سینماسینما، محمد حقیقت: اکران فیلم «آواتار: آتش و خاکستر» با فروش ۸۸ میلیون دلار در چند روز اول نمایش در آمریکا توانست یک شروع افتخارآمیز برای کارگردان و کمپانی تهیه‌کننده آن به‌وجود آورد. این فیلم با فروش ۸۸ میلیون دلاری، با تبلیغات فراوان خود را به آب و آتش زد تا چنین فروشی داشته باشد و در صحنه بین‌المللی، در فرانسه نیز توانست عنوان پرفروش‌ترین اولین روزهای شروع نمایش را در سال ۲۰۲۵ از آن خود کند.
در ادامه فیلم قبلی، «آواتار: مسیر آب» که شماره ۲ این سری محسوب می‌شود، کامرون نشان داد همچنان از موفق‌ترین کارگردانان امروز جهان است. وی که برای تبلیغات فیلم به فرانسه آمده بود، در گفت‌وگویی مفصل در پاریس با روزنامه پاریزین نظرات خود را درباره سینما و زندگی امروزی چنین بیان کرد: «از این به بعد جهان در حال زیستن در یک مجموعه علمی‌تخیلی است» و اضافه کرد که از اولین کارگردانانی است که با فیلم «ترمیناتور» در سال ۱۹۸۴ به خطر هوش مصنوعی اشاره کرده است!
وی اضافه کرد: «من در سینمای خودم سعی دارم از اینکه آن (هوش مصنوعی) بر سرِ ما سوار شود بگریزم. اگر هوش مصنوعی سوار سیستم‌ها شود، نمی‌دانم به کجا خواهیم رفت!»
فیلم جدید جیمز کامرون که توسط دیزنی و کمپانی فاکس قرن بیستم مشترکاً تهیه شده، در همین چند روز اول نمایش جهانی‌اش ۲٫۳ میلیارد دلار فروش داشته است. مدیران این کمپانی‌ها پیش‌بینی کرده بودند که در سه روز اول (جمعه، شنبه، یکشنبه) بین ۹۰ تا ۱۰۵ میلیون دلار فروش داشته باشد. در فرانسه این فیلم از روز چهارشنبه قبل اکران شد.
بر مبنای اطلاعات منتشرشده، هزینه تهیه این فیلم ۳۵۰ میلیون دلار بوده که باید هزینه‌های تبلیغات را هم به آن افزود. به‌طور منطقی پیش‌بینی می‌شود که در نهایت فروش «آواتار: آتش و خاکستر» تبدیل به پدیده‌ای در باکس‌آفیس جهانی بشود. در فرانسه، در پنج روز اول نمایش آن، تعداد دو میلیون و دویست هزار نفر به دیدن آن در ۷۲۸ سالن رفته‌اند و پیش‌بینی می‌شود که در پایان هفته اول (صبح چهارشنبه) به نزدیک سه میلیون تماشاگر برسد.
من شخصاً آن را در سانس اول چهارشنبه دیدم و برایم کمتر از دو اپیزود قبلی سحرانگیز بود. به‌راحتی در طول این فیلم تأثیرات و رجعت به بسیاری ژانرها و فیلم‌های تاریخ سینما را می‌توان به شکل ظریف دید؛ مثلاً وسترن (حمله دشمنان به قهرمانان در این اثر، مثل صحنه‌هایی که سرخ‌پوستان با همان حالت صداها به قهرمانان وسترن می‌کنند؛ جنگ و جدال‌های شخصیت‌های وسترن را هم می‌توان در آن دید).
از سوی دیگر، فرم فیلم‌های تارزانی (در اینجا هم قهرمان‌ها به راحتی در جنگل‌ها از این شاخه به آن شاخه می‌پرند) و از سوی دیگر، کامرون از حیوانات عجیب پرنده که در خدمت قهرمانان هستند بسیار استفاده کرده که به‌نوعی «جنگ ستارگان» را در فیلم‌های این‌چنینی به یاد می‌آورد. از طرفی دیگر، از اسب‌سواری در وسترن‌ها الهام گرفته شده است.
جدا از این، رفرنس‌هایی از فیلم‌های «بتمن»، «سوپرمن» و غیره هم الهام گرفته شده که در آن فیلم‌ها ناگهان آدم‌ها مثل دیوها تنوره می‌کشند و به آسمان و هر جا که بخواهند به‌راحتی می‌روند؛ حتی بین کهکشان‌ها به پرواز درمی‌آیند.
سناریست و کارگردان این فیلم هیچ مرزی برای تخیل کردن و به اجرا درآوردن ایده‌های خود قائل نمی‌شوند. برخی صحنه‌ها مثل فیلم‌های «جنگ ستارگان» طراحی شده‌اند. خلاصه اینکه از همه فیلم‌های پرفروش تاریخ سینما در این فیلم می‌توان نشانه‌هایی یافت.
به‌نظر من مدت زمان فیلم کمی بیهوده اضافی است و می‌شد قسمت‌های نبردهای تکراری را که فقط صحنه‌های زیبا دارند کم کرد؛ اگرچه از لطف زیبایی‌های مسحورکننده فیلم کمی می‌کاهد. این اثر البته همچنان می‌تواند برای بسیاری از تماشاگران در طی ۳ ساعت و ۱۷ دقیقه سرگرم‌کننده باشد.
