومر»؛ روایتی از فرسایش و بازآفرینی در دل بیزمانی
- فیلم کوتاه «نفر ۱۶۹» آماده نمایش شد/ فیلمبرداری «نفس کشیدن زیر آب» به پایان رسید
- چرا خودمان را مقید به قانونی کنیم که مربوط به ۴۰ سال گذشته است؟/ درباره دو قطبی خطرناک در سینمای ایران
- شصتمین جشنواره فیلم کارلووی واری؛ فیلم عباس کیارستمی نمایش داده میشود/ اهدای سه جایزه و یک تجلیل
- دعوت آکادمی داوری از ۵۲۹ هنرمند؛ ۱۱ سینماگر ایرانی عضو آکادمی اسکار میشوند
- پس از دعوت آکادمی داوری از ۵۲۹ هنرمند؛ نادر ساعیور عضویت در آکادمی اسکار را نپذیرفت
- نقدی بر فیلم «دراما»/ کالبدشکافی یک فروپاشی: معماریِ تروما و روانرنجوری مدرن
- درباره «زن و بچه»/ زنی در میانه خشم و خروش و بخشش
- داوری آزاده بیزارگیتی در جشنواره ایتالیایی
- محمود کلاری رییس هییت داورانِ جشنواره زردآلوی طلایی شد
- ابتکار کیت بلانشت برای حمایت از هنرمندان مقابل هوش مصنوعی
- دلاور دوستانیان درگذشت