جیمز کامرون در «اواتار: آتش و خاکستر» به حماسه‌پردازی خود در پاندور ادامه می‌دهد و از شاهکارهای تکنولوژی، جهانی تصویری غنی و چالشی جدید را برای شخصیت‌ها و جامعه آن‌ها بررسی کرده و رقم می‌زند؛ در عین حال مضامین زیست‌محیطی و اسطوره‌ای این مجموعه را گسترش می‌دهد.
لینک کوتاه
مطالب مرتبط
- تردید مخاطبان در تماشای فیلم چینی/ احساس خطر کمپانیهای هالیوود
- «نجات ما»؛ یکی از درخشانترین فیلم‌های سال فرانسه
- روایت «نفرین توقیف» از مالیخولیای توقیف در سینمای ایران
- «دیگِر»؛ فیلمی که در یک صحنه تئاتر میگذرد
- کدام فیلم‌ها اسکاری خواهند شد؟
- جشنواره ونیز ۲۰۲۶/ «کمی نور»؛ در شرایط ناامیدی
- «۱۵/۱۸» (محلی برای شفا)؛ صدای عصیان جوانان فرانسوی
- «ناگهان»؛ فیلم موفق فرانسوی از کارگردانی ژاپنی
- چگونه سینمای فرانسه در انتخاباتِ ریاست جمهوری۲۰۲۷ تاثیر میگذارد؟
- «اودیسه»ی نولان خوب است اما نه بیشتر!
- «گرما»؛ فیلمی درباره اضطراب قتل غیرعمد
- عباس کیارستمی؛ برجستهترین سینماگران ایرانی در صحنه جهانی
- بحث بر سر فیلمی که نخل طلا گرفت
- تولد هفتادسالگی سینمای هنروتجربه
- شنبه روز خوبی است؟/ آنچه در جشنواره کن میگذرد
پربازدیدترین ها
- نشانهشناسی «صد سال به این سالها»؛ از اندوه بیپایان ایران تا احیای حس نوستالژی
- تاریخچه سریالهای ماه رمضان از ابتدا تاکنون/ در دهه هشتاد ۴۰ سریال روی آنتن رفت
- اکران آثار کریم لکزاده و پگاه آهنگرانی در فرانسه
- نگاهی به نمایشنامهخوانی «چهار صندوق»؛ در ستایش رهایی
- نگاهی به فیلم «لیلا» ساخته داریوش مهرجویی/ ماخولیای زنِ ستمکشِ ایرانی
آخرین ها
- محسن راستانی پرکنتراست بود/ خلاق، دقیق و جسور
- به یاد محسن راستانی؛ ممنونم برای عکسهای درجه یکتان
- تردید مخاطبان در تماشای فیلم چینی/ احساس خطر کمپانیهای هالیوود
- آنجا که اسطوره از حصار زمان رها می‌شود
- محسن راستانی درگذشت
- «بت»؛ روایتی پلی فونیک از انسان در وضعیت آیکونیکال
- ایران و جایزه نوبل ادبی
- این یک سفر جهنمی است؛ حمایت سازنده «تلماسه» از فیلم ایناریتو
- نگاهی به نمایشنامهخوانی «آرش»/ حماسهای که از حافظه ادبی ایران غایب ماند
- نمایش «راشومون»؛ دوزخ قضاوت
- فقر تکراری نیست؛ روایتهای ما در سینما تکراریاند
- معرفی برگزیدگان چهل و سومین جشنواره بین المللی فیلم کوتاه تهران
- «نیرنگبازها» در تماشاخانه ایرانشهر/ پیشفروش بلیت نمایش «مسلوب» آغاز شد
- علی نصیریان به «ده پهلوان» پیوست
- داریوش عیاری؛ جریانساز سینمای آماتوری و مدافع سرسخت کلاسیسیزم
- «سرخپوست»؛ یک روایت مینیمال
- «سازمان پسماندیه و نظارت بر اَزبله»؛ نقد نابهنجاریهای رفتاری شهروندان
- بازگشت «دیوانه خانه زری بوره» بدون هیچ تغییری در کارگاه تئاتر
- «روز چهلم»؛ بچهای روی پله آخر
- یخچال، سفره و خانواده/ «یخچال»؛ روایتی از فروپاشی تا بازگشت انسجام
- دراماتورژی چیست و چه میکند؟
- اکران آثار کریم لکزاده و پگاه آهنگرانی در فرانسه
- روایت ایرانی «سرخ و سیاه» استاندال
- میراث گناه و اراده رستگاری؛ کلاژ اسطوره و فرم در بازآفرینی «شرق بهشت»
- نمایش کمدی «قبض روح» / گزارش تصویری
- پوستر «من میترسم» رونمایی شد
- یادداشتی بر پروژه «بیضاییخوانی»؛ فرهنگ و هنر را آدم ها می سازند
- نمایشنامهخوانی «آرش»؛ از خوانش متن تا آفرینش روایت
- در ۷ ماه؛ فروش گیشه سینماها به ۱۰۰۰میلیارد تومان رسید
- «نجات ما»؛ یکی از درخشانترین فیلم‌های سال فرانسه
